Sicilië7 - 21 juli 2002
Caractère, Alitalia
Klik hier voor een verslag per dag
- Meteen de echte Siciliaanse sfeer
- De grootste vismarkt van Sicilië
- In het hoofdkwartier van de maffia
- De Sixtijnse Kapel van Sicilië
- Nog meer mozaïeken
- Groene, blauwe, gele en rode vissen
- Hopeloos de weg kwijt
- De Tempelvallei
- Een dag gevuld met mozaiek en keramiek
- De metropool van Groot-Griekenland
- Een ingestorte barokke parel
- Een echte volkse trattoria
- Vuurwerk om middernacht
- Hallucinante beelden op de grootste vulkaan van Europa
- Een halve dag op de luchthaven van Rome
toen deze laatste hem een stok in zijn enig oog plantte. 
Het valt niet mee om de weg te vinden, want de wegwijzers zijn schaars en allesbehalve consequent. Daarenboven hebben we nog geen gedetailleerde wegenkaart kunnen vinden en zo komt het dat we niet zonder moeite en met ongetwijfeld heel wat omwegen pas laat in de namiddag ons hotel vinden. Het is een prachtig hotel, mooi gelegen in een goed verzorgde tuin en met uitzicht op de Etna. Deze laatste valt wat tegen: geen sneeuw, geen rookpluim en voor een groot deel in nevel gehuld. Achteraf zullen we begrijpen dat die nevel de zwavel- en stofwolk is die constant uit de centrale krater wordt gestuwd. We beginnen met een frisse duik in het zwembad waar we kennis maken met een Nederlands echtpaar en hun zoontje. Zij hebben al een flink deel van onze reis achter de rug en hebben voor een groot deel dezelfde hotels gehad. Ze voorspellen ons een schitterende vakantie en aan hun donkerbruine kleurtje te zien, mogen we ook mooi weer verwachten. Het hotel nodigt ons uit voor een diner aan het zwembad en verontschuldigt zich op voorhand voor de mogelijke lawaaihinder van een fuif die vanavond in de tuin plaats heeft. Een diner bij kaarslicht in de zwoele avondlucht rond het zwembad zegt ons wel iets en we zien af van onze plannen om een leuk restaurantje te zoeken in het dorpje. We reserveren prompt een tafel. 
Ook nu weer is het even zoeken, maar het loont de moeite want het is een stemmig, sympathiek stadje dat er op deze zondagnamiddag bijzonder rustig bij ligt. Er zijn een paar schitterende kerken, mooie pleinen en smalle straatjes. Het is heerlijk flaneren en we nemen er meteen deel aan de passeggiata, de obligate avondwandeling van de Sicilianen waarbij het er vooral op aan komt gezien te worden.
De man is ervan overtuigd dat het zonder zijn hulp niet zou gelukt zijn maar ik heb eerder de indruk dat hij het mij alleen maar moeilijker heeft gemaakt. In ieder geval claimt hij parkeergeld in ruil voor zijn hulp en voor het bewaken van onze auto gedurende de parkeertijd. Ik ben nogal argwanend en beloof hem te betalen als we terugkomen. Voor de zekerheid vraag ik toch maar aan een politieagent of het parkeren op het pleintje betalend is en dat blijkt niet het geval te zijn.
Alles wordt op een gammele kar gestouwd en met vereende krachten afgevoerd. Een schilderachtig tafereel. Het is uiteindelijk al over 2 uur als we na enig zoeken iets te eten vinden: een authentieke, oude wijnbar (bij ons zouden we het een bruin café noemen). De Italiaanse sfeer druipt er van de muren en we laten ons de panini met kaas en ham goed smaken. Het is heet en vooraleer terug naar de auto te gaan, eten we nog een lekker ijsje; caffè voor mij, fragola voor C. Wanneer we op de parking komen staat de man van deze ochtend nog steeds in de buurt van onze auto. Hij heeft een groot karton op onze voorruit geplaatst tegen de hitte en hij doet zeer enthousiast als hij ons ziet. Ik geef hem 1 euro en hij lijkt er zeer tevreden mee. Al gekscherend loodst hij ons uit onze enge parkeerplaats en wuift ons lachend na.
Palermo. De autosnelweg is aanvankelijk zeer druk – in Catania staan we zelfs even in de file – maar daarna is het zeer rustig: een mooie weg, weinig verkeer, overal bloeiende oleanders in de middenberm. We houden een korte stop in 
We moeten onze Fiat werkelijk door de smalle straatjes wringen en dat gaat niet zonder minstens één keer met de zijspiegel langs de muur te schuren. We gaan meteen op zoek naar een restaurant. 
Het hotel heeft gelukkig om het uur een gratis shuttle-busje naar de stad. De Villa Igiea is een echt palace. Hier logeerden vele staatshoofden en andere beroemdheden, wiens foto’s in de indrukwekkende gangen aan de muur hangen. Vooral de Spaanse koning schijnt hier vaak te gast te zijn geweest, maar ik lees dat hier ook heel wat maffiabazen hun zaakjes afhandelden. We hebben een zeer ruime kamer met een prachtig uitzicht op de tuin en de haven. De meubels zijn echt antiek en de grote kleerkast onderstreept dat door telkens luidruchtig te kriepen als we ze open of dicht doen. Het is heet op de kamer en wat ik ook probeer, de airco blijkt het niet te doen. De badkamer is nòg ouderwetser en nòg groter. We verkennen de grote tuin vol exotische planten en bomen. Men is er volop alles in gereedheid aan het brengen voor een trouwpartij: er is een immense tafel opgesteld op het terras en overal worden zilveren schalen en verse bloemstukken klaargezet. Het is inmiddels te laat geworden om nog van het zwembad gebruik te maken. Wanneer we naar de lobby terugkeren, ontmoeten we het Vlaamse koppel dat we al eerder in San Giovanni 
waar de beroemde fontein met de grote barokke beelden helemaal in de steigers staat voor restauratie, lopen we even binnen in 2 kerken. De San Cataldo is een zeer oude kerk (1160) en vooral als bouwwerk opmerkelijk door de 3 rode koepeltjes die haar een Arabisch karakter geven. De binnenkant heeft een uiterst sobere, bijna minimalistische stijl. Wat een contrast met 
Normandische kerk heeft dienst gedaan als als Arabische moskee. Daarenboven heeft ze een Catalaans-gotisch voorportaal en een barokke koepel. Tegenover de kathedraal is een klein steegje versierd met grote borden met honderden lichtjes. De mensen hebben de tapijten uit hun huizen gehaald en midden op straat op de grond gelegd zodat ze een lange loper vormen naar een Mariabeeld dat op het einde van het doodlopende steegje op een met bloemen versierd altaar staat uitgestald. Vóór de kathedraal zijn de voorbereidingen bezig voor de viering van Santa Rosalia, de patrones van de stad. Het feest (U Fistinu), dat morgen begint en vijf dagen duurt, is het grootste feest van het jaar in Palermo. Er zal een grote processie door de stad trekken met metershoge praalwagens. Onderweg naar het Palazzo dei Normanni wandelen we door een mooi park. De schaduw en het frisse groen doen deugd, maar wanneer we daarna aan de Porta Nuova terug in de volle zon komen, valt de hitte nog zwaarder. Het Noormannenpaleis is groots, maar van buitenuit niets bijzonders. Binnenin is er echter één van de mooiste bezienswaardigheden van Sicilië te zien: de Capella Palatina die vergeleken wordt met de Sixtijnse Kapel in Rome, alleen zijn de plafonds hier niet weelderig versierd met schilderijen, maar met prachtige mozaïeken. Ze is echter op de middag gesloten en gaat pas terug open om 3 uur. We hebben dus ruim de tijd voor een lekker middagmaal op een rustig terrasje, maar… dat blijkt in de buurt niet te vinden. We nemen plaats op een terras op het voetpad dat enkel van de drukke weg afgeschermd is door planten in grote bakken. Het is er warm, stoffig, allesbehalve rustig en bovendien is de bediening slecht (driekwartier wachten voor we bediend worden!) en het eten niets bijzonders: dagenoud brood maar de pasta’s zijn ok. Na het eten houden we nog genoeg tijd over om eerst de San Giovanni degli Emeriti te bezoeken. Het ligt wat verscholen in een klein straatje achter een hoge muur waar de rode koepeltjes van het oude kerkje bovenuit steken. De toegangsprijs ligt hoog (4,5 euro per persoon) en het is niet echt zijn prijs waard, vinden we. Het is weliswaar een merkwaardig kerkje, heel eenvoudig en binnenin helemaal leeg, maar de verwachte tropische tuin ontgoochelt ons: hij is zeer klein en ligt er wat vervallen bij, net als de kloostergang met zuilengalerij.
Vooral de grote hoeveelheid goudkleur geeft een rijke en tezelfdertijd warme indruk. In de centrale koepel domineert een grote afbeelding van de Christus Pantocrator met daaronder de bijna even grote afbeeldingen van apostelen, heiligen, engelen en allerlei taferelen uit het leven van Christus. Maar al even mooi en vooral verfijnd zijn de vele kleine geometrische mozaïektekeningen met vooral gotische rozetten die vaak nogal Moors aandoen. Prachtig en alleen hiervoor mag je Palermo niet voorbijrijden. 
Vlaanderen Vakantieland en we hopen er een koffie met een of andere zoete lekkernij te eten. Na lang zoeken in een tocht door smalle straatjes en steegjes, vinden we het pittoreske pleintje aan de chiesa San Franceso maar de oude broodjeszaak blijkt jammer genoeg gesloten en het grote terras is helemaal verlaten. Toch krijgen we van de ober – zij het duidelijk tegen zijn zin – een caffè freddo. Even later vinden we toch onze zin op een ander pleintje: een overheerlijk stuk taart met bosaardbeitjes en een piepkleine, ijzersterke ristretto. Aan de opera nemen we het Villa Igiea-busje van 17.30 uur. Het was een lange dag. Echt moe zijn we niet maar toch te lui om nog het zwembad in te duiken. Na een verkwikkende douche besluiten we een aperitiefje te nemen op het terras van het hotel. Een glas witte wijn is het enige betaalbare. In de tuin zijn opnieuw de voorbereidselen bezig voor een trouwfeest. Er wordt een grote tafel klaargezet met zilverwerk en prachtige bloemstukken. De gasten arriveren een voor een in schitterende toiletten; de meesten hebben echte filmsterallures.
Nog net op tijd realiseren we ons dat Segesta geen dorpje is, en dat daar dus ook geen restaurants zijn. We verlaten de weg en komen terecht in 
overheerlijke maaltijd, van het soort dat je eigenlijk enkel in Italië vindt en waarvan we er het liefst elke middag eentje zouden vinden. Dit is genieten in het kwadraat en we zijn helemaal niet gehaast. Nog nagenietend zwerven we door het inmiddels verlaten stadje dat kreunt onder de hete middagzon. Bij de parking is er een schilderachtige groentewinkel waar de rijpe tomaten, aubergines, courgettes en andere groenten en fruit in tientallen ronde manden uitgestald staan. Wanneer ik begin te filmen, komen 3 mannen luidruchtig voor de camera staan. Als kleine kinderen staan ze te giechelen en te zingen en wensen op het beeld. Het is de baas van de zaak die de grootste mond opzet en het voortdurend heeft over een verbroedering tussen Castellamare en … Londen. Als hij uitgepraat is, zegt een klein mannetje dat eerst stilletjes op de achtergrond bleef, met een glunderend gezicht: “io sono il postino”, “ik ben de postbode”. Hij had gerust de hoofdrol kunnen spelen in de beroemde gelijknamige film van Michael Radford, die niet ver hiervandaan, op het Eolische eiland Salina, gedraaid werd. Uit dankbaarheid willen we enkele lekkere perziken kopen, maar ze worden enkel per mand verkocht en dat is ons toch wat teveel!
hitte van de dorre velden. Er is in de verste verte geen huis, laat staan een dorp te bespeuren. We parkeren op de grote parking, waar slechts een paar auto’s staan en trekken te voet verder. Na enkele honderden meters klimmen onder een brandende zon, stellen we vast dat we compleet de verkeerde richting uitlopen. We zijn op weg naar het theater, dat we na een bocht inderdaad in de verte ontwaren. Dat is zeker nog wel een half uur klimmen en dalen en we keren op onze stappen terug en beperken ons oponthoud tot een bezoek aan de tempel. En dat is absoluut al de omweg waard: indrukwekkend groot, gaaf bewaard en in de eenzaamheid en met zijn geweldig uitzicht op de vruchtbare vallei een unieke sfeer uitstralend. 
Al gauw zien we de grote waterbassins van de zoutontginningen glinsteren in de zon. Het water kleurt van diepblauw tot roze naargelang de hoeveelheid zout die zich heeft neergezet. Het principe is eenvoudig: langs kleine kanaaltjes wordt zeewater in de ondiepe bassins geleid waarna de zon haar werk doet en het water laat verdampen zodat het zout overblijft. Dan wordt er opnieuw zeewater in gelaten en zo stapelt de hoeveelheid zout zich gaandeweg op. Tussen de waterbekkens staan hier en daar nog enkele typische windmolens; de meeste zijn echter niet meer in gebruik en staan er vervallen bij. In Nubio bezoeken we het Museo de Saline, niet groot maar interessant. 
De weg is langer dan verwacht en kronkelt 8 kilometer de bergen in op zoek naar Erice. Het lijkt eindeloos klimmen en je krijgt het stadje pas te zien als je er vlak vóór staat. De ligging is werkelijk sensationeel, het panorama adembenemend. De stad ligt 751 meter boven de zeespiegel en je hebt er een schitterend zicht op Trapani en de Egadische Eilanden. Het is als zat je in een vliegtuig. Erice is wat we gehoopt en verwacht hebben: een klein, schilderachtig stadje met smalle straatjes, pleintjes, prachtige balkonnetjes en zeer veel kerken. We volgen de wegwijzers naar Ristorante Ulisse. 
Door een klein poortje komen we op een binnenkoertje met veel bloemen en een leuk schaduwterras. Het is echter té warm en we gaan binnen zitten waar prompt de grote ventilator aan het plafond in werking wordt gezet. Er komt een man op ons af met een schoudertas, een ambtenaar voor een of andere controle, schat ik maar het blijkt de ober te zijn met een computer-rekenmachine op zijn rug. Op de kaart staat een verleidelijke specialiteit: cuscus con zuppa de pesce en ik bezwijk ervoor. C neemt papardelle con funghi freschi. Ze hebben geen huiswijn, dus bestellen we maar een hele fles bianco; daar hebben we immers geen enkele moeite mee. Die ‘kleinigheid’ zal dan maar voor een andere keer zijn…. Het wordt een prima en vooral een rustig en gezellig dineetje.