Berlijn
9 - 14 mei 2011
Jetair, SN Brussels
klik hieronder voor een gedetailleerd reisverslag
Posts tonen met het label 2011 Berlijn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2011 Berlijn. Alle posts tonen
dinsdag 16 december 2014
De Reichstag
Vrijdag 13 mei 2011 (1)
We zijn iets vroeger opgestaan vandaag omdat we tijdig aan de Reichstag moeten zijn. Voor een bezoek is sinds kort reservatie via internet verplicht, enerzijds om veiligheidsredenen maar anderzijds ook omdat er zóveel bezoekers zijn dat de wachtrijen onmogelijk lang werden. Pas maandag hebben we een e-mail gekregen met bevestiging van ons bezoek: vandaag om 11:00 uur. Het is koud als we buitenkomen, dus we keren rap terug om een pull en sjaal op te halen, en dan gaat het per metro naar de Brandenburger Tor. De Reichstag ligt op enkele honderd meters en we zijn al om 10u30 ter plaatse. Tot onze grote verwondering is er weinig volk en we 
kunnen al meteen naar binnen, tenminste na een strenge controle te zijn gepasseerd. Het Reichstaggebouw is ronduit sensationeel. Vooral de immense glazen koepel is een schitterend staaltje van moderne architectuur. Uiteindelijk is dit het enige gedeelte dat we kunnen bezoeken. Begeleid door een Nederlandstalige audioguide wandelen we via een spiraalvormige gang die schuin langs de glazen wanden oploopt langzaam naar boven terwijl rondom het panorama van Berlijn zich steeds weidser ontplooit. Indrukwekkend! Opmerkelijk is dat de koepel bovenin helemaal open is. Regen en sneeuw worden erin opgevangen en de buitenlucht wordt opgewarmd. Onder ons is een parlementszitting bezig maar we kunnen er slechts een kleine glimp van opvangen. De binnenruimte van de koepel is een complexe zuil van spiegels die de bezoekers, het glaswerk en de buitenlucht in bizarre vormen weerspiegelt. Prachtig! We maken uiteraard tientallen foto’s. Een tweede spiraal leidt ons terug naar beneden waar we nog even vanop het platform het panorama van de stad en de omliggende parken en regeringsgebouwen kunnen bewonderen. We vertoeven hier echter niet lang want het is er koud en winderig. Bus 100 brengt ons terug naar Zoologischer Garten en vooraleer onze laatste wandeling in Berlijn aan te vatten, gaan we toch nog even langs onze kamer om een extra fleece en warmere schoenen aan te trekken, want het is zeer frisjes.
kunnen al meteen naar binnen, tenminste na een strenge controle te zijn gepasseerd. Het Reichstaggebouw is ronduit sensationeel. Vooral de immense glazen koepel is een schitterend staaltje van moderne architectuur. Uiteindelijk is dit het enige gedeelte dat we kunnen bezoeken. Begeleid door een Nederlandstalige audioguide wandelen we via een spiraalvormige gang die schuin langs de glazen wanden oploopt langzaam naar boven terwijl rondom het panorama van Berlijn zich steeds weidser ontplooit. Indrukwekkend! Opmerkelijk is dat de koepel bovenin helemaal open is. Regen en sneeuw worden erin opgevangen en de buitenlucht wordt opgewarmd. Onder ons is een parlementszitting bezig maar we kunnen er slechts een kleine glimp van opvangen. De binnenruimte van de koepel is een complexe zuil van spiegels die de bezoekers, het glaswerk en de buitenlucht in bizarre vormen weerspiegelt. Prachtig! We maken uiteraard tientallen foto’s. Een tweede spiraal leidt ons terug naar beneden waar we nog even vanop het platform het panorama van de stad en de omliggende parken en regeringsgebouwen kunnen bewonderen. We vertoeven hier echter niet lang want het is er koud en winderig. Bus 100 brengt ons terug naar Zoologischer Garten en vooraleer onze laatste wandeling in Berlijn aan te vatten, gaan we toch nog even langs onze kamer om een extra fleece en warmere schoenen aan te trekken, want het is zeer frisjes.
Het wordt al iets moeilijker om nog een nieuw stadsdeel te vinden. We wandelen naar de Wittenberg Platz. Onderweg stappen we even binnen in een fantastische Legowinkel. Hier kunnen Legoblokjes in alle mogelijke formaten en kleuren in het groot aangekocht worden. De klanten zijn allemaal volwassenen die van Lego blijkbaar hun creatieve hobby gemaakt hebben. Ze lopen met grote bekers in hun hand die ze, naargelang het formaat, voor een bepaalde som helemaal mogen 
opvullen, net zoals in sommige snoepwinkels. Bizar spektakel! We wandelen verder naar Nollendorf Platz waar we de metro nemen tot Ludwigskirche waar we gisteren zoveel leuke terrasjes gezien hebben. We vinden een plaatsje op het terras van Manzini waar we in alle rust genieten van een zeer lekkere en verzorgde lunch. Intussen is het weer beter geworden en de hemel kleurt hoofdzakelijk blauw. Om 14u30 gaan we weer op pad en wandelen via de Uhlandstrasse naar de Savigny Platz, de enige straat in deze buurt die we nog niet gedaan hadden. Voor vanavond hebben we kaartjes voor een operavoorstelling in het Schiller Theater, waar de Staatsoper Berlin tijdelijk zijn onderkomen heeft tijdens de verbouwing van het theater Unter den Linden. We besluiten alvast even op verkenning te gaan zodat we weten waar we vanavond moeten zijn. Het Schiller Theater is een weinig aantrekkelijk en een beetje aftands gebouw dat dateert uit 1950 en toen ongetwijfeld zeer modern was. Het heeft van 1993 tot 2010 leeg gestaan en is nu heropgekalefaterd om er gedurende drie jaren de Staatsoper onder te brengen. We wandelen terug langs de weidse rotonde en fontein van de Ernst Reuter Platz en vervolgens langs de brede Hardenberg Strasse terug naar Zoologischer Garten. Langs de brede en groene boulevard staan enkele mooie gebouwen zoals de Technische Universität en de Universität der Kunste. Er is ook een winkel van Steinwaypiano’s en daar treffen we op straat zowaar onze Russische pianist van gisterenavond, onopvallend en anoniem ware het niet dat hij een cameraploeg achter zich aan heeft. Onze wandeling zit er hier wel op en ons bezoek aan Berlijn ook... Het enige wat we nog willen is een Eiskaffee op een terras! Maar eerst trekken we naar onze kamer om ons wat te verfrissen, om te kleden en alvast de koffers te maken, want vanavond wordt het laat en morgenvroeg zullen we ook niet veel tijd hebben.
Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
opvullen, net zoals in sommige snoepwinkels. Bizar spektakel! We wandelen verder naar Nollendorf Platz waar we de metro nemen tot Ludwigskirche waar we gisteren zoveel leuke terrasjes gezien hebben. We vinden een plaatsje op het terras van Manzini waar we in alle rust genieten van een zeer lekkere en verzorgde lunch. Intussen is het weer beter geworden en de hemel kleurt hoofdzakelijk blauw. Om 14u30 gaan we weer op pad en wandelen via de Uhlandstrasse naar de Savigny Platz, de enige straat in deze buurt die we nog niet gedaan hadden. Voor vanavond hebben we kaartjes voor een operavoorstelling in het Schiller Theater, waar de Staatsoper Berlin tijdelijk zijn onderkomen heeft tijdens de verbouwing van het theater Unter den Linden. We besluiten alvast even op verkenning te gaan zodat we weten waar we vanavond moeten zijn. Het Schiller Theater is een weinig aantrekkelijk en een beetje aftands gebouw dat dateert uit 1950 en toen ongetwijfeld zeer modern was. Het heeft van 1993 tot 2010 leeg gestaan en is nu heropgekalefaterd om er gedurende drie jaren de Staatsoper onder te brengen. We wandelen terug langs de weidse rotonde en fontein van de Ernst Reuter Platz en vervolgens langs de brede Hardenberg Strasse terug naar Zoologischer Garten. Langs de brede en groene boulevard staan enkele mooie gebouwen zoals de Technische Universität en de Universität der Kunste. Er is ook een winkel van Steinwaypiano’s en daar treffen we op straat zowaar onze Russische pianist van gisterenavond, onopvallend en anoniem ware het niet dat hij een cameraploeg achter zich aan heeft. Onze wandeling zit er hier wel op en ons bezoek aan Berlijn ook... Het enige wat we nog willen is een Eiskaffee op een terras! Maar eerst trekken we naar onze kamer om ons wat te verfrissen, om te kleden en alvast de koffers te maken, want vanavond wordt het laat en morgenvroeg zullen we ook niet veel tijd hebben.Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
maandag 17 november 2014
Naar Berlijn
mei 2011
Voor dit voorjaar hebben we een citytrip naar Berlijn gepland. H en K waren er een paar jaar geleden en kwamen zeer enthousiast terug. “Dát is een stad voor jullie! Daar moeten jullie zeker eens naartoe.” Ikzelf was er in 1971 op studiereis met de universiteit, toen Oost- en West-Berlijn nog door de muur gescheiden waren, en ik ben nu extra nieuwsgierig om het herenigde Berlijn terug te zien. We plannen meteen een hele week zodat we ruim de tijd hebben om de stad te verkennen én ook een dagje in Potsdam door te brengen. Bij Jetair boeken we onze vlucht en een hotel in de buurt van de Kurfürstendamm, in het hartje van de stad. Althans dat was het in 1971, maar later zullen we vaststellen dat het centrum van het huidige Berlijn zich volledig heeft verlegd naar het voormalige Oost-Berlijn: Potsdamer Platz, Alexander Platz, Unter den Linden... We willen ook dolgraag wat meepikken van de muzikale reputatie van Berlijn en via het internet bestellen we kaartjes voor een klassiek concert in de wereldberoemde Berliner Philharmonie én voor de Staatsoper. Op het nippertje ontdekken we dat je voortaan een schriftelijke aanvraag moet indienen om de glazen koepel van de Reichstag te kunnen bezoeken en ook dat kunnen we op de valreep nog regelen via het internet. In de aanloop naar deze trip genoten we van een uitzonderlijk zonnige en droge lente. Eergisteren noteerden we zelfs nog 30 graden en was België de warmste plek in Europa! Voor de komende dagen wordt er echter meer bewolking en zelfs wat regen verwacht, maar... niet in Berlijn! Daar worden temperaturen van 25 à 28 graden voorspeld en is de kans op regen miniem. Vanaf donderdag zou er iets meer bewolking komen maar het zou toch nog 20 graden zijn. Mooie vooruitzichten dus.
De befaamde Berliner Currywurst
Maandag 9 mei 2011 (1)
We vertrekken op maandagochtend om 7u30 en het is al tamelijk druk op de E40. Deze keer hebben we ervoor gekozen om met de auto naar Zaventem te gaan en gebruik te maken van het Carhotel in Melsbroek, een niet goedkope oplossing (86 € voor 5 dagen), maar gezien onze eerdere ervaringen met het openbaar vervoer (zie verslag Nieuw-Zeeland e.a.), hebben we het ervoor over. Door wegenwerken sukkelen we even om het Carhotel te vinden, maar eens aangekomen loopt alles op wieltjes. Een shuttlebusje brengt ons door het luchthavengebied tussen grote gebouwen van transport- en expeditiebedrijven door en tussen prikkeldraadomheiningen en slagbomen naar het luchthavengebouw. We zijn zeer ruim op tijd: we hebben nog twee en een half uur voor onze vlucht vertrekt. Inchecken gaat zeer vlot want dankzij onze elektronische tickets komt er geen enkel papieren document bij te pas: paspoort tonen is voldoende. We doden de wachttijd met het gebruikelijke rondslenteren door de shops en een koffietje mét croissant bij Starbucks. Om half twaalf kunnen we aan boord stappen van het kleine Avrotoestel van SN Brussels en met een tiental minuten vertraging gaan we de lucht in voor een vlucht van een klein anderhalf uur. Met onze goedkope b-line tickets hebben we aan boord geen recht op eten noch drank. We vliegen over Düsseldorf en Hannover en het weer is relatief mooi: transparante sluierwolken. Bij het naderen van Berlijn vliegen we over een streek met talrijke meren en de velden kleuren niet alleen groen maar ook geel door het bloeiende koolzaad. Om 13u20, precies op tijd, landen we op Berlin Tegel, één van de twee internationale luchthavens van Berlijn. Het is zonnig en 21 graden warm. We gaan meteen op zoek naar bus X9 die ons naar het centrum moet brengen en om amper 13u45 zijn we al onderweg. De chauffeur legt ons uit waar we bij aankomst terecht kunnen voor een City Tour Card die ons recht geeft op gratis openbaar vervoer in en om Berlijn voor 5 dagen. Voor deze rit rekent hij ons niets aan. De kaart kost ons 34 € per persoon maar we zullen er de hele week veel gebruik van maken. Vanop de bus zien we meteen hoe groen deze stad is en hoe rustig het verkeer. Na nauwelijks 15 minuten bereiken we het station Zoologischer Garten waar we onze City Tour Card kopen en vervolgens de U-Bahn nemen naar Kurfürstendamm, het metrostation dat het dichtst bij ons hotel ligt. We moeten de U9 nemen en al bij het eerste station uitstappen, dus binnen de kortste tijd staan we op onze eindbestemming. Nu nog even zoeken naar ons hotel en dat blijkt... vlak naast de uitgang van het metrostation te liggen. Vlotter kan het niet gaan!
We logeren voor 5 nachten in de Joachimsthaler Strasse in het splinternieuwe H10 Hotel Ku’damm dat deel uitmaakt van een Spaanse hotelketen. Het is pas twee maanden geleden geopend en is ondergebracht in een gerestaureerd oud gebouw in rode baksteen, dat er van buitenuit wat streng en saai uitziet, maar de binnenkant is indrukwekkend: grote lichte ruimtes met veel marmer en overal moderne kunstwerken aan de muren. De immense lobby is zeer strak evenals het meubilair. We krijgen een kamer op de eerste verdieping en ook hier is het interieur luchtig en modern: het slaapgedeelte en de badkamer zijn van elkaar gescheiden door gekleurd glas met een reusachtige fotoprint in zwart en geelgroen. We hebben geluk want we zitten aan de stille achterkant van het gebouw zodat geen enkel geluid van de straat doordringt. We nemen rustig de tijd om onze koffers uit te pakken en om 15 uur trekken we de stad in voor een eerste kennismaking.
Maar eerst willen we toch iets te eten zoeken, want sinds deze morgen vroeg hebben we niets meer gehad. 200 Meter van ons hotel komen we op de Kurfürstendamm, de mondaine boulevard die destijds gebouwd is naar het model van de Parijse Champs Elysées. In het midden staan twee rijen bomen en aan weerskanten van de straat lopen brede trottoirs langs de chique etalages van de dure winkels. De hemel is blauw en de zon is lekker warm, dus er is veel volk en er hangt een gezellige sfeer. Meteen zijn we gecharmeerd door deze groene en vrolijke stad. 
De terrassen van de Ku’damm, zoals de Berlijners voor het gemak zeggen, zitten bomvol maar we vinden in een zijstraat toch plaats op een kleiner terrasje waar we ons maar meteen wagen aan de befaamde currywurst, hét culinaire visitekaartje van Berlijn. Een vettige worst wordt geserveerd met friet en ketchup of mayonaise en daar overheen gaat currypoeder, waarbij je kunt kiezen tussen “leicht, mittel oder stark”. Daar hoort natuurlijk een fris glas bier bij en het moet gezegd: het smaakt! Niet omdat het een culinair hoogstandje is, maar omdat we zó een grote honger hebben. Enfin, dat hebben we dan ook eens geproefd, maar we hopen dat we de volgende dagen iets beters vinden…
Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
De terrassen van de Ku’damm, zoals de Berlijners voor het gemak zeggen, zitten bomvol maar we vinden in een zijstraat toch plaats op een kleiner terrasje waar we ons maar meteen wagen aan de befaamde currywurst, hét culinaire visitekaartje van Berlijn. Een vettige worst wordt geserveerd met friet en ketchup of mayonaise en daar overheen gaat currypoeder, waarbij je kunt kiezen tussen “leicht, mittel oder stark”. Daar hoort natuurlijk een fris glas bier bij en het moet gezegd: het smaakt! Niet omdat het een culinair hoogstandje is, maar omdat we zó een grote honger hebben. Enfin, dat hebben we dan ook eens geproefd, maar we hopen dat we de volgende dagen iets beters vinden…Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
Een sfeervolle en groene stad
Maandag 9 mei 2011 (2)
Na het eten gaan we tevoet naar Zoologischer Garten (het is amper een paar 100 meter) om daar Bus 100 te nemen. Die staat bij de toeristen namelijk bekend als een goedkoop alternatief voor een eerste verkenning van de stad, want zijn traject loopt langs de belangrijkste bezienswaardigheden. Het is een dubbeldekker net als de honderden dure sightseeingbussen die Berlijn doorkruisen. Aan de halte staat veel volk, maar we slagen er toch in een mooi plekje te bemachtigen op de bovenverdieping. Zo krijgen we een eerste zicht op o.a. het Schloss Bellevue, Haus der Kulturen der Welt, de Reichstag, Unter den Linden, de Berliner Dom en de Staatsoper. We stappen af aan Alexander Platz van waaruit we een en ander verder tevoet verkennen. Dit
beroemde plein dat gedomineerd wordt door de 368 meter hoge Fernsehturm, is voor de rest een nogal kale bedoening en doet nog sterk terugdenken aan het troosteloze stadscentrum van het communistische Oost-Berlijn van weleer. Al moet gezegd dat de groene parken eromheen met hun waterpartijen en vele rustbanken, zeker bij dit zomerse weer, toch een vrolijker indruk maken. Op sommige plaatsen zijn nog restauratiewerken bezig, maar je moet toch al ver zoeken om nog iets te ontdekken dat terugverwijst naar het oude Oost-Duitsland, op de enkele stalletjes na die er een business van gemaakt hebben en allerlei oude DDR-spullen verkopen: berenmutsen, legerkepies, insignes, vlaggen, ... Al bij al heerst er toch veel sfeer, vooral in het park en op de grasvelden waar tientallen zonnebaders van het mooie weer genieten. We wandelen langs de imposante Berliner Dom, het Neues en het Altes Museum, de Humboldt Universität en de Staatsoper naar Unter den Linden. Onderweg komen we langs enkele leuke winkeltjes die hippe en moderne spulletjes verkopen. Eén ervan staat volledig in het teken van de “Ampelmänchen”,
beroemde plein dat gedomineerd wordt door de 368 meter hoge Fernsehturm, is voor de rest een nogal kale bedoening en doet nog sterk terugdenken aan het troosteloze stadscentrum van het communistische Oost-Berlijn van weleer. Al moet gezegd dat de groene parken eromheen met hun waterpartijen en vele rustbanken, zeker bij dit zomerse weer, toch een vrolijker indruk maken. Op sommige plaatsen zijn nog restauratiewerken bezig, maar je moet toch al ver zoeken om nog iets te ontdekken dat terugverwijst naar het oude Oost-Duitsland, op de enkele stalletjes na die er een business van gemaakt hebben en allerlei oude DDR-spullen verkopen: berenmutsen, legerkepies, insignes, vlaggen, ... Al bij al heerst er toch veel sfeer, vooral in het park en op de grasvelden waar tientallen zonnebaders van het mooie weer genieten. We wandelen langs de imposante Berliner Dom, het Neues en het Altes Museum, de Humboldt Universität en de Staatsoper naar Unter den Linden. Onderweg komen we langs enkele leuke winkeltjes die hippe en moderne spulletjes verkopen. Eén ervan staat volledig in het teken van de “Ampelmänchen”,
de speciale verkeerslichtmannetjes die typisch waren voor de DDR. Ze zijn nu zowat uitgegroeid tot één van de symbolen van het moderne Berlijn. De avondzon geeft nog veel warmte en we kunnen er maar niet genoeg van krijgen. We wandelen verder door de Französische en de Friedrichstrasse, dé winkelstraten van het nieuwe Berlijn naar de Potsdamer Platz. De Berlijns muur liep destijds dwars over het plein en na de val van de muur ontwikkelde zich hier één van de belangrijkste verkeersknooppunten van de stad. Er zijn torenhoge moderne kantoorgebouwen neergezet die geen groter contrast kunnen vormen met de desolate vlakte die er ten tijde van de DDR lag. Het meest indrukwekkende gebouw is het Sony Center met zijn immense glazen overkoepeling van het centrale atrium.De heropbouw van de buurt is nog niet helemaal voltooid want langs de kant van deLeipziger Platz ligt nog een immense bouwput waar bulldozers en kranen nog volop bezig zijn om de laatste sporen van het verleden uit te wissen. Hier herken ik nog een beetje de trieste troosteloosheid die ik me uit mijn bezoek in 1971 herinner toen we hier langs de strenge controle bij Checkpoint Charlie werden binnengelaten in Oost-Berlijn maar eerst honderden meters langs prikkeldraadversperringen door een lege vlakte moesten wandelen. Dit is ook de plaats waar tientallen Oostberlijners die een vluchtpoging waagden, genadeloos door de vopo’s werden neergeschoten. Deze plek heeft destijds een onuitwisbare indruk bij mij nagelaten en vandaag komt die herinnering heel sterk terug.
Het is inmiddels tijd geworden om naar het hotel terug te keren. We zijn trouwens al een beetje moe want we hebben op deze eerste halve dag al ettelijke kilometers afgelegd. En dat bij temperaturen van boven de 25 graden! In deze korte tijd beginnen we al wat zicht te krijgen op de stad en de structuur van het metronet. De terugreis naar de Ku’damm verloopt vlot zij het met enige hindernis want de lijn is onderbroken door werkzaamheden. Daar zullen we voor de rest van de week last van hebben en telkens moeten overstappen op een andere lijn. Alhoewel... het valt allemaal wel mee. Na een snelle douche trekken we er al gauw weer op uit - opnieuw tevoet - naar de Savigny Platz (de Duitsers zeggen Zavigny) waar volgens onze reisgids veel restaurants zijn. Het is inderdaad een aantrekkelijk groen pleintje aan de voet van de spoorwegbrug, met rondom leuke terrasjes. Op deze warme lenteavond is het overal behoorlijk druk en er heerst een 
gezellige sfeer. We lopen alle terrasjes af om er het meest aantrekkelijke uit te kiezen. De meeste zijn Italiaans, maar er is ook een Thais, een Spaans en een Frans, genoemd naar de Belgische zanger Brel. Onze voorkeur gaat naar dit laatste maar er is helaas geen enkel mooi tafeltje meer vrij. Bij het volgende, het Spaanse Mar y Sol, hetzelfde liedje dus we strijken uiteindelijk toch neer bij een Italiaan: Ristorante Aida waar we lekker eten en vooral een prima witte wijn krijgen geserveerd. Na afloop worden we nog vergast op een gratis grappa. We genieten van de avond, de sfeer en het goede weer. Langs de stille avondlijke straten wandelen we naar het hotel terug. Berlijn is een rustige stad, althans hier in dit kwartier, en lijkt ons ook veilig. Het is 22u15 als we op onze kamer komen en we voelen nu toch onze vermoeide benen. Tijd om de eerste foto’s op de pc op te slaan. Ik heb er op één namiddag op mijn eentje 245 gemaakt! Maar ja, wat wil je? Zoveel te zien en zo mooi weer…
Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
gezellige sfeer. We lopen alle terrasjes af om er het meest aantrekkelijke uit te kiezen. De meeste zijn Italiaans, maar er is ook een Thais, een Spaans en een Frans, genoemd naar de Belgische zanger Brel. Onze voorkeur gaat naar dit laatste maar er is helaas geen enkel mooi tafeltje meer vrij. Bij het volgende, het Spaanse Mar y Sol, hetzelfde liedje dus we strijken uiteindelijk toch neer bij een Italiaan: Ristorante Aida waar we lekker eten en vooral een prima witte wijn krijgen geserveerd. Na afloop worden we nog vergast op een gratis grappa. We genieten van de avond, de sfeer en het goede weer. Langs de stille avondlijke straten wandelen we naar het hotel terug. Berlijn is een rustige stad, althans hier in dit kwartier, en lijkt ons ook veilig. Het is 22u15 als we op onze kamer komen en we voelen nu toch onze vermoeide benen. Tijd om de eerste foto’s op de pc op te slaan. Ik heb er op één namiddag op mijn eentje 245 gemaakt! Maar ja, wat wil je? Zoveel te zien en zo mooi weer…Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
Wandeling doorheen Mitte
Dinsdag 10 mei 2011 (1)
We hebben ons een “100% Berlijn” reisgids aangeschaft en zijn van plan een paar wandelingen eruit te volgen. Vandaag beginnen we met wandeling N° 1 door Mitte, de belangrijkste centrumwijk van de stad. De wandelingen van de 100%-gidsen brengen je niet alleen langs de voornaamste bezienswaardigheden, maar hebben ook veel aandcht voor leuke adresjes: winkels, restaurants, cafés, ... en dát is natuurlijk ons ding. Elke wandeling duurt ongeveer 3 uren als je doorwandelt en nergens binnengaat. Voor ons zullen ze wellicht wat langer duren want we willen toch wel een en ander bezoeken en... veel foto’s maken! Maar eerst ontbijten natuurlijk. Het ontbijtrestaurant van ons hotel is ruim en luchtig. Langs de muur is een uitgebreide keuze over een vijftal tafels verspreid. Werkelijk alles is er beschikbaar. We nemen rustig de tijd en laten het ons smaken. Om 10 uur precies vertrekken we voor onze wandeling. Het is nu al warm. Met de metro gaat het naar de Osloër Strasse en dan tevoet naar de Rosenthaler Platz, het startpunt van wandeling n° 1. We bevinden ons in een mooi gerestaureerd stadsdeel met veel hippe 
winkels: veel mode maar ook andere moderne spulletjes en hebbedingen. Het weer is schitterend en de sfeer zuiders. Dit was vroeger Oost-Berlijn maar dat is er niet meer aan te zien. Door een poort wandelen we de Hackesche Höfe binnen, een achttal binnenplaatsjes die met elkaar verbonden zijn en waarin zich het ene leuke winkeltje naast het andere heeft gevestigd. De gerestaureerde jugendstilgebouwen roepen de sfeer van de jaren 20 op en de binnenkoertjes zijn opgevrolijkt met kleurrijke bloemenperken. We verlaten de hofjes en komen weldra bij het Joodse kerkhof waar de sfeer duidelijk anders is: de wetenschap dat hier 55.000 joden werden samengebracht en onder onmenselijke omstandigheden werden samengebracht om nadien te worden getransporteerd naar Auschwitz, stemt tot sombere ingetogenheid. Het kerkhof, waar liggen 2.500 joden begraven liggen in een viertal massagraven, is niet veel maar dan een somber grasperk waarin duizenden witte tulpen de evenvele doden symboliseren. Overal in de wijk herinneren kleine koperen medaillons in het voetpad aan de slachtoffers van de jodenvervolging. Beslist geen leuke wijk, maar een historische plek die je moet bezocht hebben en die je met je beiden voeten op de grond doet belanden. We wandelen verder richting Neue Synagoge met haar blinkende gouden koepels maar we laten het nochtans interessante joden museum dat erin gevestigd is voor wat het is omdat we de somberheid niet ten top willen drijven. We lopen ook het Kunst Werke instituut voorbij met zijn belangrijke collectie moderne kunst en het fotomuseum C/0 Berlin voorbij omdat we maximaal van het mooie weer willen genieten. In de buurt waar we nu door wandelen merk je 
hier en daar nog een zeldzaam spoor van minder voorspoedige DDR-tijden: een vervallen appartementenblok en vooral veel graffiti, maar over het algemeen hangt er een gezellige sfeer. Het is er niet druk en er zijn veel terrasjes. We wandelen over de brug over de Spree en komen terecht op het Museumsinsel, waar enkele van de belangrijkste musea van Duitsland gevestigd zijn: het Altes en het Neues Museum, de Nationalgalerie, het Bode Museum en het
Pergamon Museum. Ook de gerestaureerde Berliner Dombevindt zich hier. De hele omgeving hier is mooi aangelegd met veel groen en de meeste gebouwen zijn mooi gerestaureerd, maar toch wordt het uitzicht nog op tal van plaatsen ontsierd door kranen en bouwwerven. Wij beperken ons tot een bezoek aan het Neues Museum dat vooral prachtige stukken herbergt uit de Egyptische Oudheid. We gaan meteen op zoek naar de wereldberoemde buste van Nefertete. Niettegenstaande we het beeldje al ettelijke keren op film en foto hebben gezien, is het toch verrassend mooi in werkelijkheid. We zijn onder de indruk van de fijne lijnen en gelaatstrekken en van de mooi bewaarde kleur van het beeld. In het hele museum mag je naar hartenlust foto’s maken, maar hier jammer genoeg niet. Op de bovenste verdieping worden het steen- en het ijstijdperk voorgesteld, zeer interessant maar niet zo indrukwekkend. Al bij al is dit een fantastisch museum!
winkels: veel mode maar ook andere moderne spulletjes en hebbedingen. Het weer is schitterend en de sfeer zuiders. Dit was vroeger Oost-Berlijn maar dat is er niet meer aan te zien. Door een poort wandelen we de Hackesche Höfe binnen, een achttal binnenplaatsjes die met elkaar verbonden zijn en waarin zich het ene leuke winkeltje naast het andere heeft gevestigd. De gerestaureerde jugendstilgebouwen roepen de sfeer van de jaren 20 op en de binnenkoertjes zijn opgevrolijkt met kleurrijke bloemenperken. We verlaten de hofjes en komen weldra bij het Joodse kerkhof waar de sfeer duidelijk anders is: de wetenschap dat hier 55.000 joden werden samengebracht en onder onmenselijke omstandigheden werden samengebracht om nadien te worden getransporteerd naar Auschwitz, stemt tot sombere ingetogenheid. Het kerkhof, waar liggen 2.500 joden begraven liggen in een viertal massagraven, is niet veel maar dan een somber grasperk waarin duizenden witte tulpen de evenvele doden symboliseren. Overal in de wijk herinneren kleine koperen medaillons in het voetpad aan de slachtoffers van de jodenvervolging. Beslist geen leuke wijk, maar een historische plek die je moet bezocht hebben en die je met je beiden voeten op de grond doet belanden. We wandelen verder richting Neue Synagoge met haar blinkende gouden koepels maar we laten het nochtans interessante joden museum dat erin gevestigd is voor wat het is omdat we de somberheid niet ten top willen drijven. We lopen ook het Kunst Werke instituut voorbij met zijn belangrijke collectie moderne kunst en het fotomuseum C/0 Berlin voorbij omdat we maximaal van het mooie weer willen genieten. In de buurt waar we nu door wandelen merk je hier en daar nog een zeldzaam spoor van minder voorspoedige DDR-tijden: een vervallen appartementenblok en vooral veel graffiti, maar over het algemeen hangt er een gezellige sfeer. Het is er niet druk en er zijn veel terrasjes. We wandelen over de brug over de Spree en komen terecht op het Museumsinsel, waar enkele van de belangrijkste musea van Duitsland gevestigd zijn: het Altes en het Neues Museum, de Nationalgalerie, het Bode Museum en het Pergamon Museum. Ook de gerestaureerde Berliner Dombevindt zich hier. De hele omgeving hier is mooi aangelegd met veel groen en de meeste gebouwen zijn mooi gerestaureerd, maar toch wordt het uitzicht nog op tal van plaatsen ontsierd door kranen en bouwwerven. Wij beperken ons tot een bezoek aan het Neues Museum dat vooral prachtige stukken herbergt uit de Egyptische Oudheid. We gaan meteen op zoek naar de wereldberoemde buste van Nefertete. Niettegenstaande we het beeldje al ettelijke keren op film en foto hebben gezien, is het toch verrassend mooi in werkelijkheid. We zijn onder de indruk van de fijne lijnen en gelaatstrekken en van de mooi bewaarde kleur van het beeld. In het hele museum mag je naar hartenlust foto’s maken, maar hier jammer genoeg niet. Op de bovenste verdieping worden het steen- en het ijstijdperk voorgesteld, zeer interessant maar niet zo indrukwekkend. Al bij al is dit een fantastisch museum!
Wanneer we na anderhalf uur drie van de vier immense verdiepingen hebben afgelopen, hebben we er genoeg van en we besluiten opnieuw te gaan genieten van het mooie weer. We zijn nu terug in het stadsgedeelte waar we gisterennamiddag reeds waren. De zon brandt. Op het terras van het Zeughaus, één van de mooiste en oudste gebouwen aan Unter den Linden, blazen we even uit in de schaduw en genieten van een koele verfrissing. Er klinkt sfeervolle accordeonmuziek en we genieten van de rust. Maar lang mogen we niet vertoeven want we zijn nog maar amper halfweg op onze wandeling van vandaag. We kruisen Unter den Linden aan de imposante Bebelplatz. Vandaag staan her en der op het plein oranje stoelen geplaatst waarop een boek ligt. “Ein Ort zum Lesen” staat er op elke stoel gedrukt als knipoog naar de boekverbranding die hier in 1933 door de nazi’s werd uitgevoerd waarbij massaal boeken van o.a. Heinrich Heine, Karl Marx en Thomas Mann werden vernietigd. Langs het plein staan respectievelijk de Staatsoper (momenteel helaas in de steigers voor restauratie), de Alte 
Bibliothek en de Sint-Hedwigkathedraal. Even verder komen we op de immense Gendarmenmarkt die aan twee zijden wordt beheerst door een grote kerk: de bijna identieke Deutscher en Französicher Dom. Aan een andere zijde staat het beroemde Konzerthaus en in het midden van het plein houdt de dichter Friedrich Schiller een oogje in het zeil. Vervolgens wandelen we door de chique Friedrichstrasse met haar luxueuze winkels. Het oude Oost-Berlijn lijkt zeer ver weg tot we even verder bij Checkpoint Charlie komen, het beroemde controlepunt van de geallieerden voor wie destijds doorheen de muur van West naar Oost wou gaan. Nu staat de replica van het oorspronkelijke hokje er wat potsierlijk bij ten behoeve van de toeristen. Voor 2 Euro kan je je laten fotograferen vóór het wachthokje, geflankeerd door twee Amerikaanse nepsoldaten. Een wand met grote zwart-witfoto’s even verder evoceert veel beter de trieste en dreigende sfeer uit die tijd. De herinneringen komen bij mij sterk terug naar boven. Hier werd ook ik indertijd 
tot op het lijf gecontroleerd toen we een bezoekje wilden brengen aan de andere kant van het IJzeren Gordijn. Nu wandelen we verder langs de Niederkirchnerstrasse tot aan de “Topographie des Terrors”. Op deze plaats was vroeger het hoofdkwartier van de SS en de Gestapo gevestigd. De Duitsers slaan zich hier op de borst door op zeer pakkende wijze te herinneren aan de terreur en ellende die ze zelf de wereld hebben aangedaan. Op een lange muur wordt het verhaal van de tweede wereldoorlog uit de doeken gedaan. Hier zijn trouwens ook nog stukken van de Berlijnse Muur blijven staan. Het is moeilijk om uit de bedrukte sfeer en de herinnering aan slechtere tijden los te komen. Vlak bij de Topographie kan je met een grote heliumballon van Die Welt hoog de lucht in om de hele buurt te overschouwen. De wit-blauwe bol fleurt de blauwe hemel extra op. Op een grote parking staan een 80-tal Trabantjes, de goedkope en primitieve Oost-Duitse autootjes, die op het einde van de jaren 80 hét symbool waren van de ter ziele gegane DDR. Vandaag kan je er eentje huren voor een stadsrondrit. Onvoorstelbaar dat mensen veel geld willen uitgeven om te ervaren hoe oncomfortabel het destijds wel niet was…
Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
Bibliothek en de Sint-Hedwigkathedraal. Even verder komen we op de immense Gendarmenmarkt die aan twee zijden wordt beheerst door een grote kerk: de bijna identieke Deutscher en Französicher Dom. Aan een andere zijde staat het beroemde Konzerthaus en in het midden van het plein houdt de dichter Friedrich Schiller een oogje in het zeil. Vervolgens wandelen we door de chique Friedrichstrasse met haar luxueuze winkels. Het oude Oost-Berlijn lijkt zeer ver weg tot we even verder bij Checkpoint Charlie komen, het beroemde controlepunt van de geallieerden voor wie destijds doorheen de muur van West naar Oost wou gaan. Nu staat de replica van het oorspronkelijke hokje er wat potsierlijk bij ten behoeve van de toeristen. Voor 2 Euro kan je je laten fotograferen vóór het wachthokje, geflankeerd door twee Amerikaanse nepsoldaten. Een wand met grote zwart-witfoto’s even verder evoceert veel beter de trieste en dreigende sfeer uit die tijd. De herinneringen komen bij mij sterk terug naar boven. Hier werd ook ik indertijd tot op het lijf gecontroleerd toen we een bezoekje wilden brengen aan de andere kant van het IJzeren Gordijn. Nu wandelen we verder langs de Niederkirchnerstrasse tot aan de “Topographie des Terrors”. Op deze plaats was vroeger het hoofdkwartier van de SS en de Gestapo gevestigd. De Duitsers slaan zich hier op de borst door op zeer pakkende wijze te herinneren aan de terreur en ellende die ze zelf de wereld hebben aangedaan. Op een lange muur wordt het verhaal van de tweede wereldoorlog uit de doeken gedaan. Hier zijn trouwens ook nog stukken van de Berlijnse Muur blijven staan. Het is moeilijk om uit de bedrukte sfeer en de herinnering aan slechtere tijden los te komen. Vlak bij de Topographie kan je met een grote heliumballon van Die Welt hoog de lucht in om de hele buurt te overschouwen. De wit-blauwe bol fleurt de blauwe hemel extra op. Op een grote parking staan een 80-tal Trabantjes, de goedkope en primitieve Oost-Duitse autootjes, die op het einde van de jaren 80 hét symbool waren van de ter ziele gegane DDR. Vandaag kan je er eentje huren voor een stadsrondrit. Onvoorstelbaar dat mensen veel geld willen uitgeven om te ervaren hoe oncomfortabel het destijds wel niet was…Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
zondag 16 november 2014
Holocaust Monument
Dinsdag 10 mei 2011 (2)
We zijn aangekomen op de Potsdamer Platz, een ander centraal punt uit de DDR-periode. Ooit was dit één van de levendigste pleinen van Europa, maar na de bombardementen in 1943 is het onder Oost-Duits bewind vervallen tot een troosteloos en leeg niemandsland. Na de val van de 
muur in 1989 is het echter met indrukwekkende moderne hoogbouw geleidelijk aan weer opgebouwd tot één van de drukste zakencentra van Berlijn. Het doet echter plein kil aan en is absoluut niet gezellig. Blikvanger is het Sony Center, een ultramodern complex van winkels, restaurants en bioskopen. De binnenplaats met fontein en terrasjes heeft een opvallende glazen overkoepeling. Het is intussen al 16 uur en we beginnen een beetje honger te krijgen (het is geleden van ons uitgebreid ontbijt deze morgen...). We vleien ons neer in de comfortabele zetels van het chique terras van “Oscar & Co” en eten er een knapperige bruschetta met verse salade. De temperatuur is heerlijk: lekker warm maar niet té heet, beter dan in het Zuiden! Na een 
halfuurtje rust gaan we alweer op pad. Langs de brede Ebertstrasse wandelen we richting Brandenburger Tor, nóg zo een symbool van de scheiding tussen Oost- en West-Berlijn. Onderweg komen we langs het prachtige Holocaust Monument, een enorme golvende vlakte die wordt gevuld met 2.700 betonnen blokken van verschillende afmetingen. Alle blokken zijn uniek. Je kan er in alle richtingen doorheen wandelen en elke positie biedt een ander zicht. Mooi ook voor de foto’s! Op het plein bij de Brandenburger Tor is het zeer druk. Toen in 1961 de Berlijnse Muur vlak langs de Brandenburger Tor werd gebouwd, werd de poort een symbool van de splitsing van Duitsland. Na de val van de muur in 1989 kwamen de inwoners in drommen bij de heropende poort samen om de omwenteling te vieren. Alweer een historische plek dus.
muur in 1989 is het echter met indrukwekkende moderne hoogbouw geleidelijk aan weer opgebouwd tot één van de drukste zakencentra van Berlijn. Het doet echter plein kil aan en is absoluut niet gezellig. Blikvanger is het Sony Center, een ultramodern complex van winkels, restaurants en bioskopen. De binnenplaats met fontein en terrasjes heeft een opvallende glazen overkoepeling. Het is intussen al 16 uur en we beginnen een beetje honger te krijgen (het is geleden van ons uitgebreid ontbijt deze morgen...). We vleien ons neer in de comfortabele zetels van het chique terras van “Oscar & Co” en eten er een knapperige bruschetta met verse salade. De temperatuur is heerlijk: lekker warm maar niet té heet, beter dan in het Zuiden! Na een halfuurtje rust gaan we alweer op pad. Langs de brede Ebertstrasse wandelen we richting Brandenburger Tor, nóg zo een symbool van de scheiding tussen Oost- en West-Berlijn. Onderweg komen we langs het prachtige Holocaust Monument, een enorme golvende vlakte die wordt gevuld met 2.700 betonnen blokken van verschillende afmetingen. Alle blokken zijn uniek. Je kan er in alle richtingen doorheen wandelen en elke positie biedt een ander zicht. Mooi ook voor de foto’s! Op het plein bij de Brandenburger Tor is het zeer druk. Toen in 1961 de Berlijnse Muur vlak langs de Brandenburger Tor werd gebouwd, werd de poort een symbool van de splitsing van Duitsland. Na de val van de muur in 1989 kwamen de inwoners in drommen bij de heropende poort samen om de omwenteling te vieren. Alweer een historische plek dus.
De vermoeidheid doet zich nu stilaan voelen en we besluiten dan ook maar de wandeling hier af te ronden. Er rest ons alleen nog de Reichstag, maar die bezoeken we vrijdag toch nog. We nemen de metro en rijden via de Potsdamer Platz terug naar de Wittenberg Platz voor een bezoek aan het Kadéwé, het Kaufhaus des Westens, een groots en luxueus grootwarenhuis dat destijds wat
diende om het oosten te provoceren. Sommigen vergelijken het met het Londense Harrod’s en vooral de gourmetafdeling op de bovenste verdieping schijnt een bezoek waard te zijn. Onze verwachtingen zijn dus hoog gespannen. Het is inderdaad een mastodont van een grootwarenhuis: 60.000m² verkoopruimte, 2.400 personeelsleden en niet minder dan 380.000 verschillende artikelen. We trekken natuurlijk meteen naar de gourmetafdeling maar die ontgoochelt een beetje: er is wél verse vis, vlees, kaas en gebak maar geen groenten en fruit en overigens is er vooral een groot aanbod van dozen, flessen, blikjes en potjes. Elders zagen we al vaak kleinere maar 
meer aantrekkelijke eetzaken. Vanop de zevende verdieping geniet je hier wel van een prachtig uitzicht over de stad. Op verzoek van onze buurvrouw gaan we op zoek naar een cd van Max Raabe en het Palast Orchester, wandelen nog even door de grote afdeling van dameskleding en daarna nemen we de metro terug naar ons hotel, waar we tegen 18u45 aankomen. Het was een behoorlijk vermoeiende dag maar een douche doet wonderen zodat we weldra terug op stap zijn richting Savigny Platz, op zoek naar een restaurant voor het diner. Het is er opnieuw vrij druk maar deze keer kunnen we toch nog een tafeltje bemachtigen bij Brel, waar we genieten van een heerlijke lamscarré. Op de terugweg naar het hotel kunnen we niet weerstaan aan de verleiding voor een ijsje bij Häagen Dasz op de Kurfürstendamm. Het is een mooie zachte avond, maar er is toch wat bewolking komen opzetten. Wat zal het morgen zijn? De weersvoorspellingen geven 6 tot 20° en 35% kans op onweer. We zullen wel zien.
Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
diende om het oosten te provoceren. Sommigen vergelijken het met het Londense Harrod’s en vooral de gourmetafdeling op de bovenste verdieping schijnt een bezoek waard te zijn. Onze verwachtingen zijn dus hoog gespannen. Het is inderdaad een mastodont van een grootwarenhuis: 60.000m² verkoopruimte, 2.400 personeelsleden en niet minder dan 380.000 verschillende artikelen. We trekken natuurlijk meteen naar de gourmetafdeling maar die ontgoochelt een beetje: er is wél verse vis, vlees, kaas en gebak maar geen groenten en fruit en overigens is er vooral een groot aanbod van dozen, flessen, blikjes en potjes. Elders zagen we al vaak kleinere maar meer aantrekkelijke eetzaken. Vanop de zevende verdieping geniet je hier wel van een prachtig uitzicht over de stad. Op verzoek van onze buurvrouw gaan we op zoek naar een cd van Max Raabe en het Palast Orchester, wandelen nog even door de grote afdeling van dameskleding en daarna nemen we de metro terug naar ons hotel, waar we tegen 18u45 aankomen. Het was een behoorlijk vermoeiende dag maar een douche doet wonderen zodat we weldra terug op stap zijn richting Savigny Platz, op zoek naar een restaurant voor het diner. Het is er opnieuw vrij druk maar deze keer kunnen we toch nog een tafeltje bemachtigen bij Brel, waar we genieten van een heerlijke lamscarré. Op de terugweg naar het hotel kunnen we niet weerstaan aan de verleiding voor een ijsje bij Häagen Dasz op de Kurfürstendamm. Het is een mooie zachte avond, maar er is toch wat bewolking komen opzetten. Wat zal het morgen zijn? De weersvoorspellingen geven 6 tot 20° en 35% kans op onweer. We zullen wel zien.Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
Potsdam
Woensdag 11 mei 2011
Vandaag trekken we naar Potsdam, de historische stad 30 kilometer ten zuidwesten van Berlijn. Ook nu weer is de zon van de partij maar er zijn nu toch wat lichte sluierwolken aan de hemel. Voor de zekerheid nemen we dus maar een T-shirt met lange mouwen mee, maar de regenvest laten we thuis. We wandelen naar het station waar we de trein zullen nemen om 10u47, maar onze trein wordt aangekondigd met een vertraging van 20 minuten. Het is dus blijkbaar niet alleen de NMBS die er niet in slaagt zijn treinen op tijd te laten rijden. Gelukkig blijkt er een alternatief te zijn bij de S-Bahn zodat we nog niet teveel tijd verliezen. Deze trein doet er een ietsje langer over, maar vertrekt nu onmiddellijk. De rit van een half uur loopt langs Charlottenburg, de Wannsee en de Griebnizsee. Het is duidelijk merkbaar dat we door de ex-DDR rijden: troosteloze, slordige terreinen met vervallen loodsen en gebouwen, massa’s graffiti. Ik realiseer me plots dat de meeste jongemensen op de trein de tijd van de twee Duitslanden niet hebben meegemaakt. In de buurt van de Wannsee wordt het uitzicht gelukkig wat vrolijker: bossen, verzorgde volkstuintjes en mooie woonwijken. Dit is voor de Berlijners een mooie plek om te zwemmen en op het strand te zonnebaden. Hier stappen dan ook heel wat passagiers af. Verschillenden hebben zelfs hun fiets op de trein meegenomen. Het viel ons eerder al op dat je ook zonder probleem je fiets op de metro kan meenemen.
Om 11u20 bereiken we het Potsdamer Hauptbahnhof waar we meteen de bus nemen naar het Schloss Sanssouci. Potsdam heeft een rijke geschiedenis en de stad heeft in de Tweede Wereld-oorlog zwaar geleden onder de bombardementen. Na de oorlog vond hier de Conferentie van Potsdam plaats, waaraan de overwinnaars Truman, Churchill en Stalin deelnamen. Na de oorlog viel de stad in Oost-Duitse handen. De DDR wilde zoveel mogelijk de herinnering aan het verleden verwijderen en vele monumentale gebouwen werden verwaarloosd of zelfs afgebroken. In het
uitgestrekte Park Sanssouci is dat nog zeer goed merkbaar al is het park zelf en een groot deel van de paleizen al mooi gerestaureerd. Het meest indrukwekkende en best bewaarde van alle gebouwen is het elegante Schloss Sanssouci, ook wel het kleine Versailles genoemd. Dit willen we hoe dan ook bezoeken. Als we er om 12 uur aankomen, zijn de twee eerstvolgende rondleidingen al volgeboekt, dus we hebben de tijd voor een eerste verkenning van het park en de buitenkant van het slot. Alle wolken zijn inmiddels weg en het is zéér warm. Het kasteel van 
Friedrich I is een eerder klein maar elegant gebouw met grote vensterdeuren, zuilen en weelderige beelden. Ook het interieur is zeer mooi, maar het kasteel is niet groot: het telt slechts 10 kamers, alle in de overdadige rococostijl. Vooral de marmerzaal is indrukwekkend. Na de rondleiding wandelen we het grote park in. Het ligt er mooi onderhouden bij en hier en daar zijn nog restauratiewerken aan de gang. Er bloeien mooie bloemen, maar voor de rododendrons is het jammer genoeg nog net iets te vroeg. Overal in het park staan grotere en kleinere paleizen, paviljoenen, prieeltjes en beelden, teveel om ze in één bezoek allemaal aan te doen. De bewegwijzering is overigens zeer slecht en het valt niet mee om onze weg te vinden naar het Neues Palais. We lopen langs de Neue Kammern en de Orangerie en belanden uiteindelijk op de lange brede laan waar in de verte een groot paleis in rode baksteen en witte zandsteen opdoemt: het Neues Palais. Door de verwaarlozing tijdens de DDR-periode staan de meeste beelden er zwart bij en de restauratie is ook hier nog verre van voltooid. Dit zal zeer mooi worden, maar er is nog veel werk aan! We genieten van het mooie weer en de uitgestrekte groene omgeving en wandelen naar de bushalte.
Friedrich I is een eerder klein maar elegant gebouw met grote vensterdeuren, zuilen en weelderige beelden. Ook het interieur is zeer mooi, maar het kasteel is niet groot: het telt slechts 10 kamers, alle in de overdadige rococostijl. Vooral de marmerzaal is indrukwekkend. Na de rondleiding wandelen we het grote park in. Het ligt er mooi onderhouden bij en hier en daar zijn nog restauratiewerken aan de gang. Er bloeien mooie bloemen, maar voor de rododendrons is het jammer genoeg nog net iets te vroeg. Overal in het park staan grotere en kleinere paleizen, paviljoenen, prieeltjes en beelden, teveel om ze in één bezoek allemaal aan te doen. De bewegwijzering is overigens zeer slecht en het valt niet mee om onze weg te vinden naar het Neues Palais. We lopen langs de Neue Kammern en de Orangerie en belanden uiteindelijk op de lange brede laan waar in de verte een groot paleis in rode baksteen en witte zandsteen opdoemt: het Neues Palais. Door de verwaarlozing tijdens de DDR-periode staan de meeste beelden er zwart bij en de restauratie is ook hier nog verre van voltooid. Dit zal zeer mooi worden, maar er is nog veel werk aan! We genieten van het mooie weer en de uitgestrekte groene omgeving en wandelen naar de bushalte.
De bus brengt ons naar het centrum van Potsdam en wij stappen af bij de Nauener Tor. Het is al bijna 15 uur en we beginnen toch wat honger te krijgen, dus we gaan meteen op zoek naar een restaurant voor een kleine hap. Vlak bij de poort vinden we een aantrekkelijk terras en in de schaduw van de parasols eten we er een slaatje en verse asperges, Beelitzer Spargel, zoals die hier overal trots worden aangekondigd. Beelitz moet hier wat de asperges betreft, zowat zijn zoals Mechelen bij ons. Het is druk op het terras en de sfeer is zomers. De zon verdwijnt echter plots en er vallen zowaar enkele regendruppels. Wij hebben geen paraplu noch regenjas bij, maar gelukkig zitten we droog. We drinken dan maar noodgedwongen een koffie en hopen dat de regen gauw ophoudt en inderdaad na een kwartiertje is het weer droog. Tijd dus om de stad in te
trekken. We komen meteen bij het Holländisches Viertel, een straat waar Nederlandse kolonisten in de 18e eeuw allemaal Hollandse huizen gebouwd hebben. In sommige is er een leuk winkeltje ondergebracht maar voor de rest stelt het weinig voor. We wandelen dus maar verder tot bij de Brandenburger Strasse, een gezellige winkelstraat met enkele leuke terrasjes. Maar opnieuw is de regen spelbreker. We krijgen zelfs een heus onweer, deze keer met hevige stortregen. We zoeken een tijdje beschutting onder de luifel van een winkel, maar uiteindelijk besluiten we toch maar de bus te nemen en terug te keren naar het station. Om 17 uur zitten we terug op de trein richting Berlijn. De regen heeft de hitte nauwelijks verdreven en op de trein is het dan ook zeer warm. Als we in Berlijn aankomen, heeft het er helemaal niet geregend, maar de hemel is zwaarbewolkt. Om 18 uur zijn we terug in ons hotel en dan beginnen ook hier de eerste druppels te vallen. Hoewel we niet echt moe zijn, genieten we van een deugddoende frisse douche. C heeft last van een beginnende blaar op haar voet. Ik check even het weer op het internet. Voor morgenvoormiddag verwachten ze vrij mooi en droog weer, maar in de namiddag zouden we regen krijgen. We zien wel.
trekken. We komen meteen bij het Holländisches Viertel, een straat waar Nederlandse kolonisten in de 18e eeuw allemaal Hollandse huizen gebouwd hebben. In sommige is er een leuk winkeltje ondergebracht maar voor de rest stelt het weinig voor. We wandelen dus maar verder tot bij de Brandenburger Strasse, een gezellige winkelstraat met enkele leuke terrasjes. Maar opnieuw is de regen spelbreker. We krijgen zelfs een heus onweer, deze keer met hevige stortregen. We zoeken een tijdje beschutting onder de luifel van een winkel, maar uiteindelijk besluiten we toch maar de bus te nemen en terug te keren naar het station. Om 17 uur zitten we terug op de trein richting Berlijn. De regen heeft de hitte nauwelijks verdreven en op de trein is het dan ook zeer warm. Als we in Berlijn aankomen, heeft het er helemaal niet geregend, maar de hemel is zwaarbewolkt. Om 18 uur zijn we terug in ons hotel en dan beginnen ook hier de eerste druppels te vallen. Hoewel we niet echt moe zijn, genieten we van een deugddoende frisse douche. C heeft last van een beginnende blaar op haar voet. Ik check even het weer op het internet. Voor morgenvoormiddag verwachten ze vrij mooi en droog weer, maar in de namiddag zouden we regen krijgen. We zien wel.
We trekken terug de stad in. Het regent niet meer en het is nog steeds warm, té warm zelfs voor de vest die ik aangetrokken heb. We wandelen nog even de Kurfürstendamm af en gaan op zoek naar de bekende Gedächtniskirche, die ik me van 1971 herinner als één van de landmarks van West-Berlijn. Het is eigenaardig, maar... we vinden ze niet! In de plaats staat een lelijke 
building en ook het plein errond is helemaal niet aantrekkelijk. Deze buurt is inderdaad niet langer the place to be van het nieuwe Berlijn. Plots ontdek ik toch de moderne kerk met de glasramen die ik destijds zo mooi vond. Nu pas besef ik dat het lelijke gebouw eigenlijk rond de oude kerk gebouwd is voor uitgebreide restauratiewerken. We keren op onze stappen terug op zoek naar een restaurant. We vinden er zeer veel chique winkels, maar geen restaurant tot we in een zijstraat vinden wat we zoeken: een klein gezellig uitziend eethuisje met een aantrekkelijke kaart en niet te duur: Le Compagnon. Groot is echter onze ontgoocheling als blijkt dat het vanavond gesloten is wegens een privéfeestje. Noodgedwongen zetten we dus maar weer koers naar de Savigny Platz, voor de derde opeenvolgende avond. Deze keer komen we terecht bij een eenvoudige Italiaan waar we gewoontjes eten, maar het is er gezellig en de ober is zeer vriendelijk. Het is overigens een mooie zachte avond, al is het iets frisser dan gisteren. We wandelen terug langs de Ku’damm en kunnen niet weerstaan aan het chique maar gezellige terras van Kaffeehaus Reinhard’s van het Kempinski Hotel, de ideale plek om mensen te kijken. De espresso is een mooie afsluiter van een drukke en interessante dag. Om 22u30 zijn we terug in ons hotel.
Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
building en ook het plein errond is helemaal niet aantrekkelijk. Deze buurt is inderdaad niet langer the place to be van het nieuwe Berlijn. Plots ontdek ik toch de moderne kerk met de glasramen die ik destijds zo mooi vond. Nu pas besef ik dat het lelijke gebouw eigenlijk rond de oude kerk gebouwd is voor uitgebreide restauratiewerken. We keren op onze stappen terug op zoek naar een restaurant. We vinden er zeer veel chique winkels, maar geen restaurant tot we in een zijstraat vinden wat we zoeken: een klein gezellig uitziend eethuisje met een aantrekkelijke kaart en niet te duur: Le Compagnon. Groot is echter onze ontgoocheling als blijkt dat het vanavond gesloten is wegens een privéfeestje. Noodgedwongen zetten we dus maar weer koers naar de Savigny Platz, voor de derde opeenvolgende avond. Deze keer komen we terecht bij een eenvoudige Italiaan waar we gewoontjes eten, maar het is er gezellig en de ober is zeer vriendelijk. Het is overigens een mooie zachte avond, al is het iets frisser dan gisteren. We wandelen terug langs de Ku’damm en kunnen niet weerstaan aan het chique maar gezellige terras van Kaffeehaus Reinhard’s van het Kempinski Hotel, de ideale plek om mensen te kijken. De espresso is een mooie afsluiter van een drukke en interessante dag. Om 22u30 zijn we terug in ons hotel.Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
Gezelligheid troef
Donderdag 12 mei 2011
De zon is weer van de partij deze morgen, maar we nemen toch maar een pull mee want voor deze namiddag wordt bewolking en een beetje regen voorspeld. We gaan vandaag wandeling nr2 uit onze reisgids doen die ons door Charlottenburg, Wilmersdorf en Schöneberg zal leiden. Een deel ervan hebben we eerder deze week al gedaan en we kunnen meteen beginnen in de Fasanenstrasse, een zijstraat van de Kurfürstendamm. Hier staan talrijke mooie huizen in neoclassicistische stijl. Een passage leidt ons naar een binnenplaats met prachtig bloeiende rododendrons. Onderweg naar de Ludwigkirch Platz lopen we door een gezellige wijk met leuke winkels en gezellige restaurantjes met terras. Er hangt een heerlijk ontspannende zomerse sfeer 
en het is er opvallend rustig. Dit stadsgedeelte is een zeer aangename residentiële buurt met veel groen. Het Viktoria-Luize Park heeft een mooie fontein en kleurige bloemenperken en is omzoomd met indrukwekkende gevels met veel beeldhouwwerk en fijne torentjes. Op de Winterfeld Platz missen we de grootste markt van Berlijn, die hier elke woensdag plaats heeft. We hebben nu toch al een paar uur gewandeld en zijn al bijna aan het einde van onze wandeling. We zijn aan wat rust toe en op een terrasje drinken we respectievelijk een Bionade en een soft schorle van kersen. De zon is intussen verdwenen. We bladeren in onze “100% Berlijn”-gids op zoek naar een uitstap voor deze namiddag. De keuze valt op een deel van wandeling nr5 door Kreuzberg dat naar het schijnt veel van het karakter van het vooroorlogse Berlijn heeft behouden. De metro brengt ons naar de buurt van Tempelhof, de voormalige luchthaven van Berlijn die tijdens de bezette periode zorgde voor een luchtbrug met het Westen en de bevoorrading van West-Berlijn. Nu is het hele complex omgebouwd tot een bedrijvencentrum en een zone voor beurzen en 
evenementen. Veel is er niet te zien en we wandelen verder naar de Chamisso Platz die sterk aan het oude Berlijn doet denken en dan ook vaak het decor is voor filmopnames. De brede straten in de buurt staan vol met statige gebouwen met prachtig stucwerk en sierlijke balkons. De hippe winkeltjes en restaurants zorgen er voor dat hier veel jonge mensen komen en dragen bij tot een zeer gezellige sfeer. Het doet een beetje aan Parijs denken. In de Bergmanstrasse vinden we een plaatsje op het terras van Knofi, een restaurantje van de gelijknamige delicatessenwinkel aan de overkant, die vooral gespecialiseerd is in Turkse en Marokkaanse specialiteiten: tapenades, olijven en natuurlijk knoflook. We eten er een “Gössie” (pannenkoek van gistdeeg gevuld met spinazie, aardappel, aubergine en fetakaas) en “Bulent’s Traum” (een salade met rucola, rode ui, artisjok, tomaten, komkommer en olijven). Heerlijk lekker! We blijven gezellig tafelen tot 14u30 en wandelen dan verder de Bergmanstrasse af tot aan de overdekte voedingsmarkt. Die zou Fransen en Italianen misschien niet zozeer bekoren, want die zijn natuurlijk meer gewoon, maar wij Belgen mogen er jaloers op zijn.
en het is er opvallend rustig. Dit stadsgedeelte is een zeer aangename residentiële buurt met veel groen. Het Viktoria-Luize Park heeft een mooie fontein en kleurige bloemenperken en is omzoomd met indrukwekkende gevels met veel beeldhouwwerk en fijne torentjes. Op de Winterfeld Platz missen we de grootste markt van Berlijn, die hier elke woensdag plaats heeft. We hebben nu toch al een paar uur gewandeld en zijn al bijna aan het einde van onze wandeling. We zijn aan wat rust toe en op een terrasje drinken we respectievelijk een Bionade en een soft schorle van kersen. De zon is intussen verdwenen. We bladeren in onze “100% Berlijn”-gids op zoek naar een uitstap voor deze namiddag. De keuze valt op een deel van wandeling nr5 door Kreuzberg dat naar het schijnt veel van het karakter van het vooroorlogse Berlijn heeft behouden. De metro brengt ons naar de buurt van Tempelhof, de voormalige luchthaven van Berlijn die tijdens de bezette periode zorgde voor een luchtbrug met het Westen en de bevoorrading van West-Berlijn. Nu is het hele complex omgebouwd tot een bedrijvencentrum en een zone voor beurzen en evenementen. Veel is er niet te zien en we wandelen verder naar de Chamisso Platz die sterk aan het oude Berlijn doet denken en dan ook vaak het decor is voor filmopnames. De brede straten in de buurt staan vol met statige gebouwen met prachtig stucwerk en sierlijke balkons. De hippe winkeltjes en restaurants zorgen er voor dat hier veel jonge mensen komen en dragen bij tot een zeer gezellige sfeer. Het doet een beetje aan Parijs denken. In de Bergmanstrasse vinden we een plaatsje op het terras van Knofi, een restaurantje van de gelijknamige delicatessenwinkel aan de overkant, die vooral gespecialiseerd is in Turkse en Marokkaanse specialiteiten: tapenades, olijven en natuurlijk knoflook. We eten er een “Gössie” (pannenkoek van gistdeeg gevuld met spinazie, aardappel, aubergine en fetakaas) en “Bulent’s Traum” (een salade met rucola, rode ui, artisjok, tomaten, komkommer en olijven). Heerlijk lekker! We blijven gezellig tafelen tot 14u30 en wandelen dan verder de Bergmanstrasse af tot aan de overdekte voedingsmarkt. Die zou Fransen en Italianen misschien niet zozeer bekoren, want die zijn natuurlijk meer gewoon, maar wij Belgen mogen er jaloers op zijn. 
We hebben het hier intussen wel gehad in deze buurt en zoeken het dichtst bijgelegen metrostation op. Via enkele tussenstations sporen we naar de Friedrichstrasse voor een bezoek aan de Galeries Lafayette. Net als in Parijs is het chique grootwarenhuis gevestigd in een prachtig gebouw met een indrukwekkende centrale galerij. Vanop de bovenste etage kijk je naar beneden in een duizelingwekkende diepte waarrond op elke verdieping luxueuze kleren en andere producten staan uitgestald. De mooie delicatessenverdieping is kleiner dan die in Kadéwé, maar minstens even aantrekkelijk. Als we buiten komen, begint het te regenen. We duiken meteen de metro in en laten ons in volle avondspits droog tot bij ons hotel voeren. Het is inmiddels 17 uur en gelukkig heeft het opgehouden met regenen. We gaan ons wat verfrissen op onze hotelkamer maar amper driekwartier later zitten we alweer in de metro op weg naar Potsdamer Platz. Vanavond hebben we immers een concert geboekt in de Philharmonie. Dat begint om 20 uur en we willen vooraf een licht diner gebruiken. We komen terecht op het terras van Café Möhring in de trendy wijk rond de Potsdamer Platz. Hier kunnen we mooi de drukte bekijken en de voorbijgangers observeren. Maar plots wordt het donker en er steekt een felle wind op die ons naar binnen drijft. De regen stroomt weldra naar beneden en herschept het plein en de straat in één grote waterplas. En het weet van geen ophouden, zodat we genoodzaakt zijn om de 300 meter die ons scheidt van het 
concertgebouw per taxi af te leggen. We hebben namelijk niets mee tegen de regen... De Berliner Philharmoniker is een van de beste concertzalen ter wereld. Ze werd gebouwd in het begin van de zestiger jaren van de vorige eeuw en oogt nu, bijna 50 jaar later, nog steeds zeer modern. Niet zozeer de buitenkant is indrukwekkend maar vooral de binnenkant. De grote zaal biedt plaats aan 2.400 toeschouwers die in verschillende vakken rond het podium plaats vinden. Volgens sommigen is de akoestiek van de zaal de beste van de wereld zijn. Vanavond treedt het Symfonieorkest van Praag op onder de leiding van Jiri Kout en met de Russische pianovirtuoos Nikolai Tokarev. Op het programma: Symfonie N° 8 van Dvoràk, de Moldau van Smetana en het 2epianoconcerto van Tschaikowski. Het wordt een prachtige vertoning: nu eens groots en overweldigend en dan weer zeer ingetogen. Vooral een gave Moldau, met de zeer bekende melodieën, maakt indruk: muisstil en klaterend in het begin en langzaam aanwassend tot een machtige stroom. Het pianoconcerto wordt meesterlijk vertolkt door de jonge Nikolai Tokarev, Russisch ex-wonderkind, die al op zijn 6e optrad met orkest en op zijn 14e een tournee maakte door Japan. In de pauze koop ik een cd die gesigneerd wordt door de vriendelijke pianist. Ik vraag hem of hij ooit aan de Koningin Elisabeth Wedstrijd heeft deelgenomen en of hij overweegt om dat ooit te doen en hij antwoordt tweemaal neen. Om 22 uur is het concert afgelopen en kunnen we met de metro terug. Het regent niet meer maar het is behoorlijk frisser geworden. In de metro is het zeer druk. Het is 23 uur als we op onze kamer zijn. Het was een zeer drukke dag en we hebben heel wat gezien en meegemaakt en vooral heel wat metroritten gedaan.
Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
concertgebouw per taxi af te leggen. We hebben namelijk niets mee tegen de regen... De Berliner Philharmoniker is een van de beste concertzalen ter wereld. Ze werd gebouwd in het begin van de zestiger jaren van de vorige eeuw en oogt nu, bijna 50 jaar later, nog steeds zeer modern. Niet zozeer de buitenkant is indrukwekkend maar vooral de binnenkant. De grote zaal biedt plaats aan 2.400 toeschouwers die in verschillende vakken rond het podium plaats vinden. Volgens sommigen is de akoestiek van de zaal de beste van de wereld zijn. Vanavond treedt het Symfonieorkest van Praag op onder de leiding van Jiri Kout en met de Russische pianovirtuoos Nikolai Tokarev. Op het programma: Symfonie N° 8 van Dvoràk, de Moldau van Smetana en het 2epianoconcerto van Tschaikowski. Het wordt een prachtige vertoning: nu eens groots en overweldigend en dan weer zeer ingetogen. Vooral een gave Moldau, met de zeer bekende melodieën, maakt indruk: muisstil en klaterend in het begin en langzaam aanwassend tot een machtige stroom. Het pianoconcerto wordt meesterlijk vertolkt door de jonge Nikolai Tokarev, Russisch ex-wonderkind, die al op zijn 6e optrad met orkest en op zijn 14e een tournee maakte door Japan. In de pauze koop ik een cd die gesigneerd wordt door de vriendelijke pianist. Ik vraag hem of hij ooit aan de Koningin Elisabeth Wedstrijd heeft deelgenomen en of hij overweegt om dat ooit te doen en hij antwoordt tweemaal neen. Om 22 uur is het concert afgelopen en kunnen we met de metro terug. Het regent niet meer maar het is behoorlijk frisser geworden. In de metro is het zeer druk. Het is 23 uur als we op onze kamer zijn. Het was een zeer drukke dag en we hebben heel wat gezien en meegemaakt en vooral heel wat metroritten gedaan.Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
Staatsoper im Schiller Theater
Vrijdag 13 mei 2011 (2)
Om 17:30 trekken we weer naar de stad in de hoop op de Kurfürstendamm een terras met Eiskaffee te vinden. Veel keuze is er niet maar we bemachtigen toch een plaatsje op een groot terras van waar we makkelijk de voorbijgangers kunnen gadeslaan. Helaas... hier serveren ze enkel bier dus we moeten verder zoeken. We komen uiteindelijk terecht bij het chique Reinhardt waar we niet minder dan 7,50 Euro betalen per persoon! Maar het moet gezegd: de Eiskaffee is superlekker. En dan gaat het tevoet naar het Schiller Theater (er kunnen nog wel een paar kilometertjes bij) waar we om 18:20 uur aankomen. De voorstelling begint pas om 19u00 maar het is er al behoorlijk druk. Het gebouw doet nogal kil en ongezellig aan en de zaal vrij 
klein. Het publiek is eerder oud en sommige dames zijn nog ouderwets in soiréekledij. De zaal zit bomvol. Het interieur is zeer sober: geen loges, geen versieringen. Dat was vroeger wel anders want in de naziperiode had het theater veel meer luister en was er zelfs een “Führer Loge”. Vanavond geeft de vermaarde Staatsoper Berlin een voorstelling van Verdi’s Don Carlo. We komen onder de indruk van de prachtige uitvoering en zijn vooral begeesterd door de tenor Fabio Sartori maar de grote ster is de bas René Pape die de rol van koning Philips II vertolkt. Het verhaal gaat over de onderdrukking van het Vlaamse volk ten tijde van de Spaanse overheersing. De muzikale vertolking is prachtig en de enscenering is bijzonder modern en sober: de kostuums zijn hedendaags en op de scène staat enkel een lange tafel waarrond het hele stuk zich afspeelt. We genieten! In de pauze laten we ons verleiden tot een lekkere bretzel, een zoute specialiteit uit de Elzas. De voorstelling is gedaan om 22u25 maar we hebben nog ingeschreven op de “Nach(t)führung”, een rondleiding in het theater en achter de schermen. Tot onze verbazing zijn er slechts 8 geïnteresseerden maar het wordt een zeer interessante ervaring. Achter de scène ontdekken we een enorme ruimte: een wirwar van gangen en trappen, een atelier voor het vervaardigen en het opslaan van de decorstukken en de zeer primitieve artiestenloges. Het is bijna niet te geloven dat deze wereldsterren hiermee vrede moeten nemen. De repetitieruimte voor koor en orkest is dan wél mooi gerestaureerd, maar de orkestbak is ongelooflijk primitief en klein. Op verschillende kisten lees ik de tekst “DDR” en nu pas is mij duidelijk dat de Berliner Staatsoper uit het voormalige Oost-Berlijn stamt en de Deutsche Oper Berlin uit West-Berlijn. Onze gids vertelt ons dat ze niet ontevreden zijn met hun tijdelijke verhuis naar het Schiller Theater want de akoestiek blijkt hier veel beter te zijn dan in de “Linden Oper”. Om 23u50 is de rondleiding afgelopen en een taxi brengt ons in een paar minuten terug naar ons hotel.
Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
klein. Het publiek is eerder oud en sommige dames zijn nog ouderwets in soiréekledij. De zaal zit bomvol. Het interieur is zeer sober: geen loges, geen versieringen. Dat was vroeger wel anders want in de naziperiode had het theater veel meer luister en was er zelfs een “Führer Loge”. Vanavond geeft de vermaarde Staatsoper Berlin een voorstelling van Verdi’s Don Carlo. We komen onder de indruk van de prachtige uitvoering en zijn vooral begeesterd door de tenor Fabio Sartori maar de grote ster is de bas René Pape die de rol van koning Philips II vertolkt. Het verhaal gaat over de onderdrukking van het Vlaamse volk ten tijde van de Spaanse overheersing. De muzikale vertolking is prachtig en de enscenering is bijzonder modern en sober: de kostuums zijn hedendaags en op de scène staat enkel een lange tafel waarrond het hele stuk zich afspeelt. We genieten! In de pauze laten we ons verleiden tot een lekkere bretzel, een zoute specialiteit uit de Elzas. De voorstelling is gedaan om 22u25 maar we hebben nog ingeschreven op de “Nach(t)führung”, een rondleiding in het theater en achter de schermen. Tot onze verbazing zijn er slechts 8 geïnteresseerden maar het wordt een zeer interessante ervaring. Achter de scène ontdekken we een enorme ruimte: een wirwar van gangen en trappen, een atelier voor het vervaardigen en het opslaan van de decorstukken en de zeer primitieve artiestenloges. Het is bijna niet te geloven dat deze wereldsterren hiermee vrede moeten nemen. De repetitieruimte voor koor en orkest is dan wél mooi gerestaureerd, maar de orkestbak is ongelooflijk primitief en klein. Op verschillende kisten lees ik de tekst “DDR” en nu pas is mij duidelijk dat de Berliner Staatsoper uit het voormalige Oost-Berlijn stamt en de Deutsche Oper Berlin uit West-Berlijn. Onze gids vertelt ons dat ze niet ontevreden zijn met hun tijdelijke verhuis naar het Schiller Theater want de akoestiek blijkt hier veel beter te zijn dan in de “Linden Oper”. Om 23u50 is de rondleiding afgelopen en een taxi brengt ons in een paar minuten terug naar ons hotel.Terug naar 2011 Berlijn OVERZICHT
Vlot terug thuis
Zaterdag 14 mei 2011
We zijn al om 7 uur opgestaan want we willen nog een laatste keer rustig genieten van het prachtige ontbijtbuffet. En dan komt het uur van afscheid. Om 8u30 nemen we de metro naar Zoologischer Garten en daar bus X9 naar de luchthaven. Daar is het tamelijk druk en we moeten vrij lang wachten vooraleer we kunnen inchecken. Tegel is een kleine luchthaven maar er zijn toch vrij veel winkeltjes om de tijd te doden. In de krant lees ik dat er gisterenavond een grote brand is geweest op de Kurfürstendamm. We waren er rond dat tijdstip, maar hebben er niets van gemerkt. Maar ja, de Ku’damm is zeer lang natuurlijk. Om 11u45 gaat ons toestel eindelijk van de grond en om 13u10 zijn we al veilig en wel in Brussel. Het is hier licht bewolkt en 15 graden. Het oppikken van de bagage verloopt zeer vlot en ook de shuttle naar het Carhotel laat nauwelijks op zich wachten. Om 14u45 zijn we thuis.
We kijken terug op een zeer geslaagde citytrip. Berlijn is een vriendelijke en levendige stad, zeer groen en gezellig maar toch met de allures van een wereldstad. Door zijn bewogen recente geschiedenis is het ook een boeiende stad en dank zij de massale restauraties na de eenmaking zijn er prachtige oude gebouwen te zien. Kortom, een stad waar je af en toe eens zou moeten terugkeren.
Abonneren op:
Posts (Atom)