CenC Reisblog: 2012 Noord-India

Posts tonen met het label 2012 Noord-India. Alle posts tonen

zaterdag 20 december 2014

2012 Noord-India OVERZICHT

Noord-India

30 november - 15 december 2012

Anders dan Anders, Jetairways

klik hieronder voor een gedetailleerd reisverslag

vrijdag 21 november 2014

Meer dan gelijk welk ander land spreekt India tot de verbeelding: de sprookjes van 1001 nacht, de maharadja’s en hun verfijnde paleizen, de indrukwekkende kastelen en forten van de mogols, de schitterende tempels met hun ragfijn gebeeldhouwde marmeren zuilen. Maar er is vooral ook het mystieke en spirituele van de vele godsdiensten, met de voor ons vaak onbegrijpelijke tradities maar tevens benijdenswaardige sereniteit die ermee gepaard gaat. We weten ook dat koeien er heilig zijn en de straten en het verkeer domineren samen met hier en daar een olifant of een kameel. Maar wat we vooral kennen van de foto’s is de kleurrijke bevolking: mannen met lange baarden en grote snorren, imposante tulbanden en vooral sterke karakterkoppen; beeldschone vrouwen met geheimzinnige grote ogen, gekleed in felgekleurde sari’s en getooid met blinkende sieraden en de obligate bindi op het voorhoofd; bizar beschilderde en sjofel geklede pelgrims en sadhu’s die van tempel tot tempel trekken en een ascetisch leven lijden. Maar India is ook gekend als het land van de grote armoede. Het overgrote deel van de 1,2 miljard inwoners is straatarm. Officieel leeft 37% van de bevolking onder de armoedegrens, maar volgens sommigen zou dat in werkelijkheid meer dan 70% zijn. Veel Indiërs hebben niet eens een dak boven het hoofd. In schril contrast hiermee telt het land ook een groot aantal superrijken: in de Forbes lijst van miljardairs staan niet minder dan 48 Indiërs. Het land heeft zich de laatste decennia trouwens ontwikkeld tot een belangrijk handelscentrum vooral in de dienstensector. Heel wat westerse bedrijven besteden sinds enkele jaren hun administratie, software-ontwikkeling en call centers uit aan India en zo is vooral in het Zuiden nieuwe rijkdom ontstaan. En dan is er het kastensysteem dat bij ons zo asociaal overkomt en maar niet uitgeroeid geraakt met o.a. het hele systeem van gearrangeerde huwelijken als gevolg. Tenslotte is het land helaas ook regelmatig in de media met aanslagen die voortspruiten uit de eeuwige rivaliteit met buurland Pakistan, ooit één met India maar nog steeds een tikkende tijdbom.

Een heleboel redenen om eens ter plaatse te gaan kijken dus. Voor dit soort reizen verkiezen we een georganiseerde groepsreis en dan stappen we zonder aarzelen naarAnders dan Anders gezien onze eerdere goede ervaringen in Zuid-Afrika, Thailand, Peru en China. Op een infosessie maken we kennis met het programma en met François, de zeer enthousiaste gids die ons een fantastische reis belooft die “zal blijven plakken”. We kiezen voor de reis die omwille van de vele ragfijne sculpturen de ondertitel “Kantwerk van Steen” heeft gekregen en enkel het Noorden van het land aandoet. We beginnen in Delhi en na een korte uitstap naar Punjab, waar we Amritsar en de Pakistaanse grens bezoeken, blijven we voor het grootste deel van de reis in de staat Rajasthan: Jodhpur, Mount Abu, Udaipur, Ranakpur, Jaipur en het Ranthambore National Park. Daarna bezoeken we in Uttar Pradesh Fatehpur Sikri en Akra met o.m. de beroemde Taj Mahal om vervolgens in Madhya Pradesh de kleinere stadjes Orccha en Khajuraho aan te doen. We keren vervolgens terug naar Uttar Pradesh voor een bezoek aan Varanasi of Benares waar de begrafenisceremonieën langs de Ganges één van de hoogtepunten moeten worden en we eindigen terug in Delhi. Na onze inschrijving moeten we nog bijna een jaar wachten want we vertrekken pas eind november, wanneer de temperaturen er een beetje draaglijk zijn en de moessonregens achter de rug.

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

Een rustige vlucht en een drukke aankomst

Vrijdag 30 november 2012

We hebben er lang moeten op wachten want sinds we inschreven voor deze reis en vandaag is er bijna een jaar verlopen. Maar nu is het eindelijk zo ver, we vertrekken naar India. Onze nieuwsgierigheid is groot en we hebben ons een beetje proberen inleven op voorhand via wat literatuur (enkele reisgidsen, maar ook De Witte Tijger van Aravind Adiga en Mandalay van Pearl Buck). Het is rond het vriespunt als we door het busje van Begoniareizen worden afgehaald en er worden winterse buien voorpeld. Maar wij gaan naar 25 graden en meer! Het is nog geen halfzeven als we uitstappen aan de luchthaven. We begeven ons naar rij 8 waar de groep van Anders dan Anders rendez-vous heeft en meteen komt een man op ons af gestapt om ons te verwelkomen: François, onze reisleider en gids. We zijn de eersten, maar al gauw sijpelen de anderen één voor één binnen. Het is altijd een spannend moment om je reisgenoten voor het eerst te zien en ook deze keer valt het op het eerste gezicht reuze mee: allemaal vriendelijke, gelijkgestemde mensen van onze leeftijdskategorie (jonge zestigers). We zijn met 16 waarvan er twee nu al ter plaatse zijn in Delhi. Zij zullen ons daar vanavond vervoegen. Het inchecken verloopt vlot. We vliegen rechtstreeks naar Delhi met de Indische maatschappij Jet Airways. Die heeft hier inBrussel een belangrijke hub die o.a. voor vluchten uit New York en Toronto een tussenstop is op de weg naar India. Om 10:35 uur gaat de kolossale Airbus 360-200 van de grond voor een vlucht van 7,5 uren naar Delhi. Alles verloopt rustig en vlot. François heeft ons verwittigd dat we ons moeten voorbereiden op twee spijtige dingen in India: alle dagen kip en slechte koffie. En beide beginnen al op het vliegtuig: we kiezen voor de spicy versie van de kip en die valt nog mee, maar de koffie is niet te drinken. Ik probeer een beetje in de stemming te komen door op het tv-schermpje een paar Bollywoodfilms te bekijken, maar ook dat valt tegen. Eerst probeer ik de evergreen Mughal-e-Azam een ongelooflijk oubollig historisch epos en daarna de modernere Amar Akbar Anthony, ook een evergreen, en die is al niet veel beter: in onze ogen belachelijk melig en sentimenteel in een houterige en pathetische acteerstijl. Dan maar luisteren naar wat Indische muziek. De muziek van Madan Mohan is best te genieten. Hij is een ex-filmmaker die de traditionele Indische muziek en de Bollywoodfilmmuziek integreert in mooie sfeermuziek die me alvast in oosterse sferen brengt. Maar dan moeten de luikjes dicht en is het tijd om te slapen. Het is nu 17 uur Indische tijd, maar voor ons nog maar 12:30 uur. We zijn natuurlijk niet moe en ik besluit nog wat verder te lezen in De Witte Tijger. Het is een zeer leuk geschreven verhaal over de kastenverschillen in India waarin op humoristische wijze de draak gestoken wordt met de Indische gewoontes en levenswijze. Op mijn radio ben ik intussen overgeschakeld op Anna Netrebko en genietend van haar hemelse stem zak ik zachtjes weg in een lichte slaap. Die helpt mij toch een klein uurtje te overbruggen terwijl we over Tsjechië, Oekraïne, Georgië, de Zwarte en de Kaspische Zee, Turkmenistan en Afghanistan vliegen. Het is intussen 19 uur en donker buiten. Anderhalf uur vòòr de landing gaan de lichten aan. Zouden we toch nog iets te eten krijgen? Jawel hoor: een Thai Veg Wrap en… een frisco van IJsboerke! Net voor de landing komt een stewardess door de gangen gestapt, twee spuitbussen in de lucht leegspuitend om het toestel te desinfecteren. Stel je voor: om van een proper naar een vervuild land te gaan, moet je ontsmet worden…

We landen “on schedule” om 22:30 uur lokale tijd (18:00 uur bij ons). Het is lichtjes mistig maar niet koud. Het is een hele wandeling naar de uitgang van de luchthaven, maar we zijn toch vrij snel weg. Bij het opstappen op de wachtende autobus krijgen we elk een bloemenkrans van goudgele tagetes of ‘stinkers’ omgehangen, ‘Golden Mary’ in het Engels. Op weg naar het hotel krijgen we een eerste introductie door François die ons verwittigt dat we nergens leidingwater mogen gebruiken, ook niet om onze tanden te poetsen en evenmin ongekookt voedsel (bv groenten en fruit) mogen eten. Maar, zegt hij, de grootste bedreiging tijdens deze reis is niet diarree maar een snotneus door de airco. We zijn verwittigd. De rit naar Hotel Leela Kempinski in de wijk Gurgaon duurt normaal een half uurtje, maar vanavond is het zeer druk. We maken meteen kennis met de chaos op de Indische wegen: drummen, stilstaan, aanschuiven en vooral… claxonneren! Vanaf nu zal dit geluid onophoudelijk in onze oren klinken en enkel ’s nachts (en dan nog…) ophouden. De chauffeur van de bus zit afgezonderd in een glazen kooi samen met een begeleider. Deze laatste heeft als taak de bus te onderhouden en ’s ochtends op te starten maar vooral moet hij tijdens de rit met zijn hoofd door het raam hangen en doorgang vragen. Op de snelweg naar Gurgaon zien we een hele reeks grote terreinen die helemaal versierd zijn met kunstbloemen en gigantische kitscherige constructies en baden in het neonlicht. Dit is het seizoen van de trouwpartijen want nu staan de sterren blijkbaar gunstig. Trouwfeesten in India kunnen een enorme omvang nemen: ze duren 3 dagen en het is niet uitzonderlijk dat er 3 à 4.000 genodigden zijn. Als we met enige vertraging bij ons hotel aankomen, heeft ook daar een trouwfeest plaats, of beter gezegd, plaats gehad want rond dit uur nemen de feesten stilaan een eind. Vrouwen in India, Delhi

prachtige sari’s met veel goudbrokaat en dure sieraden, worden opgehaald door blinkende limousines. Hotel Leela Kempinski is modern en luxueus. We krijgen een mooie, ruime kamer met een nog ruimere badkamer. De koffers worden uitgepakt, de stopcontacten gecheckt (uiteindelijk blijken we toch geen speciale adaptorplug nodig te hebben) en het dagboek wordt ingevuld. We trekken nog even naar beneden om geld te wisselen. Voor 300 Euro krijgen we bijna 20.000 roepies, een immens pak bankbiljetten want we willen zo klein mogelijke coupures. Het is een beetje genant als je weet dat een geschoolde werknemer hier gemiddeld amper 350 roepies per dag verdient… Het is uiteindelijk 2 uur als we ons bed induiken, nog niet echt moe want bij ons is het nog maar 21:30 uur.

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

New Delhi

zaterdag 1 december 2012 (1)

We worden gewekt om 7:30 uur, anderhalf uur voor het vertrek voor onze eerste dag in India. Ik ben vannacht regelmatig wakker geworden want de geluidsisolatie naar buiten toe is niet zo goed en de nabijgelegen autosnelweg zorgde toch wel voor wat lawaai. Het is al vrij zonnig al hangt er een lichte nevel. Het ziet er naar uit dat het een warme dag wordt maar we besluiten om toch maar een pull mee te nemen voor vanavond. Na een prachtig en uitgebreid ontbijtbuffet (8 togen met allerlei vreemde specialiteiten) vertrekken we om 9 uur. Het is vrij rustig op de weg want hier mogen overdag geen vrachtwagens op de autosnelweg. Autobussen zijn er wél. Er zijn 3 categorieën die zich door hun kleur maar vooral in comfort van elkaar onderscheiden. De goedkoopste zijn aftandse vehikels, wrakken eigenlijk, vaak met tralies in plaats van glas in de ramen, waarin de passagiers als haringen in een ton zijn opgetast. De trouwpartijen zijn al aan de gang. Die beginnen hier al om 6 uur ’s morgens want de hotels organiseren soms 2 tot 3 feesten per dag. We bezoeken enkele highlights van Delhi vandaag. Delhi is de met 17 miljoen inwoners één van de grootste steden ter wereld en dé grootste in India vòòr Mumbay (16 miljoen) en Kolkata (14 miljoen) al willen de verschillende bronnen hierover wel eens van mening verschillen. Als je de hele agglomeratie neemt, telt Delhi volgens François zelfs 27 miljoen inwoners. We komen langs de luchthaven die amper 2 jaar oud is. De splinternieuw aangelegde metrolijn die er

naartoe loopt, ligt er ongebruikt bij wegens een discussie met de uitbaters. Het verkeer wordt steeds drukker naarmate we de stad naderen. Er zouden dagelijks 4.500 nieuwe auto’s per dag bij komen. Parkeerplaatsen zijn zo schaars dat de meeste auto’s hier door een chauffeur gereden worden en voortdurend rondjes rijden. De straatnaamborden zijn reuzengroot en in 4 talen. Veel chauffeurs zijn sikh’s die niet kunnen lezen. We bezoeken eerst New Delhi en rijden langs brede boulevards waarlangs de meeste buitenlandse ambassades in prachtige villa’s zijn gevestigd, ook de Belgische. Aan een grote rotonde ligt het Rashtrapati Bhavan of Presidentieel Paleis waar ooit de Britse vice-koningen woonden (de laatste was Lord Mountbatten) en nu de Indische president zijn intrek heeft genomen. Het is de grootste ambtswoning ter wereld. Even verder stoppen we bij de India Gate, een imposante triomfboog die werd opgetrokken ter ere van de tienduizenden soldaten uit Brits-Indië die in de eerste wereldoorlog zijn gestorven. Hier stappen we uit voor een kleine wandeling en maken meteen kennis met de verkopers van allerlei prullaria en snoepjes of drankjes. Veel is er verder niet te beleven. In het weidse park er omheen worden massa’s dranghekkens opgebouwd voor het feest van de Nationale Feestdag in januari waarop traditioneel zo’n 40.000 VIP’s worden uitgenodigd.

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

Eerste kennismaking met de Indische chaos

zaterdag 1 december (2)

En dan trekken we naar Old Delhi. We laten het imposante Rode Fort links liggen en rijden meteen tot aan de Jama Masjid of Grote Moskee. Daar komen we terecht in een onvoorstelbare chaos van auto’s, groen-gele toektoeks, riksja’s, bromfietsen, grote en kleine bussen, stootkarren, fietsers en voetgangers. Alles krioelt er door elkaar in de nauwe straten onder een voortdurend getoeter. Het is onvoorstelbaar welke grote vrachten zij op hun karretjes en fietsen meesleuren. Metershoog en al even breed gestapeld, nemen ze vaak de hele breedte van de straat in. Vooraleer de moskee te

bezoeken doen we eerst een ritje per riksja door de drukke winkelstraatjes. De chaos neemt zo mogelijk nog toe tot het verkeer plots volledig geblokkeerd is in beide richtingen. Toeteren en roepen blijkt niet veel te helpen en de situatie lijkt mij hopeloos want nergens zit er nog beweging in. We leren dat geduld hier de enige remedie is want na een tijdje ontstaat er toch een gaatje en we kunnen weer verder. Het is een kleurrijk schouwspel: winkeltjes met groenten en fruit, kleren, juwelen en veel glitter, massa’s mensen en boven ons hoofd een kluwen van electriciteitsdraden. Geen wonder dat stroompannes hier schering en inslag zijn. Ik heb medelijden met onze zwoegende fietser die ons hier zeer behendig doorheen loodst en zich steeds opnieuw vanuit stilstand op gang moet trekken. Dit is een beestenstiel! Na 30 minuten zijn we terug bij de moskee en we geven onze driver de afgesproken 50 roepies (75 eurocent). Hij toont zich verbolgen, maar van onze gids mogen we niet meer geven. De rest van zijn gage moet hij namelijk krijgen van de persoon aan wie François voor de hele groep betaald heeft. Maar dat weet onze brave man niet en ik hoop dat hij ze uiteindelijk ook krijgt. Eén voor één sijpelen ook de riksja’s met onze andere reisgenoten binnen, maar één koppel ontbreekt op het appel. Wanneer ze er na een half uur nog niet zijn, wordt François toch ongerust en hij springt op een geleende fiets om ze te gaan zoeken. Hij is nauwelijks vertrokken als ze toch arriveren. Hun driver was de verkeerde kant op gereden en wist niet meer waar de afspraak was. De ongerustheid maakt plaats voor gelach en sarcastische opmerkingen. De twee slachtoffers zullen er de volgende dagen nog vaak mee geplaagd worden. Nu kunnen we met enige vertraging de Jama Masjid bezoeken. Steile trappen

leiden naar de toegangspoort waar de schoenen moeten achtergelaten worden en de vrouwen een lange schort moeten aantrekken. De moskee, die ook wel de Vrijdagmoskee wordt genoemd, heeft een capaciteit van 85.000 bezoekers en is de op één na grootste van India en de achtste grootste ter wereld. Indrukwekkend en elegant flankeert het gebouw met zijn 3 koepels en 2 hoge minaretten één zijde van een uitgestrekte binnenhof met 4 hoektorens en 3 grote toegangspoorten. Vrouwen met kleurrijke sari’s en mannen in hagelwitte kledij zorgen voor mooie plaatjes en ons fototoestel staat niet stil. Hopelijk kan onze batterij dit tempo van fotograferen aan…

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

Praalgraf van Humayun

zaterdag 1 december 2012 (3)

Inmiddels is het al ruim over de middag, dus tijd om een restaurant op te zoeken. Met de bus gaat het naar het Chor Bizarre restaurant van het Hotel Broadway in de buurt van Delhi Gate. Het is een gerenommeerde plek die al heel wat awards in de wacht heeft gesleept en ook een filiaal heeft in Londen. Het interieur doet aan een Engelse pub denken en bevat een bizarre verzameling van Indisch en Engels antiek. Er staan zelfs twee heuse oldtimers midden in de zaal. We krijgen een hele reeks Indische gerechten voorgeschoteld waarbij kip de hoofdrol speelt. Lekker, maar nogal braafjes. Ik denk dat Anders dan Anders wil veilig spelen en opdracht geeft om het niet al te spicy te maken. Jammer. Om 14:30 uur verlaten we het restaurant en wagen ons leven door tevoet de drukke straat over te steken naar de wachtende bus. We trotseren ook noodgedwongen de doordringende walm van de auto’s en schuiven mee het bijna volledig dichtgeslibte verkeer in, op weg naar het Praalgraf van Humayun, één van de grootste mogols. Het immense gebouw in

india, delhi, qutb minar, humayun, khan market

rode zandsteen ligt in een goed onderhouden park met palmbomen en is opgenomen op de Unescolijst van werelderfgoed. Van zodra je de toegangspoort binnenstapt zie je in de verte het imposante mausoleum liggen. Centraal wordt een grote uivormige koepel geflankeerd door een hele reeks sierlijke kleinere koepeltjes. We wandelen langs elegante waterpartijen en kanaaltjes tot aan de voet van het gebouw dat zich op een vierkant verhoogd plateau bevindt met zijden van 99 m. Het mausoleum zelf is achthoekig en op elke zijde is er een monumentale ingangspoort. In het midden van het gebouw staat de sobere graftombe van Humayun. Deze plek wordt druk bezocht door groepen schoolkinderen die, mooi uitgedost in hun schooluniform en gedisciplineerd in rij op de grond zittend, geduldig het sein van de juffrouw afwachten om binnen te gaan. In de india, delhi, qutb minar, humayun, khan market

nissen van de fraaie muren spelen felgroene parkieten en vliegen krijsend aan en af. Na ons bezoek blijken we voorsprong genomen te hebben op ons tijdschema en François biedt ons een extraatje aan: een bezoek aan de moskee van Qutb Minar. Daarvoor moeten we naar een heel andere kant van de stad. De rit is vrij lang gezien het drukke verkeer (we staan meer stil dan we rijden…), maar er is genoeg te zien om ons niet te vervelen. We krijgen maar niet genoeg van de straattaferelen die zich rondom afspelen: verkeersdrukte, winkels, eetkraampjes, mensen in kleurige kleren, en nog zo veel meer. Qutb Minar is één van de interessantste plekken van Delhi: het is de oudste moskee in India (begin 13^e eeuw) en hij werd opgetrokken met de brokstukken van vernietigde Hindoe- en Jaintempels. Vandaar dat er, in tegenstelling met alle andere moskees, wél afbeeldingen van mensen op de zuilen zijn afgebeeld, al werden bij vele de gezichten weggekapt. Maar de vierkante zuilen met hun fijne sculpturen zijn echt prachtig. Het valt ook op dat de hele moskee geen enkele koepel heeft en dat komt volgens François omdat er bij de bouw geen architecten betrokken waren. Verder heeft Qutb Minar de grootste minaret, ook in prachtig bewerkte zandsteen, die bij de stilaan ondergaande zon schitterend rood kleurt.

Het is 17:30 uur als we de site verlaten en het is inmiddels reeds donker en dus ook een stuk frisser. Vanop de bus zien we hier en daar mensen gehurkt rond een vuurtje zitten. Heel wat “inwoners” van Delhi hebben immers geen dak boven hun hoofd en slapen buiten. Overdag verzamelen ze alle plastiek tussen het afval en stoken er een vuurtje mee. De smeltende plastiek vormt een bol die urenlang blijft branden, maar uiteraard ook een stinkende en allesbehalve gezonde walm verspreidt. We rijden nu naar Khan Market, die beschouwd wordt als één van de meest exclusieve en duurste shopping malls in India, en vooral door de Indische elite en expats bezocht wordt. Dat is meteen merkbaar aan de vele dure auto’s en het chique volk. We zullen hier straks dineren, maar eerst krijgen we een half uurtje vrij om wat rond te kijken. Khan Market is india, delhi, qutb minar, humayun, khan market

geen marktplaats, maar een blok met grote en kleine winkeltjes met dure merkproducten. We wandelen de blok rond en eindigen bij Restaurant Latitude waar ons eerste diner op Indische bodem wacht. Het restaurant is gevestigd op de tweede verdieping boven een winkel van interieurdecoratie. Het interieur is ongelooflijk kitscherig: veel spiegels en behangpapier met foto’s van Bollywoodsterren. Onze verwachtingen zijn hoog, maar we worden enigszins ontgoocheld. We eten er voortreffelik, maar allesbehalve Indisch: spring rolls, Thaise curry en New Yorkse cheesecake. Alleen de wijn is Indisch en… niet lekker! Na afloop moeten we nog een uur rijden naar ons hotel. François vult de tijd met een heuse one-man-show over het “design”-hotel dat ons morgen wacht in Amritsar. Hilarisch hoe hij de moderne snufjes van het hotel beschrijft. Op het einde weten we niet wat we moeten verwachten. Als we om 22 uur aan het hotel arriveren, is daar opnieuw een trouwfeest aan de gang. We horen het gebonk van de muziek tot in onze kamer, maar gelukkig duren de feesten hier niet tot laat in de nacht. Onze eerste dag in India zit er op! We zijn overrompeld door de vele indrukken die we vandaag opgedaan hebben en moeten even op adem komen vooraleer we de slaap kunnen vatten. We hebben prachtige dingen gezien maar toch overheerst het gevoel van drukte en chaos. Als het zo 2 weken verder gaat, wordt het een bijzonder interessante maar vermoeiende reis.

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

De sikhs en de Gouden Tempel

Zondag 2 december 2012 (1)

We moeten uitzonderlijk vroeg uit de veren vandaag want ons wacht de verplaatsing naar Amritsar in de staat Punjab. We worden al om 4:30 uur gewekt en wij hebben onze wekker nòg een kwartiertje vroeger gezet om een beetje meer marge te hebben. Na een snel ontbijt vertrekken we om 6 uur naar de luchthaven. Gelukkig ligt die vlakbij en op dit uur is het uiteraard nog niet druk op de weg. Na amper 20 minuutjes zijn we er al en de vlucht duurt slechts een uurtje zodat we al om 9:25 uur in Amritsar staan. De luchthaven is klein, maar vrij mooi en modern. Het is bewolkt en mistig en 17 graden warm. Hier zijn we in de heilige stad van de sikhs, een van de belangrijkste godsdiensten in India. Met 83% van de bevolking vormen de hindoes de grootste religieuze gemeenschap, gevolgd door de moslims(11%), de christenen (2,5%) en de sikhs (2%). Pas dan volgen de boeddhisten, de jain en de parsi’s met elk minder dan 1%. Maar 2% van de bevolking betekent nog altijd 20 miljoen mensen…

Zes jeeps brengen ons meteen naar het centrum van de stad waar we eerst naar het park gaan waar in 1984 duizenden sikhs werden vermoord in de zgn Amritsar Massacre. De genocide had plaats met de steun van Rajiv Ghandi, de zoon van Indira Ghandi die kort voordien vermoord werd. Eerder werd de Gouden Tempel waar sikh-extremisten zich hadden verschanst op bevel van Indira Ghandi overvallen en in een groot bloedbad werden honderden sikhs gedood. Het park is nu een memorial en wordt druk bezocht door scholen en iedereen die eer wil betuigen aan de vele India Ch 02 dec 2012 049.JPG

slachtoffers. Het maakt altijd stil wanneer je een plek bezoekt waar een zwarte bladzijde is geschreven in de geschiedenis, of het nu om een Duits concentratiekamp gaat, Hiroshima of de Twin Towers in New York. Amritsar hoort zonder twijfel in dit rijtje thuis. Nu bijna 30 jaar later biedt het park een eerder fleurige indruk dank zij de vele kleurrijke mensen die er rondlopen of op het grasveld genieten van de warme zon. Mannen met tulbanden in alle kleuren, vrouwen met kleurige kledij en schoolkinderen in stijlvolle uniformen. Het valt ook op hoe gewillig en trots iedereen zich laat fotograferen. Dit worden mooie foto’s! Ze willen ook graag weten waar we vandaan komen en hoe we heten, meer nog ze willen ook samen met ons op de foto. Maar… ik moet vaststellen dat ik deze morgen vergeten ben de batterij in mijn fototoestel te steken… Uitgerekend hier! We zullen ons moeten behelpen met de kleine Ixus van C.

Te voet gaat het nu naar de Gouden Tempel. Hiervoor moeten we door de smalle en drukke winkelstraten waar fietsers, riksja’s, karretjes allerhande en voetgangers elkaar verdringen. Het is niet gemakkelijk om hier met de hele groep samen te blijven, zeker niet als je af en toe een foto wilt nemen. Het schouwspel is nòg kleurrijker dan in Delhi. Vooral de mannen dragen kleren en tulbanden in een grote diversiteit van felle kleuren. Vooraleer we het reusachtige tempelcomplex binnengaan moeten we allemaal, vrouwen én mannen, ons hoofd bedekken met een oranje sjaaltje en uiteraard onze schoenen en kousen uitdoen. Het is behoorlijk druk en over sompige matten volgen we de stroom naar de ingangspoort nadat we eerst door een waterbad zijn gestapt om onze voeten te zuiveren. Het is maar de vraag hoe gezuiverd we uit dit vieze voetbad komen… Als we door de grote poort naar binnen stappen ontvouwt zich een schitterend beeld: een immense

binnenkoer langs de vier zijden omzoomd door hagelwitte marmeren gebouwen met torens en koepels en in het midden de schitterende Gouden Tempel (video) middenin een grote vijver. Rondom op de marmeren vloer wandelen sikh-families die hier op bedevaart komen. Iedere sikh moet de tempel eens in zijn leven bezoeken, dus er zijn elke dag duizenden pelgrims. De priesters onder hen zijn gekleed in mooie kleren in blauw, geel of een andere felle kleur en dragen een grote dolk of zelfs een speer. Ze zien er uit als heuse krijgers, maar hun wapens zijn enkel ceremonieel en symbolisch. De sikh-mannen dragen namelijk 5 symbolen van hun geloof: Kesh India Ch 02 dec 2012 106.JPG

(een tulband enlang ongeschoren haar), Kangha (een kam), Kara (een stalen armband), Kachha (de onderbroek) en Kirpan (het ceremonieel zwaard). In de galerijen rondom zitten mensen op de grond te bidden en te mediteren; anderen knielen bij het heilige water van de vijver en een enkeling gaat te water en dompelt zich helemaal onder. Ondanks de massa volk hangt er een ingetogen sfeer waarin wij ons eerder onwennig voelen. Je kan niet anders dan respect en ontzag opbrengen wanneer je al deze mensen zich zo overtuigd hun rituelen ziet uitvoeren en beleven. Hier tussen voel ik mij met mijn onnozel hoofddoekje en blote voeten een beetje belachelijk en een voyeuristische indringer. En toch kunnen we de gelegenheid niet laten voorbij gaan om prachtige foto’s te maken. Afwisselend schieten C en ik tientallen plaatjes en de Ixus gaat voortdurend van hand tot hand. Een bezoek aan de tempel is niet compleet zonder een maaltijd. Dagelijks worden hier aan de bezoekers tienduizend maaltijden gratis bedeeld. Een paar honderd vrijwilligers maken in de immense keukens het eten klaar. Massa’s aardappelen, knoflook, boontjes, enz. worden door hele India Ch 02 dec 2012 144.JPG

groepen mannen en vrouwen schoongemaakt. In een andere zaal zitten anderen zeer behendig deeg uit te rollen tot ronde schijfjes die vervolgens op een hete oven gebakken worden tot broodjes. En natuurlijk moet er ook afgewassen worden. Grote stapels blikken borden en drinkbekers worden onder luid gekletter afgewassen, gespoeld en afgedroogd. In de ruime eetzaal, waar 3.000 mensen kunnen plaatsnemen, zitten nog enkele late eters op een matje op de grond hun middagmaal te eten. Dit is een uniek gebeuren dat wellicht nergens anders ter wereld bestaat. Wanneer we alles bekeken hebben, wandelen we helemaal de vijver rond. Terwijl door luidsprekers ononderbroken heilige verzen worden voorgelezen, zitten overal bedevaarders te bidden of gebeden te zingen. Sommigen knielen en kussen de grond of gaan languit op hun buik liggen. Dit is echt een overrompelende ervaring. Op en rond de Gouden Tempel zelf staan honderden meter lange files aan te schuiven om het heiligdom binnen te gaan. Wij gaan nu de tempel niet binnen, maar komen vanavond terug voor de ceremoniële processie met het Heilige Boek.

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

Patriottisme aan de Pakistaanse grens

zondag 2 december 2012 (2)

We wandelen nu terug naar de auto’s en die brengen ons naar het Ista Hotel, het design-hotel waar François ons gisterenavond met zoveel ironie over vertelde. Het is een prachtig modern hotel en nadat we onze kamer op de 16^e verdieping (ze beginnen maar te tellen vanaf 10…) betrokken hebben, mogen we aanschuiven aan een schitterend buffet: voorgerechten, hoofdgerechten en desserts en… voornamelijk Indische specialiteiten. We genieten! Vooraleer de valiezen naar de kamer worden gebracht, lukt het mij om er toch snel mijn batterij uit te halen zodat ik voor de rest van de dag mijn eigen fototoestel kan gebruiken. We kunnen nog even op adem komen op onze prachtige kamer en om 15 uur staan we klaar om te vertrekken naar Wagah aan de Pakistaanse grens waar we getuige zullen zijn van een vreemde ceremonie. Hier wordt namelijk elke avond met veel patriottistisch vertoon de grens tussen India en Pakistan afgesloten. François vraagt ons alleen het strikt nodige mee te nemen want in de grote massa durven zich wel eens

pickpockets te bewegen. Samen met de lokale gids stappen we in één van de 6 klaarstaande jeeps voor de rit van een 30-tal kilometer. Het wordt een heuse rodeorit waar we voortdurend onze ogen moeten dichtknijpen en ons hart regelmatig stil staat van de schrik. Voor het eerst maken we kennis met de manier van rijden in India. Het verkeer is zeer druk en onze chauffeur maakt er een erezaak van om alle anderen voorbij te steken, zelfs wanneer er een tegenligger met flikkerende lichten op ons afstevent. Later zullen we ervaren dat dit in India de gewoonte is en dat hier impliciet totaal andere regels heersen dan bij ons. Het is duidelijk dat wij als westerlingen hier beter niet achter het stuur kruipen want we geraken gegarandeerd geen kilometer ver zonder ongevallen. Onderweg is het overal armoe troef. Overal ligt het vuil opgestapeld. De honden die erin rondsnuffelen op zoek naar iets eetbaars, hebben nu concurrentie van loslopende koeien, varkens en geiten. Ook hier zijn overal trouwpartijen aan de gang. Wanneer we de grens naderen, staan kilometers lang honderden vrachtwagens langs de weg geparkeerd. Hier worden immers goederen voor Pakistan overgeladen en de vrachtwagens staan geduldig te wachten tot zij aan de beurt zijn. Volgens onze chauffeur staan sommigen hier soms tot 2 weken en overnachten in geïmproviseerde tenten naast hun vrachtwagen. Intussen is het verkeer nog drukker geworden en we worden afgezet op een parking op enkele honderden meter van de grens. Nu moeten we te voet verder samen met de toestromende massa. François maant ons aan ons te haasten zodat we een mooie plaats kunnen bemachtigen. De controle aan de toegang is zeer streng. Mannen en vrouwen moeten in afzonderlijke rijen aanschuiven onder het oog van gewapende soldaten. Het gedrum valt nog mee en we volgen onze gids naar de grote tribunes die aan weerszijden van de weg zijn gebouwd. Wat we hier te zien krijgen is zeer vreemd en hallucinant (video). Aan weerszijden van de grens zijn de tribunes gevuld met luid joelende en zingende mensen, net zoals India Ca 02 dec 2012 086.JPG

bij een grote voetbalwedstrijd. Ze schreeuwen en scanderen tegen elkaar op terwijl op de weg gedanst wordt en mensen onder applaus met een wapperende Indische vlag tot aan de grensovergang lopen die met een ijzeren hek is afgesloten. Alles gebeurt onder toezicht van en opgehitst door militairen in kleurige uniformen waarbij vooral de grote rode hanenkam op hun hoofddeksel opvalt. Aan de Pakistaanse kant gebeurt precies hetzelfde met soldaten in zwart uniform en dezelfde hanenkam. Voor de eigenlijke plechtigheid zijn alleen de militairen aan de beurt. Een duidelijk op fysiek geselecteerd keurkorps stapt in groepjes van twee of vier zo snel en agressief mogelijk op de grens India Ca 02 dec 2012 077.JPG

af, daarbij hun benen zo hoog mogelijk heffend. Dit is letterlijk haantjesgedrag dat trots en vastberadenheid moet uitdrukken om de vijand te intimideren. Het volk, jong en oud, tiert het uit. Wij zitten met open mond te kijken. Wat is dat allemaal? Het heeft het iets ludieks en onschuldigs maar tezelfdertijd is het afschrikwekkend en beangstigend. Het hele vertoon laat wellicht toe om iets af te reageren, maar toch voel je dat hier maar een kleine vonk nodig is om geweld te ontketenen. De ceremonie eindigt met het strijken van de vlaggen en het sluiten van de poort. Plechtig wordt de vlag opgevouwen en onder luid gejuich naar haar rustplaats voor de nacht gebracht. Tot morgenvroeg is de grens gesloten.

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

Processie van het Heilige Boek

zondag 2 december 2012 (3)

De terugreis naar Amritsar verloopt in een wat rustiger vaart. Om 18 uur zijn we terug in ons hotel waar we eindelijk een verkwikkende douche kunnen nemen. Vòòr het diner bezoeken we het souvenirwinkeltje en kopen er twee boeken die prachtig ingebonden zijn in een bruine lederen kaft: de Ramayana en de autobiografie van Mahatma Ghandi. Slechts 300 roepies per stuk, zijnde 4,5 euro. We hebben nog even de tijd voor een aperitiefje in de bar. We kiezen voor een glas rode wijn uit India, een cabernet-shiraz die verrassend lekker smaakt. Het dinerbuffet is opnieuw zeer lekker al bestaat het voor een groot deel uit de resten van deze middag. En de dag is nog niet ten einde! Om 21 uur gaan we terug naar de Gouden Tempel voor de ceremonie van het opbergen van het Heilige Boek, de Goeroe Grant Sahib. Het boek rust overdag in de Gouden Tempel waar India Ca 02 dec 2012 192.JPG

er de hele dag uit voorgelezen wordt en iedere avond wordt het ingepakt en in een ceremoniële processie naar een nabijgelegen gebouw gedragen. Opnieuw gaan onze schoenen en kousen uit en stappen we door het verplichte voetbad. We stellen ons op een strategische plaats op achter de koperen hekken en stilaan stroomt het volk toe. Plots gaat een deur open en het schrijn wordt naar buiten gebracht waarna het onder de gele en oranje bloemenkransen bedolven wordt. Onder trompetgeschal stapt een kleine stoet de tempel binnen om het boek op te halen. Even later komt de stoet weer naar buiten en brengt het Heilige Boek naar zijn nachtelijk onderkomen. De plechtigheid is afgelopen, maar wij gaan nog niet naar huis. Onze lokale gids zal proberen om ons langs een dienstingang van het onderhoudspersoneel naar binnen te loodsen in de Gouden Tempel. Elke avond komen tientallen vrijwilligers het gebouw kuisen. De witte marmeren vloeren worden India Ca 02 dec 2012 239.JPG

met melk geboend wat hen een mooie glans geeft. En het lukt ons om in de nagenoeg lege tempel binnen te gaan. We wandelen over de 60 meter lange marmeren brug met gouden lantaarns die toegang geeft tot het heiligdom. Nu kunnen we de fijn bewerkte marmer en de met bladgoud bedekte deuren en koepels van dichtbij bewonderen. Schitterend. Hier en daar zitten mensen in alle stilte te mediteren en in het centrum van het gebouw hebben zich een aantal gelovigen rond een oude priester geschaard die voorzingt. Hier mogen we geen foto’s maken. De sfeer is onbeschrijflijk en indrukwekkend, nog versterkt door de duisternis rondom en het felle licht waarin de tempel baadt. Dit is ongetwijfeld een hoogtepunt van onze reis. We wandelen terug langs de donkere en verlaten straatjes naar de auto’s en tegen 23 uur zijn we terug in ons hotel. Iedereen is onder de indruk en trekt onmiddellijk naar zijn kamer. Het is trouwens een lange en vermoeiende dag geweest maar we hebben zéér veel gezien en beleefd. Amritsar zullen we niet gauw vergeten!

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

donderdag 20 november 2014

De "Blauwe Stad" Jodhpur

Maandag 3 december 2012 (1)

We moeten weer vroeg uit de veren vandaag want we vertrekken al om 8 uur naar de luchthaven. Vandaag staan ons twee binnenlandse vluchten te wachten: eerst van Amritsar naar Delhi en dan van Delhi naar Jodhpur. Ik heb zeer goed geslapen. Het ontbijt is oké, maar duidelijk minder dan gisteren. Alleen de zeer lekkere yoghurt verdient een speciale vermelding. Als we vertrekken is het nog frisjes natuurlijk, maar het weer is beter dan gisteren: een nog broze zon probeert door de mist te breken. Onze twee vluchten zijn vrij kort (telkens een uurtje) maar tussenin is het natuurlijk lang en vervelend wachten. In Delhi moeten we ruim een uur overbruggen en zeer veel winkeltjes zijn er ook niet. Het is er tamelijk druk. Drie Tibetaanse monniken vallen op in de massa door hun oranjebruin plunje en raar hoofddeksel. Vooraleer we opnieuw kunnen instappen volgt de ene controle de andere op: pascontroles, stempels, scans, er komt geen einde aan. Een soldaat stelt een hele reeks vragen over onze bestemming, het doel van onze reis, of India ons bevalt, of we het eten lekker vinden. Volgens François doet hij dat alleen om zijn Engels te oefenen.

Precies om 15 uur, onder een stralende zon, komen we aan in Jodhpur, met zijn 1,9 miljoen inwoners de tweede grootste stad in Rajasthan, de staat waar het grootste deel van onze reis zich verder zal afspelen. We leren dat steden die op –pur eindigen gesticht zijn door een koning en die op –bad zijn gesticht door de moslims. We bevinden ons in de Marwar-staat, wat evenveel betekent als de woestijnstaat en ook wel eens vertaald wordt als “de streek van de dood”. Marwar ligt immers grotendeels in de Thar woestijn. Bekend en over de hele wereld gegeerd zijn de Marwar-paarden, die zich kenmerken door hun sierlijk gekrulde en rechtopstaande oren. Dat Jodhpur een paardenstad is blijkt ook uit het feit dat de typische rijbroek van de Britse Indiërs een jodhpur wordt genoemd en dat het het centrum van de polo is, al wordt deze sport hier ook met olifanten of kamelen gespeeld. Jodhpur wordt “de Blauwe Stad” genoemd omdat veel huisgevels in een felblauwe kleur geschilderd zijn. Oospronkelijk mochten alleen de brahmanen hun gevels blauw kleuren, maar nu mag iedereen dat. Het blauw zou voor koelte zorgen in de zomer en warmte in de winter en er wordt ook gezegd dat de blauwe kleur de muggen afhoudt. Volgens François is dat laatste een fabeltje en is het niet de kleur, maar de gebruikte kalksteen die de muggen weg houdt.

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

Het Mehrangarh Fort

Maandag 3 december 2012 (2)

We rijden rechtstreeks naar het Mehrangarh Fort dat hoog op een heuvel ligt aan de rand van de stad. De bus brengt ons tot aan de voet van het imposante fort. Hier hebben eeuwen lang de maharadja’s geleefd. De laatste maharadja van Jodhpur heeft geregeerd tot in 1971 de macht en de privileges van de koningen werden afgeschaft, maar nu nog is hij een invloedrijk en vooral rijk man. Vorig jaar is zijn zoon getrouwd en op het reusachtige feest waren o.a. Madonna, Mick Jagger en alle koningshuizen ter wereld uitgenodigd. Het feest had plaats in dit kasteel. We wandelen een enorme ingangspoort binnen en komen op een platform van waaruit we een mooi uitzicht hebben op de blauwe stad. Jammer genoeg voor de foto’s zit de lage zon volledig tegen.

We klimmen verder naar het binnenplein. Rondom worden we omgeven door fraai gebeeldhouwde gevels met balkonnetjes, erkers, raampjes. Het is alsof het hele gebouw met kantwerk in hout is bekleed, maar het is wel degelijk kalksteen. De gids leidt ons langs de verschillende binnenplaatsen en door de rijk gedecoreerde interieurs met mooie draagstoelen, baldakijnen en wapens waarbij het weinig moeite kost om je de taferelen uit de tijd van de maharadja’s voor de geest te halen. Opmerkelijk zijn de zeer fijn geschilderde miniaturen, maar ik kan er niet voldoende van genieten want ik heb mijn bril in de bus gelaten en moet alles zonder bril of met mijn zonnebril bekijken. Na de vergeten batterij in Amritsar mijn tweede blunder! Voor we buiten gaan krijgen we nog een demonstratie van het aanbrengen van een tulband en op het einde mag ik hem voor de foto ook eens op mijn hoofd zetten. Het hoofd van de Indiër is echter duidelijk veel kleiner dan het mijne zodat ik er maar potsierlijk bij sta. In het winkeltje zijn zeer mooie spullen te koop maar we hebben ons voorgenomen om geen souvenirs van onze reizen meer te kopen, ons huis is nu al te vol. Maar aan een mooie sjaal of twee kan C toch niet weerstaan. Om 18 uur terwijl het al begint te deemsteren, stappen we terug op de bus.

In het centrum van Jodhpur komen we in een verkeersopstopping terecht. Geen wonder, want de hoofdstraat is zeer smal en er lopen nogal wat koeien, die niet voor niets de “traffic controllers of India” worden genoemd. Het oponthoud geeft India Ca 03 dec 2012 196.JPG

ons echter wel de tijd om vanuit de bus rustig het straatleven en de winkeltjes te bekijken. Zeer primitief allemaal: oud, armtierig en vuil. We zien kleermakers, electriciens, kappers die stuk voor stuk uit de vorige eeuw schijnen te komen. Door een openstaand venster zien we vuile donkerrode brokken op een vuile tafel liggen. Het duurt even voor we door hebben dat dit een slagerij is. Die zijn in India eerder zeldzaam aangezien de hindoes geen runds- en de moslims geen varkensvlees mogen eten. 90% van de Indiërs eten geen vlees al schijnt waterbuffel meer en meer gegeten te worden. Op straat zorgen de mooi versierde en beschilderde toektoeks met veel chroom en kleur gelukkig voor een vrolijker noot. De verkeersknoop geraakt opgelost en we hebben nog wat tijd over. François heeft nog een verrassing in petto. Op een lommerrijk terras tracteert hij op een frisse pint bier en… frieten! De temperatuur is aangenaam en de sfeer is prima want het gezelschap is duidelijk al een vriendengroep geworden. Iedereen schiet goed op met iedereen en niemand valt uit de toon.

Het is uiteraard donker al we naar het hotel vertrekken, nog een 45 minuten rijden want Rohetgarh Hotel ligt wat afgelegen op de buiten. In het donker haalt de buschauffeur opnieuw halsbrekende toeren uit, maar daar zullen we moeten aan wennen, vrees ik, want dat is de Indische rijstijl. Rohetgarh is een heritage hotel dat gevestigd is een mooi complex en wordt door François omschreven als een “paardenstal”. Het heeft inderdaad een paardenstoeterij in annex India Ch 04 dec 2012 011.JPG

maar het hotel zelf is een paleis dat pas in 1990 tot hotel is ingericht. De Rohet familie die er eigenaar van is, regeert sinds 1622 over 12 gemeenten in de omgeving. Door een mooi versierde ingangspoort komen we op de binnenplaats met zwembad. Onze kamer ligt helemaal op het uiteinde van een tweede binnenkoer. De deuren zijn met grendel en hangslot afgesloten en de kamer is eenvoudig en klein, maar ingericht met authentiek meubilair. Aan het plafond hangt een ouderwetse ventilator en op de muur zijn simpele tekeningen geschilderd: een prinses met herten en een bloemenvaas met olifanten. Het is niet echt mooi te noemen, maar het ziet er authentiek uit. De grote badkamer is zo mogelijk nog eenvoudiger en oogt niet fris: er zijn grote zwarte schimmelvlekken op het plafond. Uit de douche komt enkel een dun straaltje water en de warme kraan moet op volle kracht staan om het water een beetje op te warmen. In een tekstblaadje op de nachttafel verontschuldigt de directie zich op voorhand voor het beperkte comfort: “Unfortunately our ancesters did not have western tourists in mind when they were building centuries ago”. Toen bouwde men nog brede gangen voor de olifanten, maar lage deurtjes zodat alleen de mensen er doorheen konden. Dus worden we aangeraden “to bow before entering, to beware for insects and to be very careful with water because it is very precious”. Ik vind het eerlijk gezegd allemaal zeer charmant en verkies dit veruit boven sommige onpersoonlijke moderne hotels. Het is al vrij laat als we in het mooi beschilderde restaurant aanschuiven aan een eerder bescheiden, maar niet slecht buffet. Een van de obers is zeer fier dat hij ons in het Duits kan bedienen. Bij elke schotel geeft hij ons de Duitse benaming. Na afloop krijgen we in de tuin nog een show van een jonge goochelaar. Leuk en sympathiek. Om 22:45 uur, na het dagboek, de batterjen en de pc, kruipen we in bed, tevreden over alweer een mooi gevulde dag.

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT

Horn Please

Dinsdag 4 december 2012 (1)

Het was hier op het platteland zeer rustig en stil vannacht, alleen af en toe een toeterende vrachtwagen op de even verder gelegen autostrade. De wekdienst gebeurt hier met een eeuwenoude klop op de deur, geen bel laat staan een telefoon. Dit is dus heritage. De douche geeft zo mogelijk nog minder water dan gisterenavond en we moeten ons dus behelpen met het kleine waterkannetje en de emmer. Na het ontbijt genieten we nog snel even van de heerlijk frisse ochtend en wandelen door de tuin, waar een groep jongemensen aan de yoga-oefeningen bezig is. We nemen een kijkje in de manège en bewonderen nog eens de elegante en krachtige Warmar-paarden die klaargemaakt worden voor een rit. De oortjes staan in een mooi boogje keurig rechtop. Vandaag rijden we naar Mount Abu, een bergdorp op 1.200 meter hoogte, in het Aravali-gebergte. Sinds jaar en dag is Mount Abu een belangrijke bedevaartplaats voor zowel hindoes als jains. Deze laatste groep kennen we in België omdat de meeste Indische diamantairs in Antwerpen tot deze religie behoren. De fruitplukkers in Haspengouw daarentegen zijn sikhs. De busrit loopt door Rajasthan, de 2^egrootste staat van India maar ook de 2^e minst dichtbevolkte. Het grootste deel is namelijk woestijn. Rajasthan is de wieg van alle zigeuners en gisteren nog lazen we in een Indische krant dat nu wetenschappelijk bewezen is dat ook de Roma hier hun roots hebben. Op de snelweg (niet meer dan een tweevaksbaan) is dat merkbaar: een ononderbroken rij vrachtwagens vervangt de kamelencaravaans waarmee de nomaden vroeger hun goederen vervoerden. De vrachtwagens zien er allemaal voorhistorisch uit met hun vaak houten cabine en vierkante in twee gesplitste voorruiten. De meeste zijn van het lokale merk Tataen allemaal zijn ze bont versierd India Ch 7 dec 2012 071.JPG

met slingers en allerlei voorwerpen die de kwade geesten moeten afhouden: zwarte flochen of vlaggen vooraan, een wielschijf of een versleten schoen achteraan. Overigens stoppen de chauffeurs (ook onze bus) regelmatig onderweg bij een klein tempeltje en offeren er een gift om de bescherming van de goden af te kopen in het helse verkeer. Wellicht daardoor voelen ze zich ongenaakbaar en rijden ze als gekken. Op de belangrijkste kruispunten staan heilige koeien en ook bij hen willen de vrachtwagenchauffeurs op een goed blaadje staan. Ze kunnen er fris groen kopen dat er door vrouwen wordt aangeboden en de koeien laten het zich gretig welgevallen. Op de achterkant van zeer veel vrachtwagens staat in grote letters geschreven: “Horn please” en dat verklaart dan weer waarom hier zo veel geclaxonneerd wordt. Het is duidelijk: we moeten ons onderweg niet vervelen. Hier is van alles te zien en te beleven en dank zij de vaak geestige verhalen van François komen we er ook alles over te weten. Zo vernemen we dat de vrouwen hier geen sari maar een ghagra choli dragen, een lange rok en een strak aansluitend topje; waarom sommige vrouwen zware zilveren enkelringen dragen (als verzekerde bewaring van rijkdom); dat de enige reden om te sparen in India de bruidschat voor de dochter is en dat de Lohar, een niet zo graag gezien volk van smeden was.

We houden halt voor een sanitaire stop bij een hotel met grote souvenirwinkel. Onvoorstelbaar hoeveel brol hier opgestapeld ligt: massa’s armbanden, ringen, hoofddeksels, kleren, sjaals, olifantjes in alle mogelijke kleuren en formaten, messen en dolken, afbeeldingen van goden, koper en alle mogelijke glitter,… Als je ziet hoe weinig toeristen hier komen en dat ze ook aan onze groep nauwelijks iets verkocht krijgen, dan kan het niet anders of al die spullen liggen hier al jaren India Ca 04 dec 2012 039.JPG

op een koper te wachten. Wij beperken ons tot het lenigen van de fysieke behoefte en stappen terug de bus op. Terwijl we gretig de vele taferelen onderweg in ons opnemen, benut François de gelegenheid om ons te onderhouden met allerhande wetenswaardigheden over dit fascinerende land. Hij vertelt ons dat alle huizen een kleine huistempel of –altaar hebben evenals een huispriester en dat de pelgrims honderden kilometers afleggen van tempel tot tempel en onderweg geen geld mogen uitgeven. Ze mogen gratis op de trein en leven van wat ze krijgen. Hij vertelt ons verder dat alle dorpen een koeienkliniek hebben waar de heilige dieren verzorging krijgen. Bij een verlaten benzinestation krijgen we het verhaal van de gebroeders Ambani, eigenaars van de Reliance-groep en rijkste familie van Indië, die noodgedwongen hun benzinestations moesten sluiten. Toen de ene broer voor de verjaardag van zijn schoonzus een Boeing cadeau gaf, wilde de andere broer natuurlijk niet onderdoen en schonk op zijn beurt een reusachtig schip aan zijn schoonzus. Intussen rijden we langs uitgestrekte velden met castorplanten waaruit olie voor medische en culinaire doeleinden wordt geperst. De meest gebruikte oliën in India zijn evenwel de mosterdolie en de koolzaadolie terwijl olijfolie hier enkel gebruikt wordt om in het haar te doen. Wat de cosmetica betreft leren we dat de kleine rode vlek op het voorhoofd, de bindi, tegenwoordig enkel een esthetisch doel heeft. Verder is er ook de sindoor, een rode streep in de haarscheiding, die aangeeft dat een vrouw gehuwd is. Bij tempels zie je tenslotte desadhoe’s die grote strepen of vlekken dragen op het voorhoofd en het hele lichaam. Langs de weg zien we vrouwelijke arbeidsters met grote ronde schalen op het hoofd waarin ze stenen en zand vervoeren. Ook zij dragen tijdens het werk mooi gekleurde kleren. Hier en daar staan mannen zich uitgebreid te wassen bij een waterpomp. Vrouwen doen dat vòòr zonsopgang en zonder hun kleren uit te doen. Ook kinderen dragen dag en nacht dezelfde kleren. Intussen geven we onze ogen de kost langs de weg: we zien vooral veel koeien maar ook ezels, honden en hier en daar een kameel. Er bloeien oleanders in het wild en af en toe kleurt een bougainvillea oogverblindend paars of roze. De vele toektoeks die we voorbijrijden puilen uit van de opgestapelde mensen. Sommigen hebben zelfs binnenin geen plaats en hangen dan maar achteraan naar buiten. Deze voertuigen zijn hier veel gebruikt als taxi voor langere verplaatsingen en ze zijn dan ook prominent aanwezig in het verkeer. De meeste zijn fleurig versierd.

Terug naar 2012 Noord-India OVERZICHT