Nieuw-Zeeland
15 november - 17 december 2010
Eigen organisatie, Singapore Airlines, huurauto
klik hieronder voor een gedetailleerd reisverslag
NOORDEREILAND
- De grootste stad van het land
- Sky Tower
- Vismarkt
- City of Sails
- Op naar het Noorden
- Een dagje 4x4
- 60 kilometer over het strand
- Een dans met balletjes en de "haka"
- Een gat in de rots
- Nieuwzeelandse gastvrijheid
- Heet water op het strand
- Duizenden kleine lichtjes
- Per helicopter naar White Island
- Badhuis in Elisabethiaanse stijl
- Een hallucinante en magische wereld
- Zwarte, gele en witte strepen
- Een rustige dag in de bergen
- Een culinaire meevaller
ZUIDEREILAND
- Een ferry als minicruise
- De mooiste B&B van de reis
- Blauwe zee en gouden stranden
- Pannenkoekenrotsen
- Mist en regen verbergen de gletsjers
- Geen helicoptervlucht
- Een van de mooiste routes ooit
- Twee goudzoekersstadjes
- Milford Sound
- Een rustige dag
- Albatrossen en pinguins
- Een ongeziene turquoise kleur
- Wind en regen
- Uiteindelijk toch de lucht in
- Uitbollen in Christchurch
- Van de zomer naar de winter
Ook hier kan je hoog boven de grond een sky walk doen of een sky jump wagen. We klimmen nog even tot de 60e verdieping en dan gaat de lift met glazen bodem ons terug naar beneden. Tijd voor shopping! In Queen Street, waar de straat- en winkelversieringen al volop het nakende Kerstmis aankondigen, gaan we op zoek naar een winkel van Icebreaker om er nog een paar sokken te kopen. Bij AS Adventure bij ons waren ze niet meer voorradig en we hopen ze hier goedkoper te vinden. Auckland is een mooie, nette stad met de allure van een echte wereldstad. De agglomeratie telt 1,4 miljoen inwoners, ongeveer een derde van de Nieuwzeelandse bevolking, waarvan er 400.000 in Auckland City wonen. De stad is omgeven door water en wordt ook wel de ‘City of Sails’ genoemd en dat zie je er aan: het krioelt van de zeilboten. Er zijn ook veel veerboten die heen en weer varen naar de vele omliggende eilanden. We slaan het waterverkeer gade vanop het terras van ‘Cin Cin’, een leuk Italiaans restaurant aan Fullers Dock in de oude Ferry Building . Het frisse glas sauvignon blanc uit Marlborough (tamelijk duur: 10 NZ$) smaakt heerlijk. We wandelen verder langs de haven naar de gezellig drukke en sfeervolle Princess Wharf. Bij een felle avondzon vullen de terrassen van de vele restaurantjes zich pijlsnel en we vinden nergens nog een plaatsje. We besluiten dan maar terug te gaan naar Cin Cin. Daar is gelukkig nog plaats en we eten er een lekkere bouillabaise (C) en een levend verse snapper, de ‘fish of the day’ (ik). Plots vraag ik me af waar ons zakje van Icebreaker met mijn nieuwe sokken gebleven is? Oei, dat is weg. Het kan niet anders dan dat we het hier vergeten zijn op het terras toen we een uur geleden een glas wijn zijn komen drinken. We doen navraag bij de dienster, maar niemand heeft iets gevonden. Na een poos komt iemand toch met ons zakje aandraven. Wat een opluchting!
We rijden door een zacht glooiend en groen landschap met zeer gevarieerde begroeiing. De groene heuvels doen wat aan Engeland denken met hier en daar een haag of een groepje oude bomen. Zeer fotogeniek, maar we hebben noch de tijd, noch de plaats om te stoppen. Een taverne is er niet voor teruggeschrokken om al haar schapen in de wei volledig roze te verven om de aandacht van de voorbijrijdende automobilisten te trekken. Absurd en niet verantwoord, maar het trekt wel degelijk de aandacht… Verder worden de heuvels wat hoger en de dalen wat dieper en er duiken hier en daar wat scherpe pieken op met lage wit-bloeiende struiken. Slechts af en toe rijden we door een bos waar de eerste varens opduiken, de meest typerende plant in Nieuw-Zeeland. Om 11 uur houden we een eerste stop in Paparoa bij een typisch village café om er een paar flesjes water in te slaan. We hebben al 150 kilometer afgelegd. 
We rijden even door tot bij het Visitor Center, maar helaas ontbreekt ons de tijd voor een ongetwijfeld mooie boswandeling. We rijden verder langs de kronkelende weg tussen de hoge en lage varens. De hoge zilvervarens zien er uit als palmbomen wat het bos een echt exotisch karakter geeft. Zeer regelmatig wandelen mooie zwarte vogels, met wit onder de vleugels, over de weg en overal staan gele verkeersborden die waarschuwen voor overstekende kiwi’s. Voor deze laatste hoeven we niet te vrezen, want het zijn nachtvogels en daarenboven zijn ze zeer zeldzaam geworden. Het is onbegrijpelijk, maar de maximum snelheid op deze kronkelende boswegen is 100 kilometer per uur, net als op de autostrade. We zullen later merken dat dat over het hele land zo is en… dat dat nog niet eens onveilig blijkt te zijn. Het is al over 14 uur als we een plek vinden voor een kleine lunch: Morrell’s Café in Waimamaku, een leuk cafeetje dat er met zijn vele bloemen en kleurrijk geverfde gevel zeer aantrekkelijk uitziet. Ook binnen is alles in vrolijke kleuren geschilderd. Zowel de waardin als de enkele gasten (waaronder de lokale politieagente) zijn Maori’s, de originals van Nieuw-Zeeland. Ze zijn zoals de meeste van hun rasgenoten aan de mollige tot zwaarlijvige kant en hebben tamelijk grove gelaatstrekken. Ze vormen momenteel de minderheid in Nieuw-Zeeland waar de totale bevolking voor 70% van Europese en voor 15% van Aziatische origine is. We bestellen een BLT (broodje met bacon, lettuce en tomato) en laten het ons smaken. Om 15.30 uur bereiken we Rawenewaar we de veerboot naar Kohukohu moeten nemen. We hebben veel geluk, want we kunnen meteen de boot oprijden en binnen de 5 minuten varen we uit voor een oversteek van 13 minuten. Hadden we deze boot gemist, dan moesten we een uur wachten op de volgende.
trekken door een kleine tractor. Een en ander gaat natuurlijk gepaard met heel wat lawaai wat niet naar de zin is van Paul, die er voor de zoveelste keer de politie voor opbelt. Wij vragen meteen aan onze gastheer waar we vanavond terecht kunnen voor een lekker diner, maar er blijkt in heel Ahipara en directe omgeving geen enkel restaurant te zijn. Hij kan ons evenwel de lokale fish ’n chips bar aanbevelen. Voor vanavond zullen we het daar maar mee doen, maar we hadden toch liever iets meer gehad. Daarom vragen we Paul of zijn echtgenote Jenny morgenavond niet voor ons zou willen koken. Ze doet dat soms wel, maar ze heeft er niet altijd zin in, zegt hij. Hij zal het haar vragen. Dus… naar het frietkot vanavond! Uiteindelijk zullen we het ons niet beklagen. De vis is sappig met een krokant korstje en de frieten doen terugdenken aan het betere Belgische frietkot van vroeger. Uit de koelkast halen we een lekkere fles chardonnay en we eten smakelijk op ons terras op het strand. Het is wel frisjes geworden en we hebben onze fleece nodig. Echt koud is het echter niet. Paul vertelt ons dat het hier het hele jaar door nooit kouder wordt dan 17° en nooit warmer dan 25°. Eigenlijk best ideaal. We zijn nochtans in het uiterste Noorden van het Noordereiland en ik dacht dat het hier veel warmer zou zijn. Het is een aangename avond en we blijven bij een oploskoffie met een koekje nog wat relaxen en naar de zee kijken tot het echt te koud wordt. Om 21u30 kruipen we in bed want morgen wacht ons een dagtocht per 4x4 op de 90 Mile Beach. Ze voorspellen “morning drizzle” en enkele buien in de namiddag.
drinken we zelf gezette koffie met een koekje en precies op het afgesproken uur klopt Paul aan met het ontbijt: cereals, fried en scrambled eggs, bacon, warme champignons en tomaat, toast, marmelades, yoghurt, verse fruitsalade, fruitsap en koffie. Vers geplukte kapucijntjes sieren ons bord. Alles is zeer verzorgd en lekker. Het is heerlijk ontbijten op het terras met het geluid van de bruisende zee. Paul heeft slecht nieuws:Jenny heeft geen zin om vanavond te koken… 
Normaal bieden de hoog opspattende golven op de ruwe rotskust een sensationeel schouwspel, maar vandaag belemmert mist ons helaas het uitzicht. Deze plek heeft voor de Maori een speciale betekenis: hier zouden de geesten van de gestorven voorouders afdalen naar hun ondergrondse rustplaats en een laatste vaarwel zeggen aan hun familie en hunAotearoa, het “Land van de Lange Witte Wolk”. We maken de korte wandeling naar de vuurtoren en genieten van de zeer diverse plantengroei en de vele vogels. Boven is er verrassend veel volk, maar gezien het weer blijft niemand er lang vertoeven. Ook wij niet, want het wordt stilaan tijd voor de lunch. Phill brengt ons naar een rustig en idyllisch plekje aan een meer waar hij meteen de grote picknickkoffer uithaalt en voor ons de deken spreidt en dekt: lekkere sandwiches met ham en salade, cake, heerlijk verse aardbeien, appels en druiven en… een fris glas witte wijn. We nemen plaats op een gevelde boomstam en maken het ons zo comfortabel mogelijk. Voor ons wijnglas heeft slimme en ervaren Phill een handige oplossing bedacht: hij plant een ijzeren plantensteuntje in de grond en in de lus waar normaal de bloem rust, kunnen we perfect ons glas hangen. Wij zijn geen picknickers, maar dit heeft wel iets! Na het eten zetten we onze tocht verder en nu gaat het door de bedding en het water van de Te Pahi-rivier tussen de hoge zandduinen. Dit is een geliefde plek voor een soort “zandsurfing”. Kinderen én volwassenen laten zich op een plank tegen een helse vaart van de steile duinen glijden.
Nog één stop aan een rotspartij waar de golven schuimend overheen spatten en dan gaat het in relatief snelle vaart terug naar Ahipara. Eigenaardig genoeg is de 90 Mile Beach slechts 60 kilometer lang en dankt haar naam aan de Maori die deze kust vroeger gebruikten om hun vee naar Ahipara te brengen. Ze deden er 9 dagen over en wisten dat het vee ongeveer 10 mijl per dag kon lopen. Ze hadden echter niet gerekend met het mulle zand waarin de dieren minder makkelijk vooruit kwamen. Net vóór we het strand verlaten, is een toeristenbus vastgelopen in het zand. Iedereen is uitgestapt en Phill, die alle buschauffeurs kent, biedt een touw en een helpende hand aan. Tevergeefs! De toeristen zullen moeten wachten op een andere bus. Wij rijden door naar het Ancient Kauri Kingdom in Awanui, een grote shop waar allerlei kunst- en gebruiksvoorwerpen worden verkocht die uit de vaak grillige kauritakken en –wortels zijn gekapt en gepolijst. Tussen de kitsch zitten best wel mooie dingen, maar ze zijn ons véél te duur! In het midden van de winkel staat een kolossale boomstam waarin een trap is uitgehouwen. Het gevaarte weegt 50 ton en is 45.000 jaren oud! De enorme houtblokken hebben duizenden jaren onder de drassige grond gezeten en worden hier in het North Land opgegraven en verwerkt. Dit is trouwens ook het land van de “gum diggers” die hier amberof barnsteen opgraven, die werd gevormd uit de gom van de kauriboom. Hier laat Phill ons even alleen terwijl hij zijn jeep een wasbeurt geeft om alle zout te verwijderen. 
Hier werd in 1840 een verdrag ondertekend door de Maoristamhoofden en de vertegenwoordigers van de Britse Kroon. Door het verdrag werd van dan af het land geregeerd door een Brits ambassadeur, maar de Maori’s werden erkend als eigenaars van hun land en ze kregen de rechten van de Britse onderdanen. Alhoewel… de Engelse en de Maoriversie van het verdrag verschilden zo veel van elkaar, dat eigenlijk nooit duidelijk was wat precies werd overeengekomen. Enfin, hier denken we een tamelijk authentieke demonstratie van de Maoricultuur te mogen verwachten. De show begint echter om 16u30 dus we moeten het uitgestrekte domein in ijltempo bezoeken. Er is het Treaty House, waar het verdrag werd ondertekend, een typisch Maori ontmoetinghuis met mooi houtsnijwerk en een indrukwekkende en mooi versierde Maori Waka of grote roeiboot. We haasten ons van het een naar het andere en zijn stipt op tijd aan de zaal waar de show zal plaats hebben. We worden binnengelaten en… blijken de twee enige bezoekers te zijn! We nemen wat aarzelend plaats in het piepkleine zaaltje en worden verwelkomd door 3 jonge Maori’s die ons enkele liedjes en dansen zullen ten beste geven. Tot onze grote schrik wordt gezegd dat de show “interactive” is en er dus vrijwilligers uit het publiek gevraagd worden. We kunnen er niet onderuit! Eerst moet C het podium op om samen met een danseres een dansje met twee witte balletjes op te voeren en dan is het mijn beurt voor de vermaarde “haka” of krijgsdans. Hierbij komt het er vooral op aan stoere kreten te slaken, je tong regelmatig uit te steken en zo lelijk mogelijke gezichten te trekken. Echt iets voor mij dus. Ik mag zelf kiezen of ik al dan niet mijn hemd uittrek, en je mag twee keer raden wat ik gedaan heb… We hebben wel één voordeel: niemand ziet ons. De drie jongemensen haspelen intussen hun nummertjes af – het niveau en de hele sfeer doen denken aan een kerstfeestje van de jeugdbeweging bij ons. Na een half uurtje staan we weer buiten, nog wat overstuur van wat ons net overkwam. Dit was niet het soort Maorishow dat we op het oog hadden. Zéér flauw!
de foto’s! De tocht tussen de eilanden is fantastisch. Ik had me voorgenomen niet teveel te filmen, maar ik kan me niet houden. De volgende dagen moet ik me absoluut beperken, want anders kom ik thuis met uren en uren film. Aan boord bevindt zich ook een oude Maoriman die meereist om af en toe wat uitleg te geven over zijn volk. Plots ontstaat rumoer: er zijn dolfijnen gemeld! Dat schouwspel wil niemand missen en iedereen verdringt zich aan de balustrade om toch maar hét kiekje te maken. Ze waren ons beloofd met 90% zekerheid en indien we ze niet zouden te zien krijgen, zouden we niet ons geld terugkrijgen, maar wél een gratis ticket voor een andere tocht. Maar we hebben geluk: een groepje speelse vissen schiet snel en sierlijk door de golven en af en toe springt er eentje helemaal uit het water. Fotografen moeten snel zijn, want vóór ze afgedrukt hebben, zijn de vissen alweer verdwenen. Nu komt mijn videocamera natuurlijk van pas.
