Jordanië
zal zijn. Het is een sympathieke Brugse dame van middelbare leeftijd, wiens taal én uitspraak aan Wendy van Wanten doen denken. Gelukkig houdt daar de vergelijking op. We krijgen er de obligate rode lintjes voor aan de bagage en een grote Escapesticker voor elke valies. Hiermee zijn we volledig klaar om in te checken. Er staan twee rijen aan de balie van de Royal Jordanian Airlines en we schatten in dat de kortste rij ook wel de snelste zal zijn. Zoals ik nochtans al vaak in het verleden heb ondervonden, blijkt dat ook nu helemaal niet te kloppen. Vóór ons staan immers enkele Arabische types eindeloos te palaveren en te discussiëren met de bediende aan de balie. De ene staat niet op de passagierslijst, de anderen hebben veel te veel bagage bij en een afgevaardigde van de Royal Jordanian wordt er bij geroepen. Het palaveren begint van voor af aan en het gevolg is dat ze na twintig minuten (of zelfs meer denk ik) uit de rij moeten om ik weet niet wat eerst te regelen. Eentje mag zelfs helemaal niet mee. Intussen is zowat iedereen achter ons naar de andere rij verhuisd én al lang ingecheckt. We hebben rustig de tijd om alle andere Escapereizigers te monsteren en uiteindelijk geraken we als de laatsten (we waren de eersten aangekomen…) ingecheckt. Geen nood, want nu begint het lange wachten pas. We weten niet goed wat we op het vliegtuig aan eten te verwachten hebben en spelen zeker. We gaan op zoek naar een snack in de luchthaven en stellen ons tevreden met een sandwich. Afgezien van een pizza aan de toonbank van een bar, is dit trouwens het enige wat er te vinden is. Het smaakt lekker, maar 600 frank voor drie belegde broodjes vinden we toch duur.
ze heeft ook een joodse fysionomie vind ik. De vlucht verloopt zeer vlot en duurt 4 uur en 15 minuten. In het halfduister (het is hier al halfacht) landen we zeer zachtjes op de Queen Alya luchthaven van Amman op zo ’n 
Egypte, allerlei sjeiks en zelfs Paus Johannes-Paulus II. We nemen onze kamer in en schuiven al snel aan voor het buffet: zeer aantrekkelijk en een ruime keuze, tamelijk internationaal maar toch met een oosters tintje. We mijden alles wat rauw is en wel eens voor onaangename gevolgen zou kunnen zorgen. Er is echter keuze genoeg en het smaakt voortreffelijk. Het bier is duur: 3,60 dinar of 235 Belgische frank! Aan tafel hebben we een eerste kennismaking met onze groep. Ongeveer de helft is Franstalig en aangezien we over meerdere tafels gespreid zitten, ontstaan er vrij snel een Franstalige en een Nederlandstalige groep. We maken kennis met een paar uit het Antwerpse, waarvan de man een gepensioneerd Electrabel-medewerker is. We wisselen wat reiservaringen uit, maar het gesprek verloopt nog wat stroef. Verder praten we met een ouder koppel uit Herentals; die gaan meestal op reis in groep en hebben zich door hun plaatselijk reisagent twee dagen verlenging in Aqaba laten aansmeren. Het zien er nochtans geen zonnebaders noch diepzeeduikers uit en ik vraag me af of zij daar iets zullen aan hebben. Onze Escapereisleidster Françoise valt op het eerste gezicht goed mee, maar voor de rest zullen we maar afwachten. Na het eten trekt iedereen vermoeid naar bed, hoopvol de eerste reisdag tegemoet ziend. Ik kan het niet laten om op de kamer eerst nog eens de locale tv-zenders te verkennen. Een groot aanbod van maar liefst 30 zenders. Naast de Arabische (Jordanië, Syrië, Egypte, Libanon, Soedan, Qatar, e.a.), waar uiteraard niets van te begrijpen valt, zijn er ook een aantal Amerikaanse en Europese zenders (BBC, Italië, Spanje, Frankrijk en Polen) en zelfs 2 Israëlische. Het zal de enige avond zijn van de hele reis dat de tv aangezet wordt.
ruiten hemd en een Amerikaanse pet. Hij spreekt voortreffelijk Frans en blijkt zeer competent. Het belooft zeer warm te worden en daarom stelt hij voor het dagprogramma enigszins te wijzigen. We zullen de woestijnkastelen in de voormiddag doen omdat het dan in de woestijn nog wat frisser is en we zo meteen de maandagochtenddrukte van Amman kunnen vermijden. Iedereen gaat akkoord en in ruil krijgen we een extra woestijnkasteel te zien. Achteraf besef ik dat de ware reden elders ligt: op deze manier zijn we precies op de middag in Azraq waar we in een groot restaurant het middagmaal kunnen gebruiken. Waarschijnlijk strijkt Victor daar een grotere percent op dan in Amman.
Het is warmer in de tent dan erbuiten. Buiten staat een jonge dromedaris te herkauwen. Ideale tafereeltjes voor de video! Terug in de bus geeft Victor wat uitleg over Jordanië en zijn bewoners. 60% van de bevolking zijn Palestijnen, die in een tweetal grote vluchtelingenstromen zijn binnengekomen en gastvrij ontvangen. Zo groeide na de Golfoorlog van 1991 de bevolking aan van 3,25 tot 4,5 miljoen. De Palestijnen vormen hoofdzakelijk de armste lagen van de bevolking. Even verder houden we halt bij een van de mooiste en zeker het lieflijkste van de woestijnkastelen: Qusair Amra. Het is een eerder klein kasteeltje met badhuis en dat vooral bekend is door zijn fresco’s. Mooi kan je ze niet noemen (ze zijn trouwens nog nauwelijks bewaard gebleven) maar ze zijn de moeite waard omdat ze zo uniek zijn; en vooral omdat ze menselijke afbeeldingen vertonen, wat in de moslimwereld normaal niet voorkomt. Een 
paar van de originele ‘Rollen van de Dode Zee’, koperen rollen met handschriften uit de periode tussen de 2de eeuw vóór en de 2de eeuw na Christus. Deze rollen zijn van grote betekenis geweest voor het begrijpen van het Oude Testament. In de stad brengen we verder een bezoek aan het Romeins Amfitheater, dat met zijn 44 rijen plaats biedt aan 6.000 toeschouwers. Het wordt nog zeer regelmatig gebruikt voor theatervoorstellingen. Daarna krijgen we (amper) een halfuurtje voor een vrij bezoek aan de Soek. Ongelooflijk kleurrijk, druk, pittoresk; dus filmen maar! Bij een fruitwinkel met een massa vruchten in alle kleuren en vormen krijgen we elk een oranje vruchtje dat zowat een 
kruising is tussen een peertje en een abrikoos. We durven het niet ter plaatse opeten en nemen het mee naar ons hotel, waar we het met flessenwater kunnen spoelen. Victor is zeer ongeduldig om terug naar het hotel te vertrekken. Twee koppels die zich wat misrekend hebben in de tijd zijn tien minuten te laat bij de bus en krijgen een wélgemeende uitbrander. “Goed voor één keer; de volgende keer kunnen jullie een taxi nemen”! We zijn terug aan het hotel om 5 uur. Eigenlijk veel te vroeg, want er was nog zo veel te zien in Amman. Het is een zeer warme dag geweest. Ik heb veel gezweet en mijn gezicht is dan ook goed verbrand. De groep valt goed mee: iedereen is vriendelijk, maar we vinden toch niemand om mee op te trekken. Het is moeilijk om met iemand een gesprek aan te knopen. Iedereen is onmiddellijk uitgepraat. We eten pas om halfacht en moeten dus toch wat tijd trachten te doden. Dat valt niet mee, want de verkenning van het hotel (dakterras, zwembad, bar) zit er al gauw op. We besluiten postkaartjes te kopen, maar 0,4 dinar (25 Fr) in het hotel vinden we te duur. We wandelen langs de drukke boulevard naar een benzinestation, waar we hopen ook kaartjes te vinden. IJdele hoop, want er is zelfs geen shop. Dan maar terug naar het hotel, waar we in de bar genieten van een koel en verfrissend pintje. Het buffet smaakt ons vanavond beter dan gisteren wegens meer honger. Na het eten zijn we de enigen van de groep die nog even afzakken langs de bar voor een koffietje. Twee jonge meisjes spelen er melige westerse muziek op de viool en de piano. Het is uiteindelijk halftien wanneer we als twee rode kreeftjes in bed kruipen. De eerste dag viel alvast zeer goed mee.
vruchtbare streek en zien ontelbare boom- en plantenkwekerijen. De plantjes worden in roeste blikken dozen langs de rand van de weg te koop aangeboden. Wanneer we in Jerash aankomen brandt de zon al fel en weldra loopt de temperatuur op tot boven de 30ºC. Gewapend met elk een grote fles mineraalwater en met een beschermend petje op het hoofd, stappen we de historische site binnen door de enorme Triomfboog en de Zuiderpoort. Op het indrukwekkende Forum doet Victor zijn best om alle details uit de geschiedenis van de stad te vertellen. We leren dat de ovale vorm van deze markt- en ontmoetingsplaats zeer uitzonderlijk is want dat een Romeins forum normaal rechthoekig is. 
klimmen we naar de Artemistempel. Hier steken de hoge sierlijke Corinthische zuilen oranje af tegen de diepblauwe hemel. Een gids toont ons dat de zuilen inderdaad flexibel met de wind mee bewegen, door een papiertje tussen twee stenen te glijden. Enkele ogenblikken later zit het papiertje zó geklemd, dat het er niet meer uit kan. Intussen is het zeer druk geworden. Onze Victor ziet de kans schoon om ons te doen aansluiten bij een andere groep Belgen, die door “zijn neef„ begeleid wordt. Op die manier heeft hij wat onverwachte rust. Via het Driekerkencomplex dalen we terug af en houden nog even halt in het Zuidtheateraan de Zeustempel. Het is inmiddels middag en op een heerlijk schaduwterras van het Resthouse genieten we van het obligate buffet. Op het eerste gezicht zijn alle buffetten hetzelfde, maar als je nauwkeurig toekijkt, vind je toch telkens weer andere lokale gerechten. Het smaakt.
drukte, een massa kleine winkeltjes met producten van alle aard: kleren, elektronica, gebak, fruit en zelfs levende kuikentjes in alle kleuren… Aan de Al-Hussein-moskee is het gebed juist afgelopen en het plein ervoor loopt vol met ‘echte’ Arabieren in alle soorten lange kleren en hoofddeksels. Mijn videocamera staat niet stil. Aan een kruidenwinkeltje krijgen we uitleg van een vriendelijke jongeman, die perfect Engels spreekt en ons mee naar binnen loodst. Daar legt hij ons uit welke kruiden het allemaal zijn. 
De jongeman glundert en is in zijn prachtige kleren en met zijn karakteristieke, een beetje negroïde kop een ideale figurant in mijn videofilm. We gaan op zoek naar een souvenir, maar vinden niets dan kitsch. Als er al eens iets moois te vinden is, kost het duizenden franken en dat is nu ook niet de bedoeling. Dit is blijkbaar één van de universele wetmatigheden in de toeristische centra over de hele wereld. We keren vermoeid van het slenteren terug naar het hotel.
Stilzwijgend poseert hij voor de klikkende fototoestellen en wacht gelaten op enkele dinars fooi. Het is precies middag als we bij Wadi Rum in het gelijknamige dorp aankomen. Tijd voor het zoveelste buffet. Het is duidelijk minder deze keer: een kippenboutje en zowaar frieten! Je gelooft het of niet, maar ik denk dat de buitentemperatuur hoger ligt dan die van de frieten. Het is druk in het dorp: aan- en afrijdende jeeps, groepjes toeristen en heel wat rustende en herkauwende kamelen. Na het eten is het onze beurt om in groepjes van zes in de oude jeeps plaats te nemen. Het is snikheet, maar er is een zandstorm aangekondigd en in de verte dagen inderdaad reeds de eerste wolken op.
Ook daar reden we in een hobbelende, gammele jeep; ook daar waren heel wat verwijzingen naar films die er gedraaid werden. De woestijn zelf en het landschap moeten echter onderdoen voor de Amerikaanse concurrent.
pseudo-antiek zijn er zeer smaakvol geïntegreerd in een modern interieur. Er is een grootse centrale lobby met een reuzengrote koperen luster die uit het vier verdiepingen hoge plafond hangt. Bij onze verkenning van het hotel ontdekken we in de bar een prachtig versierde wand en op het dak een bijzonder stemmig dakterras. Tussen de palmen en de bloemen liggen oosterse tapijten en kussens op de grond om je er neer te vlijen en te genieten van een Turkse thee of van een Arabische koffie, terwijl je rustig aan de waterpijp lurkt.
Af en toe zingt hij op een klaagtoon met een rauwe keelklank. Boven gaan we één van de grafkamers binnen en treffen er wellicht een van de mooist gekleurde wanden. De kamer heeft zo’n akoestiek dat elk gesprek luid weergalmt. Onze gids – eigenlijk is het opnieuw de neef, want Victor is beneden gebleven – wil dat we in groep een Belgisch liedje zingen. Onze inspiratie reikt net verder dan... “Frère Jacques” in het Frans. Zo blijkt nog maar eens hoe pover het gesteld is met onze zangcultuur. Wanneer we terug afdalen naar het dal zitten overal vrouwen, met soms heel kleine kinderen, op een rotsblok hun waren te verkopen. Heel schilderachtig, maar wat ze te verkopen hebben kan ons niet bekoren. Op de middag bereiken we een nieuwbouw midden in de Petra-site. Het is een restaurant met groot terras en zelfs een heuse barbecue. Jammer genoeg is voor ons een tafel binnen gereserveerd. Het is er overvol en warm en het eten is niet veel zaaks. Hier ligt het begin van onze wandeling naar het hoog in de bergen gelegen Ed Deir, ook het Monasterium genoemd. Het is een fameuze klimpartij waarbij in totaal meer dan zevenhonderd trappen moeten overwonnen worden. Niet iedereen van de groep gaat mee, maar wij willen ons niet laten kennen! En gelukkig maar, want het loont de moeite. Het landschap is ronduit schitterend. Af en toe moeten we even opzij voor een ezeltje dat op onbegrijpelijke manier de berg op en af gaat zonder zijn poten te verzwikken. De schaarse toeristen die zich tot een ritje hebben laten verleiden, hebben er ongetwijfeld al lang spijt van. Het is eerst 
en vooral moeilijk om in het zadel te blijven, maar het is vooral geen gezicht; de ezeltjes lijken veel te klein om de grote en dikke Europese of Amerikaanse toeristen te dragen. Toch hebben ze duidelijk veel minder moeite dan hun passagiers die zich hopeloos belachelijk voelen en het ook zijn. Een Amerikaan, die zich nauwelijks overeind weet te houden, roept in het voorbijrijden: “Never again! You better walk!" Na veel zuchten en zweten en na ettelijke rustpauzes, komen we boven waar de rest van onze groep al is aangekomen. Zij zijn amper tien minuten voor ons boven gekomen en aangezien wij bijna tien minuten later zijn vertrokken, hebben zij er dus even lang over gedaan. Een frisse cola verjaagt al gauw de vermoeidheid. Toch hebben we geen zin om nóg wat hoger te gaan voor een nog beter zicht op de rotsgevel. Nadat we zijn uitgerust, snuffelen we nog wat rond in de tent met souvenirs en zien er mooie zilveren doosjes. Vijftien dinar of bijna duizend frank. Afbieden dus! Ik wil er maar twaalf voor betalen en bied dus tien, maar de verkoopster reageert met een duidelijk “no!„. We laten het dus maar en gaan weg. Na tien minuten hebben we er al spijt van… De scheikundeprofessor loopt nerveus rond. Louise is nog een eindje verder gaan wandelen en is nog altijd niet terug. Of zou ze al naar beneden zijn? Ze hebben duidelijk slecht afgesproken en de professor wordt steeds nerveuzer. Uiteindelijk beslist zij een briefje achter te laten bij de souvenirshop. 
Zinloos volgens mij want waarom zou Louise daar gaan kijken als ze terugkomt? Françoise wil met enkele anderen naar beneden vertrekken en vraagt ons of wij ons over een oudere dame willen ontfermen die ook al haar echtgenoot is kwijtgeraakt. Of beter gezegd: hij is háár kwijtgeraakt, want ze heeft gezien dat hij aan de afdaling is begonnen, wellicht in de waan dat zijn echtgenote al op weg was naar beneden. Ze heeft nog zijn naam geroepen, maar hij heeft het niet gehoord en is zonder haar vertrokken. De dame is ruim in de zestig en niet al te vast te been zodat ze bij elke moeilijkheid een steuntje nodig heeft. En dat blijkt niet overbodig want zonder mijn houvast was ze zeker al een tweetal keren uitgegleden en gevallen. De afdaling is nog mooier dan de beklimming omdat je nu voortdurend de diepe vallei vóór je ziet liggen en natuurlijk ook omdat het minder lastig is. Je kan beter rondkijken en genieten van de prachtige kleurschakeringen van de rotsen. Na een halfuurtje ontwaart onze beschermelinge haar echtgenoot; hij heeft van anderen gehoord dat zijn vrouw nog achter is en zit hier al een uur op een rots te wachten. Ze zijn ons beiden dankbaar voor onze hulp en terwijl we staan te praten komt zowaar ook Louisevoorbij. Ze heeft uiteraard het briefje niet gezien en ze kijkt beteuterd als ze hoort dat haar vriendin zo ongerust was. Toch is ze opgelucht als ze verneemt dat haar vriendin nu naar beneden is. Zo is alles en iedereen uiteindelijk terecht.
kunnen omdat neergestorte rotsblokken de weg versperren. Een andere chauffeur spreekt hem tegen en zegt dat het weliswaar moeilijk is maar toch kan. Zijn Nederlandse passagiers zijn ongelooflijk enthousiast over het unieke panorama dat we zeker niet mogen missen. Na enig aandringen beslist Abdul, onze chauffeur, het er toch op te wagen, wat Victorhelemaal niet blijkt te appreciëren. Sommigen in de groep zijn er niet gerust in, maar ten onrechte. Als we aan de grondverschuiving aankomen, heeft een bulldozer de klus reeds grotendeels geklaard en na een kort oponthoud kunnen we zonder veel gevaar verder. We rijden langs de
toenmalige Palestina. Voor mij is het een beetje een ontgoocheling. Tot nu toe waren de bezienswaardigheden in werkelijkheid veel indrukwekkender dan op foto, maar hier is het tegenovergestelde waar. De Berg Nebo ligt maar enkele kilometers verder en is onze volgende halte. Hier heb je een mooi uitzicht op de Jordaanvallei, al is vandaag het uitzicht eerder beperkt door de nevel. Hier zou ook de rots te zien zijn waaruit Mozes water deed ontspruiten, maar volgens andere bronnen bevindt die zich bij Petra. Volgens de bijbel toonde hier God het Beloofde Land aan Mozes. Een grote smeedijzeren staf, waarrond zich een slang kronkelt, is ter herinnering als monument boven op de berg opgericht. Voor enkele weken, in maart, was de paus hier op bezoek en verklaarde deze plaats tot een officiële pelgrimage voor katholieken. Als aandenken heeft hij er een boompje geplant. We brengen een bezoek aan de ruïnes van Siyagha.
Volgens sommige bronnen bevindt zich hier Mozes’ laatste rustplaats. Omwille van de werkelijk schitterende mozaïeken, heeft men er een kapel boven gebouwd. We luisteren geduldig naar Victor, die op een duidelijk verveelde en meer en meer monotone toon uitleg geeft. Daarna krijgen we opnieuw amper tien minuten om alle prachtige kunstschatten en mozaïeken te bewonderen en te filmen. Het is duidelijk dat Victor niet snel genoeg aan de Dode Zee kan zijn.