Cotswolds & Oxford
18 - 25 mei 2009
Eigen auto, Booking.com
klik hieronder voor een gedetailleerd reisverslag
- Naar Engeland
- Koninklijk Engeland
- Aankomst in Cheltenham
- A Road for Tomorrow
- Een speciale Cotswold "check"
- Gevaarlijk rollende kaasbollen
- Vriendelijke ontvangst in de parlour
- De tweede helft van de Romantic Road
- Een 7-gangenmenu
- Met de auto door de rivier
- Versailles in Engeland
- Italiaans eten bij Jamie Oliver
- Eeuwenoude colleges
- Punting en bier drinken
- Oxford vanuit de hoogte
- Lazy on a Sunday Afternoon
- Terug langs Canterbury
villa’s schuilgaan. In de verte doemt het silhouet op van een immens gebouw: de tribunes van de Race Course waar jaarlijks de beroemde Royal Ascot Races plaats hebben waarbij er meer belangstelling is voor de heren en dames rond de renbaan dan voor de races zelf. Het is hier dat er telkens een soort wedijver is om wie de grootste en meest extravagante hoed draagt. Behalve de koninklijke familie zelf verzamelt hier dé Engelse high society en het is vooral een kwestie van gezien te worden. Dat niet iedereen hier op zijn plaats is bewijzen de toegangsprijzen die rond de 60£ per dag liggen en ook de strikte dress code: “
Voor onze kamer moeten we 4 trappen omhoog naar de tweede verdieping. Van hieruit hebben we een mooi zicht op de buitenwijken van het stadje maar ook op de glooiende heuvels van de Cotswolds in de verte. Het huis staat op de spie tussen twee straten zodat de kleine, maar verzorgde tuin uitloopt op een smalle punt waarop een lieflijk tuinhuisje staat. Na het innemen van de kamer worden we in het salon vergast op een thee. Hier hangt de sterke maar fijne geur van lelies die in een grote vaas het hele salon vullen. Het oude meubilair, de monumentale schoorsteen, de schilderijen aan de muur en het mooie antiek geven een weelderige en chique indruk. 
Op het einde ervan kom je in het semi-autovrije centrum bij een indrukwekkende Neptunusfontein. Cheltenham is een kuuroord en het chique cliënteel dat daarbij hoort, bezorgde de stad enige architectonische grandeur. Het koude, winderige en natte weer zorgt ervoor dat op dit uur het stadje snel leeg loopt en er hangt geen greintje gezelligheid. We besluiten dan maar een aperitiefje te gaan drinken in de “Ha Ha Bar”. Leuke naam en het ziet er gezellig uit. We nemen plaats aan een tafeltje maar de diensters blijven achter hun toog staan kletsen en geen van beiden merkt mijn voortdurend wenken op. We geraken niet bediend en stappen na een tiental minuten dan maar geërgerd op, terug naar onze kamer. Onze gastheer zegt dat de weersvooruitzichten voor morgen beter zijn, al kunnen we toch nog af en toe een buitje verwachten.
Na een hele tijd zoeken, blijken we helemaal de verkeerde kant te zijn uitgelopen en we besluiten het dan maar uit te stellen tot morgen en vandaag onze toevlucht te nemen tot de Brasserie Blanc. 
middagmaal. We stappen binnen in de oude herberg. De oude gelagzaal ademt een en al gezelligheid uit en is tamelijk goed gevuld. Op een groot zwart bord aan de muur worden de beschikbare gerechten aangekondigd: een groot gamma aan eenvoudige koude en warme gerechten zoals homecooked ham, pork sausages, wholetail scampi , “all served with fries” maar ooklunch specials zoals hot roast leg of pork with stuffing, apple sauce and fresh crusty bread en hot breast of Windrush Valley roast chicken with a creamy spinach, bacon and cheddar sauce. Er is zelfs een heel assortiment van fresh Irish oysters. Zoals het in Engelse inns gebruikelijk is, bestellen we aan de toog en weldra wordt ons een groot bord gebracht met de porc leg voor C en een ploughman with Lechlade porc pie voor mij. Daarbij hoort natuurlijk een grote, frisse “pint of lager”. Zeer eenvoudige kost maar lekker vers en smakelijk!
Je komt het dorpje binnen over een smalle brug uit 1322 over de Windrush. Hier is het druk en het is zelfs moeilijk om een parkeerplaats te vinden. Ondanks het wisselvallige weer is het tot nu tamelijk droog gebleven, maar tegen 15 uur krijgen we plots een ware plensbui te verwerken. Gelukkig kunnen we schuilen in de kerk want we waren er helemaal niet op voorzien. Tussen de druppels door vluchten we daarna een tea room binnen voor een gezellige afternoon tea. Vooraleer we vertrekken, voorzien we ons
Deze molen hier produceert nog steeds prachtige wolproducten van topkwaliteit, zij het nog nauwelijks met Cotswolds wol. Je kan er de oude molen bezoeken die is ingericht als een museum en waar nog oude gebruiksklare weefgetouwen staan. Mooi zijn ook de oude affiches uit de 19e eeuw die de veemarkten aankondigen. Daarop lezen we dat er op de markt van Cokethorpe Park Farmop 24 september 1878 zal aangeboden worden: 40 short horn cattle, 286 Oxfordshire schapen, 10 jonge en krachtige paarden en 40 varkens. Natuurlijk zal er ook pluimvee zijn en werktuigen en garelen. In de shop liggen prachtige wolproducten: interieurtextiel, kleren en mooi gekleurde rugs. We kopen een “rug” of “check” (wij noemen die meestal plaids). Het is “The Gloucestershire Check”, een speciaal ontwerp naar aanleiding van de 80e verjaardag van de GRCC (Gloucestershire Rural Community Council). De kleuren zijn geplukt van het platteland: fris groen voor de open heuvels, donker groen voor de oude bossen, blauw voor de rivieren, honinggoud voor de kalksteen van de huizen, oker voor de Cotswold schapen enrood voor eeuwen van koninklijke connecties. Ik kan verder niet aan de verleiding weerstaan om ook nog een typisch Engelse geruite pet voor mijzelf te kopen. Mooi gerief! 
Engeland worden gerekend. De kerk blijkt echter om 17 uur gesloten te zijn en we besluiten dan maar om het voor vandaag voor bekeken te houden en rechtstreeks naar Cheltenham terug te rijden. We zullen hier morgen de draad terug opnemen. Als we om 18.30 uur terug aan ons hotel aankomen, staan er 123 kilometer op de teller. Het regent intussen niet meer en we gaan meteen terug op zoek naar Le Champignon Sauvage in de hoop nog een tafeltje te reserveren voor vanavond. Grote ontgoocheling: ze zijn gesloten wegens jaarlijks verlof, maar onze gastheer troost ons door te zeggen dat we er toch niet zouden in gekomen zijn, want je moet hier maanden op voorhand reserveren. Gelukkig is er een goed alternatief: The Daffodil, ook op wandelafstand van het hotel. Het is een trendy restaurant dat ondergebracht is in een verbouwde bioscoopzaal in art déco stijl. Zéér mooi en gezellig, maar vooral zéér lekker. We eten er gegrilde sardines op toast, een mousse van Devon krab, rabbit saddle en spring lamb en sluiten af met een heerlijke schotel Engelse kazen. De bediening is zeer vlot en vriendelijk. De dienster blijkt een Poolse te zijn en als ze hoort dat we Belgen zijn, steekt ze meteen de loftrompet over Brugge, waar ze onlangs op bezoek was. Het is een mooie avond geweest en de Champignon Sauvage is allang weer vergeten. Als we tegen half elf terug wandelen naar het hotel is het weer helder en droog geworden, maar koud.
We rijden verder de Romantic Road af tot in Bibury, misschien wel het mooiste dorpje van de Cotswolds. Aan de overkant van een klein riviertje, waarin felgroene planten in het glasheldere water als wuivende pluimen in de stroming deinen, ligt Arlington Row, een lieflijke rij 17e-eeuwse cottages in gele natuursteen en met lage leien daken. De clematissen en klimrozen slingeren zich rond de oude verweerde deurtjes. Een plaatje uit de duizend! Deze plek trekt natuurlijk veel toeristen. Tot nu hebben we die nog nauwelijks gezien, maar hier zijn zowaar een paar bussen Japanners losgelaten en staan er ook enkele auto’s met Belgische nummerplaat op de parking. We wandelen een schilderachtig laag bruggetje over om de huisjes van dichterbij te gaan bekijken. Heel mooi, maar ik vraag me af wat de bewoners ervan vinden dat hier dagelijks hun rust door zoveel toeristen wordt gestoord. Aan de andere kant van de rivier en van de weg staat een tweede rij huisjes waar de bewoners druk doende zijn hun kleurig bebloemde voortuintjes klaar te stomen voor de tuinprijskamp van volgende week.
De voorgevel is volledig begroeid met een blauwe regen, die nu prachtig in bloei staat. We worden vriendelijk ontvangen door David, de gastheer en Felicity, de gastvrouw die ons meteen uitnodigt voor een thee in de parlour. We nemen plaats in het gezellige, rijk bemeubelde salon met open haard waar vooral een mooie collectie zilverwerk opvalt evenals een paar schilderijen met familieportretten aan de muur.
cake en shortbread. We maken kort kennis met onze gastfamilie en vertellen hen iets meer over onze reis en onze verdere plannen. David is zo vriendelijk voor ons telefonisch een tafel te reserveren in 5 North Street, een sterrenrestaurant waar we absoluut willen gaan eten. Voor vanavond zit het vol, maar morgenavond kan nog. Daarna laten ze ons verder discreet alleen om van onze thee te genieten en even tot rust te komen. Wat een ontvangst! We krijgen de Langley Room toegewezen op de eerste verdieping. Ook hier vol met antiek en prulletjes en voor de rest kraaknet en voorzien van alle comfort.
goedenavond. Enkele kinderen amuseren zich door met hun fietsen via een loopplank over een rustbank te springen die ze hebben neergelegd. Wanneer ze zien dat ik hun esbattementen op video vastleg, komt een van hen naar me toe en vraagt of het “for good or for bad” is. Ik stel hem gerust en onbezorgd spelen ze verder. We wandelen op het gemak terug en gaan nog even langs onze kamer voor een douche en dan trekken we naar Wesley House, een restaurant in High Street, op slechts een paar honderd meter van onze B&B. Ook zij staan in de Michelingids, maar wat minder gequoteerd. 
Onze eerste halte is Stanway op amper enkele kilometers van Winchcombe. Hier staat het prachtige Stanway House, een manor die vaak gebruikt is als filmlocatie. 
We ontmoeten er een koppel wandelaars die graag een praatje willen slaan. Zij maken een wandelreis van 100 mijl door de Cotswolds en zijn vertrokken in Bath. Ze zijn zeer goed uitgerust en op alle weer voorzien. Dit lijkt me de ideale manier om ten volle van het mooie landschap te genieten. Wij rijden verder naar Stanton, een zeer pittoresk dorpje. 
prestigieuze automerk, los en bergt het veilig op. De man zegt ons dat hij dat doet omdat ze te zeer begeerd zijn bij toeristen, “especially the Dutch”, lacht hij omdat hij denkt dat wij Nederlanders zijn. In het stadje komen we nog meer Rolls Royces tegen. Het is een gezellig stadje met heel wat leuke oude winkeltjes en vooral een groot, zeer luxueus hotel: The Lygon Arms. Bij het verlaten van Broadway komen we langs de mooiste cottages die we tot hiertoe gezien hebben. Hier moeten we natuurlijk nog wat plaatjes schieten en dan rijden we door naar Snowshill. Hier willen we de Snowshill Manor bezoeken, maar eerst gaan we op zoek naar iets eetbaars, want het is inmiddels al dik over de middag. Op het prachtige pleintje aan de kerk vinden we de Snowshills Arms, een eenvoudige inn, en stappen er binnen. Zelfde decor en sfeer van de vorige dagen: druk, gezellig, lange houten tafels. Deze keer valt het eten echter tegen, maar de sfeer was er niet minder om. 
Na het eten bezoeken we de Snowshill Manor and Gardens, die zoals zoveel van het Britse erfgoed wordt onderhouden en uitgebaat door The National Trust. Het hele domein ligt er dan ook piccobello bij: mooi aangelegde wandelpaden doorheen een prachtige tuin waarin nu al een grote variëteit aan bloemen bloeit. De zon geeft warmte en de wandeling over het glooiende pad doet deugd aan onze stramme benen. We brengen een flink stuk van de namiddag door in het domein en genieten van de rust. Voor we vertrekken, kopen we in de shop van de National Trust nog enkele lokale lekkernijen zoals een assortiment shortbread en een zakje clotted cream fudge voor het thuisfront, een ideaal cadeautje voor Paul en Erna bij wie we volgende week zijn uitgenodigd. 
Wij beperken ons tot een fotootje vanop afstand en rijden door naar Chipping Campden, het dorpje dat me op het internet het meest van alle bekoorde. Onderweg willen we de Hidcote Manor Garden bezoeken, de mooiste van alle Cotswoldtuinen, maar die blijkt vandaag gesloten te zijn. In het stadje belanden we in een zeer oude en gezellige tea room waar we niet kunnen weerstaan aan de heerlijke lemon cake en shortbread. Engeland op zijn best! Chipping Campden is zeker een gezellig stadje, maar nu wordt het hele straatbeeld ontsierd door wegenwerken waardoor de sfeer wat tegenvalt. In het centrum staat een oude overdekte Market Hall, die is gebouwd door Sir Baptist Hicks ten tijde van koning Charles I. Hij was zo rijk dat hij zelfs geld leende aan de koning. We trekken verder naar Kiftsgate, een rozentuin en naar Mill Dene Gardens, een watermolen. Het is echter al 17 uur voorbij en… ze zijn al gesloten. Hetzelfde geldt voor de er tegenover liggende Sezincote Garden. De dag eindigt hier dus veel te vroeg en met een paar desillusies. We rijden langs Moreton-in-Marsh en stoppen nog even in Stow-on-the-Wold,
maar ook daar loopt de dag blijkbaar al op zijn einde: het grote plein ligt er verlaten bij en er is nog nauwelijks een mens op straat. Nu de zon verdwenen is, is het trouwens ook vrij frisjes geworden. Net voor we willen vertrekken, tikt een vrouw op ons raampje: het is een Belgische die wil weten of wij het hier ook zo mooi vinden. Zij is in ieder geval zeer enthousiast over haar reis. Het is eigenaardig dat we hier zo weinig buitenlandse auto’s zien en als we er al eens eentje zien, zijn het Belgen. Hollanders, Fransen, Duitsers zijn er niet. Of zouden die allemaal met een huurauto rondrijden? Ik denk dat het linksrijden nog veel toeristen afschrikt om naar Groot-Brittannië te komen. In de gastenboeken van hotels en kerken lezen we wel veel namen van Amerikaanse en Canadese toeristen en, zoals gezegd zagen we in Bibury een groep Japanners.
willen we het culinair hoogtepunt van onze reis van maken en we kiezen resoluut voor het 7 gangenmenu à 55 £ (64 €), wat nog meevalt voor een restaurant met Michelinster, vinden we. Het restaurant ziet er helemaal niet chique uit maar eerder eenvoudig, zowel qua interieur als qua aankleding. Ook de gastvrouw is helemaal niet blasé, maar een zeer vriendelijke, eenvoudige jongedame. Alles verloopt dan ook heel gemoedelijk en relaxed. Aan een tafeltje naast ons zit echter een zeer opvallende en luidruchtige blaaskaak die zijn verjaardag komt vieren samen met een vriendin. Hij wil kennelijk met dit dinner én met zijn verhalen indruk maken op haar en pocht voluit met zijn ervaringen. Wij kunnen elk woord volgen. Hij zit blijkbaar in de film of tv-business en loopt hoog op met de mensen met wie hij in contact komt. Ook op de gastvrouw wil hij een goede indruk maken en neemt elke gelegenheid te baat om het eten en vooral de wijn te bejubelen. Op den duur praat hij meer met de gastvrouw dan met zijn tafelgenote met als gevolg dat beiden op het einde gegeneerd zijn.
eerst een klein stukje van de route van gisteren moeten opnemen om ze volledig af te maken. Via Naunton rijden we naar Bourton-on-the-Water, ook wel het Venice-of-the-Cotswolds genoemd wegens de vele bruggetjes over de Windrush River die door het dorpje loopt. Het is inderdaad een gezellig klein stadje waar het heerlijk wandelen is langs het water en er de vele eenden gade te slaan en te zien hoe ze door de toeristen worden gevoederd. Op het einde van het dorpje ligt een schilderachtige watermolen met bijhorende shop.
die door de rivier rijdt. Het is inderdaad een prachtig plekje: het water, veel bloemen en een lieflijke oude cottage op de achtergrond. Daarna gaan we op zoek naar “The Lords of the Manor”, een grote chique manor die dienst doet als hotel maar die ook een restaurant heeft met een Michelinster. Naar het schijnt kan je hier ’s middags ook een “bar meal” op sterrenniveau krijgen. Het is een groot gebouw met de allures van een kasteel, grote tuin en lange oprijlaan incluis. Een bediende is bezig met de koperen naamplaat bij de ingang op te poetsen en bevestigt ons dat we inderdaad in de bar terecht kunnen. Hij lijkt wel uit een Britse detectivefilm te zijn weggelopen: eerder klein en mager van gestalte, grote flaporen en een beetje een kop die je eerder in een oud muf gesticht voor weesjongens zou verwachten. Toch straalt de man de klasse uit die bij deze poepchique plaats past. Hij blijkt ook de barman te zijn. We nemen plaats in het chique salon met zicht op de tuin en bestellen respectievelijk een 
de grootste kastelen in Engeland. We besluiten om het ommetje te maken en dat blijkt ook de moeite: in een zeer uitgestrekt domein ligt een mastodont van een kasteel. Het is een hele wandeling door prachtig onderhouden grasperken om tot bij het kasteel te komen, zeer indrukwekkend en qua grandeur te vergelijken met Versailles, zij het dat dit hier niet de frivoliteit en elegantie heeft van de Franse kastelen. Alles mist wat frisheid en verfijndheid en ziet er een stuk ruwer uit. Hetzelfde geldt voor de fonteinen en de beelden in de tuin. Toch is het een aangename wandeling langs de Italiaanse tuin, die jammer genoeg niet betreden mag worden, 
naar de romantische “secret garden”. Om 16.30 uur zijn we terug bij de auto en we besluiten meteen naar Oxford te rijden en het vlakbij gelegen Woodstock, dat er nochtans heel gezellig uitziet, voor een andere keer te laten. Even denken we dat hier in de jaren ’60 het historische rockfestival heeft plaats gehad, maar dát Woodstock blijkt in de Verenigde Staten te liggen.