Posts tonen met het label 2015 Portugal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2015 Portugal. Alle posts tonen

dinsdag 15 september 2015

Slot in de gietende regen

Zondag 14 juni 2015

Tegen alle voorspellingen in schijnt de zon als we ontwaken. Maar het duurt niet lang voor een dik wolkendek alles weer verduistert. Dit is de dag van de terugreis, dus… valiezen pakken en om 10:30 uur zijn we op weg naar de luchthaven van Lissabon. Onze vlucht is pas om 16:10 uur dus we hebben nog wel wat uren om nog iets te doen. We hebben besloten om nog even langs Belém te gaan want daar hebben we goede herinneringen aan. Veel verder moeten we ons trouwens niet meer riskeren. Via het chique Estoril en de kustweg bereiken we Belém even voorbij 11 uur. Het is inmiddels gaan regenen dus de hele weg ligt er weinig vrolijk bij. In Belém is het zeer druk: een massa volk, volle parkings en veel paraplus. Net zoals in Cascais lopen op de parking mannen en vrouwen rond om een vrije plaats aan te wijzen. Tegen een fooi natuurlijk. We staan op het grote plein vòòr het immense Mosteiro dos Jéronimos dat er in de regen nogal mistroostig bij ligt. Er staat een honderden meters lange rij toeristen onder hun paraplus aan te schuiven.
 
Mosteiro do Jéronimos
Ook bij de befaamde “Pasteis de Belém” staat een lange rij mensen in de regen geduldig te wachten. Deze patisserie is werkelijk een fenomeen: dagelijks worden hier 10.000 van de wereldberoemde en overheerlijke gebakjes aan de man gebracht. Ze verkopen maar één soort: de kleine ronde pasteis de Belém. Alleen uit nieuwsgierigheid stappen wij ook nog even binnen en stellen vast dat de zaak sinds ons bezoek in 2003 nog is uitgebreid. De verbruikzalen bieden nu plaats aan niet minder
Pasteis de Belém
dan 400 mensen en die zijn allemaal bezet. Aan de toog worden de gebakjes permanent aangevoerd en aan de man gebracht. Het is ons allemaal wat teveel gedrum en té massaal om ook te gaan aanschuiven. Jammer eigenlijk want de pasteis zijn écht superlekker… We gaan dus onze resterende tijd op een andere manier moeten zien te doden. Het regent nog steeds maar we vinden toch een overdekt terras voor een koffietje. Van hieruit hebben we zicht op de ingangspoort van het presidentieel paleis en zijn getuige van de aflossing van de wacht, een al bij al bescheiden bedoening. Even later rijden onder escorte een BMW en een vrachtwagen de poort uit. De president gaat paardrijden. Terwijl het nog steeds plensregent geraken we in gesprek met een man die afkomstig blijkt te zijn van Gentbrugge. Hij is op weg naar huis na een zeiltocht van een maand waarbij hij het zeilyacht van een vriend van Blankenberge naar Madeira heeft gebracht. En dan wordt het toch stilaan tijd om op te stappen. We worden doornat wanneer we door de neergutsende regen naar de auto lopen. Onze laatste voormiddag in Portugal kan niet echt een succes genoemd worden.


Het is nog een 15 minuten rijden langs de snelweg naar Portela, de luchthaven van Lissabon. Eerst nog voltanken en dan de huurauto inleveren. Alles verloopt vlot zodat we om 14:00 uur al ingecheckt zijn. Dat gebeurt ook hier electronisch maar we zijn wat ongerust als we zien dat op onze boarding pas “standby” staat in plaats van een seat number. We slenteren nog wat op ons gemak door de shops, gaan nog een salade eten in een van de restaurantjes en begeven ons ruim op tijd naar de gate. Toch even checken en… ze kunnen ons inderdaad niet verzekeren dat we zullen mee kunnen op deze vlucht. Er is een overboeking van 10% en de goedkoopste tickets moeten wachten tot de laatsten. Ik laat duidelijk mijn ergernis blijken want ten eerste hebben wij ruim op voorhand ingecheckt en ten tweede heb ik nooit om een goedkope vlucht gevraagd, integendeel ik heb geboekt bij een duur reisagentschap om zekerheid te hebben van een comfortabele reis. Aanvankelijk lijkt niets te helpen: “Sorry, dat is het systeem van TAP. Wij vinden dat zelf ook niet correct maar we kunnen er niets aan doen.” Maar even later krijg ik toch de bevestiging dat we mee kunnen.  We zijn niet echt gelukkig met deze gang van zaken. Daarover moet ik thuis een telefoontje doen naar Caractère! Tot overmaat van ramp is de vlucht ook nog vertraagd zodat het uiteindelijk 16:50 uur is als we opstijgen. Het regent nog altijd. Het was eigenlijk ons dagje niet. En dan krijg ik een sms van H voor vaderdag vanuit… en zonovergoten België! Het weer is blijkbaar thuis de hele week beter geweest dan in Portugal.


zondag 13 september 2015

Marchas Populares

zaterdag 13 juni 2015 (2)

Tomtom wil ons doen terugkeren richting stad, maar wij verkiezen de smalle weg verder af te dalen naar de vallei. Het is een mooi baantje door het groen en zo zullen we er ook wel geraken. Op een kruispunt botsen we op een boerenmarkt, een hele rij kraampjes met allerlei lokale producten: worsten, kaas, brood maar toch hoofdzakelijk groenten en fruit. Mooi en goed voor enkele tientallen foto’s. We hebben nog niets gegeten dus we kopen er een halve kilo kersen en elk een taartje. En dan gaat het verder langs de mooie kustweg tot in Cascais. Wegens een feestdag is vandaag de parking vòòr het hotel gratis, dus dat bespaart ons een lange wandeling. De zon schijnt maar er staat flink wat wind. Toch besluiten we op het terras van de Taverna da Praça, op het binnenplein van de citadel, het welkomdrankje van het hotel te drinken waarop we nog recht hadden. Lang blijven we hier echter niet vertoeven, want het is toch echt wel te fris. We brengen de rest van de tijd dan maar door op onze kamer. Opnieuw is er helemaal niets te merken van de bootraces, geen boot te horen of te zien. Gelukkig maar.


Om 19:00 uur trekken we naar de stad. Het is koud en er is voortdurend dreiging van regen. Toch vinden we nog de kans om op een terrasje een laatste porto te drinken als aperitief. We kiezen voor een vintage voor 9,90 €, duur maar ook veel lekkerder. En dan gaan we voor de laatste keer deze reis dineren. We hebben er restaurant Beira Mar uitgekozen dat er mooi en stijlvol uitziet en een aantrekkelijke viskaart heeft. We nemen eerst een vissoep, respectievelijk zeevruchtenroomsoep en daarna gegrillde steenbaars en rougets. Lekker zij het iets minder dan gisteren. De gezellige zaal zit helemaal vol en het is er nogal lawaaierig. Het meeste lawaai blijkt van slechts twee tafels te komen waar respectievelijk 4 Duitsers en 6 Britten blijkbaar minstens evenveel gedronken dan gegeten hebben. Zo kunnen een paar enkelingen de sfeer verpesten voor een heel restaurant. Maar ja, als je in groep bent, is dat niet abnormaal zeker?
 
Marchas Populares

Op de terugweg naar het hotel horen we in de verte vrolijke muziek en gezang. We spoeden ons erheen en het blijkt een vrolijke groep te zijn van jonge en oudere mensen, allemaal in hetzelfde wit-groene uniform uitgedost met veel glitter. Even verder bij het plein vòòr het stadhuis zien we een hele rij gelijkaardige groepen, allemaal in een ander glitteruniform en velen met flikkerende lichtjes. Eén voor één doen ze onder luid applaus zingend en dansend een optreden voor een tribune die opgericht is voor het stadhuis. Het zijn de “Marchas Populares” ter ere van de Heilige Antonius, patroonheilige van de stad Lissabon en van de gehuwde koppeltjes.  De groepen komen uit verschillende buurten en omliggende gemeenten en beconcurreren elkaar in een jaarlijks concours. De sfeer is uiteraard uitbundig en het doet wat aan het carnaval in Rio denken. Volgens de bediende achter de receptie van ons hotel is dit hier maar een flauw afkooksel van hetzelfde feest in Lissabon. De hele weg naar het hotel staat vol met groepen die geduldig, maar daarom niet minder luidruchtig, hun beurt afwachten. Goed voor een reeks leuke plaatjes. Bij één van de groepen moet ik zelfs mee op de foto.  Om 23:00 uur zijn we uiteindelijk terug op onze kamer.


vrijdag 11 september 2015

Sintra revisited

Zaterdag 13 juni 2015 (1)

Het regent! Tijdens het ontbijt krijgen we een fikse bui. De ontbijtzaal van de Pousada de Cascais biedt een mooi uitzicht op de Marina maar gezien het weer kunnen we jammer genoeg niet buiten zitten.  Enkele moedigen proberen het toch en wij hebben er ons plezier in om te zien hoe ze voortdurend door stoutmoedige meeuwen worden lastig gevallen. Verschillende tafeltjes in de ruime eetzaal worden bezet door de crews van de X-Cat teams, meestal donkere types uit Dubai en de Verenigde Arabische Emiraten, allen in chique t-shirts met de naam van hun sponsors. Eigenaardig genoeg hebben we tot nu toe nog geen hinder gehad van de races. Alleen gisterenavond werden een paar boten even te water gelaten voor een voorzichtige proefvaart zonder lawaai. Wellicht zijn de races voor vandaag en morgen. We hebben het gevoel dat we in Cascais alles gezien hebben en besluiten om naar Sintra te rijden. In 2003 zijn we daar al even geweest maar er valt nog veel meer te bezoeken dan we toen gedaan hebben. De lucht is egaal grijs maar tegen 11 uur lijkt er toch wat meer reliëf in te komen en houdt het op met regenen. We zullen toch maar best onze regenjassen meenemen.

Van zodra we in Sintra arriveren is het duidelijk dat dit een topbestemming is voor toeristen. Waarschijnlijk combineren velen dit met een citytrip naar het nabijgelegen Lissabon zoals wij dat destijds ook deden. We moeten een heel eind buiten het centrum rijden vooraleer we onze auto kunnen parkeren. Het weer is in ieder geval droog en er is zowaar zelfs wat blauwe lucht te bespeuren. De stad ligt mooi ingebed tussen de heuvels en het groen. We beginnen met een bezoek aan het Palacio Nacional, wellicht de belangrijkste toeristische trekpleister. De aanblik van het uitgestrekte witte gebouw wordt gedomineerd door twee grote witte kegels die boven het dak uitsteken. Het zijn de schouwen van de keuken. 

Palacio Nacional
Het bezoek leidt ons door verschillende zalen en zaaltjes. In de ene vraagt het uitbundig versierde plafond om aandacht, in de andere zijn het de schitterende azulejos of het prachtige meubilair. Het meest spectaculair is de Wapenzaal waar alle drie deze elementen aanwezig zijn.  In de kapel geeft een klein klassiek ensemble een concertje. Zeer stemmig! Tussendoor komen we ook langs een paar zeer sfeervolle binnentuintjes en hebben we door de vensters vaak een mooi panoramisch uitzicht over de omgeving. Ons bezoek duurt ongeveer een uur. Het is 12:30 uur als we buitenkomen en vooraleer het stadje verder te bezoeken, nemen we plaats op een terras. Dank zij het uitgebreide ontbijt van deze morgen hebben we geen honger, dus we houden het bij een verfrissende limonade. Het is leuk om van hieruit de drukte te bekijken. Er zijn zeer veel toeristen waaronder opvallend veel japanners maar we hebben ook ons zicht in de chique uitgedoste families die toestromen voor een bruiloft in het tegenover gelegen kerkje. Als extraatje zijn we ook nog getuige van en lichte aanrijding tussen twee auto’s. Daarna wandelen we nog even het steil oplopende straatje van de stad in. Hier zit je echt wel middenin het massatoerisme, dus we keren algauw op onze stappen terug, zij het niet zonder eerst nog even een “ginjinha” te proeven, die overal voor 1 € wordt aangeprezen. Het is een waardeloze kriekenlikeur die geschonken wordt in een chocoladen potje. Dus eigenlijk een soort ‘Mon Chéri”…

Palacio de Monserrato

Er rest ons nog voldoende tijd om het Palacio de Monserrato te bezoeken. Daarvoor moeten we langs een smalle en kronkelende weg de heuvels in, zo’n 3 kilometer buiten de stad. Midden in een uitgestrekt glooiend park met talrijke exotische bomen en planten staat een merkwaardig paleis. Het is een hele wandeling langsheen bomen uit alle delen van de wereld maar uiteindelijk doemt toch het paleis op. Het is opgetrokken in een rare mengeling van stijlen: gotisch, indisch, moors maar het geheel oogt wel elegant. Het heeft iets sprookjesachtigs. Maar het is vooral het interieur dat ronduit indrukwekkend is.

De centrale gang is een parel van gestucte en marmeren muren, zuilen, gewelven en plafonds met hoofdzakelijk moorse motieven. Centraal staat een elegant fonteintje met in het midden een prachtige sculptuur. De zalen en kamers zijn al even mooi en verfijnd gedecoreerd en ingericht: de zaal van de Indische tekeningen, de eetkamer, de muziekkamer, de biljartkamer en de bibliotheek. Alles is perfect gerestaureerd en pas in 2011 terug voor het publiek opengesteld. Absoluut de moeite waard. We klimmen terug naar de uitgang van het park tot bij de auto en om 15:30 uur vatten we de terugreis naar Cascais aan.


woensdag 9 september 2015

Het mondaine Cascais

Vrijdag 12 juni 2015 (2)

Het is nu nog maar een 40-tal kilometer rijden tot Cascais. Hier gaan we de laatste twee nachten van onze reis doorbrengen in de luxueuze Pousada de Cascais, een ultramoden vijfsterrenhotel in de immense citadel die de haven domineert. Je rijdt binnen door een oude poort en komt terecht op een
Pousada de Cascais
binnenkoer met een reeks gebouwen in strakke moderne architectuur. Ook het interieur van het hotel is zeer strak en versierd met moderne kunstwerken. De combinatie van oud en nieuw doet het perfect. We moeten door een enorm lange gang die bergop loopt naar onze kamer. Nadat we ons geïnstalleerd hebben en de auto geparkeerd op een parking enkele honderd meter verder, trekken we er op uit voor een eerste verkenning van de stad. Het is prachtig weer: de zon schijnt maar de temperatuur is zeer goed te verdragen. We wandelen eerst even naar de Marina aan de voet van de stadsmuren en ons hotel. Overal hangen hier grote vlaggen en reclameborden. Van 12 tot 14 juni heeft hier de Grand Prix van de X-Cats World Series Dubai plaats, dat is de Formule-1 van de speedboten. Dat voorspelt dus veel drukte en lawaai voor de komende dagen vrees ik. Langs een brede boulevard met palmbomen en veel bloemen wandelen we verder naar het stadscentrum. 
Cascais

Cascais is bekend als een van de mondaine badplaatsen van de Portugese westkust. Langs het brede strand en de baai liggen grote statische villa’s en aan de andere kant van de weidse baai ligt Estoril, een deelgemeente van Cascais. In het centrum is het vrij rustig. Zelfs het grote podium van de X-Cats Series ligt er helemaal verlaten bij. Er zijn een paar straten met tamelijk chique winkels en een gezellig pleintje met terrassen waar opdringerige obers pogingen doen om de weinige voorbijgangers binnen te lokken. We houden het bij een biertje en een water en slaan de bedrijvigheid op het plein een beetje gade. Het valt mij op dat we hier veel Duits en Nederlands horen praten waar dat de vorige dagen vooral Frans en Engels was. En daarna gaan we op zoek naar een restaurant voor vanavond maar vinden niet direct iets aantrekkelijks. We zullen vanavond nog eens goed uitkijken en nu terugkeren naar het hotel voor een verkwikkende douche. Een bediende in het hotel vraagt of wij Vlamingen of Walen zijn en uit welke stad we komen. “Ah, Genk…” zegt hij “die zijn dit jaar kampioen geworden in het voetbal hé?”.  “Neen, dat was Gent!” antwoord ik, een beetje beledigd. Op de tv op de kamer zenden ze zowaar rechtstreeks de match tussen Wales en België uit. Ik zie nog net hoe de rode duivels op een 1-0 achterstand komen, maar jammer genoeg is het tijd om te gaan eten.
 
Cascais

Na lang zoeken stappen we binnen bij restaurant Casa Velha en nemen plaats op het gezellige terras alhoewel het buiten toch een beetje fris is. Het blijkt een goede keuze. Zowel de geroosterde peixhe espada (een lange zilverkleurige vis) als de cataplana van ameijoa (venusschelpjes) zijn zeer lekker. Het bevalt ons hier zò dat we tegen ons gewoonte in nog een dessert bestellen: trouxa de ovos en toucinho do ceu, twee zoete eiergebakjes. We hebben genoten van de eenvoudige en typisch Portugese kost, vooral van de heerlijk sappige verse vis. Op de terugweg naar het hotel is het behoorlijk fris. Ik ben benieuwd wat het weer morgen zal geven. De vooruitzichten zijn in ieder geval niet schitterend.