Venetië
29 september - 3 oktober 2012
Eigen reservatie, Brussels Airlines
klik hieronder voor een gedetailleerd reisverslag
Posts tonen met het label 2012 Venetië. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2012 Venetië. Alle posts tonen
zondag 21 december 2014
vrijdag 21 november 2014
Naar Venetië
Zaterdag 29 september 2012 (1)
Venetië is een van de steden die bij ons een zeer aangename herinnering hebben nagelaten. We brachten er enkele dagen door in 1998 en wilden al lang eens terug gaan. Een speciale aanbieding van Brussels Airlines voor citytrips (99 € per persoon heen en terug) was de ideale aanleiding. We vertrekken op een zaterdagochtend met de vlucht van 6:30 uur, dus dat betekent opstaan in het holst van de nacht. Maar dat betekent ook dat we al om 8:10 uur in Venetië landen en dus meteen over een volledige dag beschikken. Alles verloopt vlot maar op de Marco Polo luchthaven moeten we nogal lang op onze bagage wachten. We hebben via het internet tickets besteld voor de Expressbus maar de elektronische biglietteria van de ATVO werkt niet zodat we aan het loket moeten aanschuiven en pas om 9:20 uur de bus kunnen nemen die ons in 20 minuten tot aan de Piazzale Roma brengt. De bus zit stampvol. De rit loopt een heel stuk parallel met de spoorlijn over een smalle strook doorheen de lagune. Het silhouet van de stad komt steeds dichterbij. De lucht is grijs maar het blijft voorlopig droog. Van de verwachte temperaturen rond en boven de 20° 
is er helemaal geen sprake. Als we uitstappen moeten we maar een honderdtal meter lopen tot aan de halte van de vaporetto, de boot die er als een heuse autobus uitziet en die via het Canal Grande het grootste deel van de stad aan doet. Wij moeten lijn 1 naar Lido hebben en 5 haltes verder uitstappen bij Ca’ d’Oro. Ook hier is het zeer druk en het is echt drummen bij het instappen om een (staan)plaatsje te bemachtigen op het dek. Als je op deze manier binnenkomt (en veel alternatieven zijn er niet…) heb je meteen een een prachtige introductie op wat Venetië te bieden heeft. Het brede kanaal wemelt van de bootjes in alle formaten en op de oevers heerst een grote bedrijvigheid. We schuiven langs de zeer mooie palazzo’s die vaak een eigen steiger hebben met de typische gestreepte palen. Het duurt ook niet lang eer we de eerste gondels kruisen en de traghetto’s die tussen het drukke verkeer de overtocht maken. Deze laatste zijn eigenlijk ook gondels die je van de ene oever naar de andere overzetten. Ze zijn veel goedkoper minder luxueus en de habitués blijven er zelfs rechtop staan. Na een vijftien minuten bereiken we Ca’ d’Oro en stappen aan wal. Intussen hebben we al een paar tientallen foto’s gemaakt…
is er helemaal geen sprake. Als we uitstappen moeten we maar een honderdtal meter lopen tot aan de halte van de vaporetto, de boot die er als een heuse autobus uitziet en die via het Canal Grande het grootste deel van de stad aan doet. Wij moeten lijn 1 naar Lido hebben en 5 haltes verder uitstappen bij Ca’ d’Oro. Ook hier is het zeer druk en het is echt drummen bij het instappen om een (staan)plaatsje te bemachtigen op het dek. Als je op deze manier binnenkomt (en veel alternatieven zijn er niet…) heb je meteen een een prachtige introductie op wat Venetië te bieden heeft. Het brede kanaal wemelt van de bootjes in alle formaten en op de oevers heerst een grote bedrijvigheid. We schuiven langs de zeer mooie palazzo’s die vaak een eigen steiger hebben met de typische gestreepte palen. Het duurt ook niet lang eer we de eerste gondels kruisen en de traghetto’s die tussen het drukke verkeer de overtocht maken. Deze laatste zijn eigenlijk ook gondels die je van de ene oever naar de andere overzetten. Ze zijn veel goedkoper minder luxueus en de habitués blijven er zelfs rechtop staan. Na een vijftien minuten bereiken we Ca’ d’Oro en stappen aan wal. Intussen hebben we al een paar tientallen foto’s gemaakt…
Ons hotel ligt op amper 2 minuten wandelen. Eerst door de drukke Strada Nuova en dan bij de kerk van de SS Apostoli linksaf. Daar ligt weg van de drukte het Hotel Giorgione, een viersterrenhotel dat is ondergebracht in een elegante historische residentie. Het is nog geen 10:30 uur als we binnenstappen in de typische, wat ouderwetse Venetiaanse stijl met veel pluche en barokke overdaad. Toppunt is de kolossale luster in gekleurd Venetiaans glas die bij de ingang staat (niet hangt). We worden ontvangen door een vriendelijke receptionist die ons vertelt dat de kamer nog niet beschikbaar is, maar we kunnen natuurlijk onze bagage reeds kwijt. Wél moeten we meteen de verblijftaks betalen: 32 € voor 4 nachten. En dan gaan we meteen de straat op en zijn onmiddellijk opgenomen in de zo typische sfeer van Venetië, de stad waar de straten volledig voor de voetgangers zijn. We zullen vijf dagen lang geen enkele auto zien of horen, zelfs geen vespa of fiets. Hier is de voetganger echt koning.
Cannaregio, nog niet zo druk bezocht
zaterdag 29 september 2012 (2)
Ons hotel ligt op amper 2 minuten wandelen. Eerst door de drukke Strada Nuova en dan bij de kerk van de SS Apostoli linksaf. Daar ligt weg van de drukte het Hotel Giorgione, een viersterrenhotel dat is ondergebracht in een elegante historische residentie. Het is nog geen 10:30 uur als we binnenstappen in de typische, wat ouderwetse Venetiaanse stijl met veel pluche en barokke overdaad. Toppunt is de kolossale luster in gekleurd Venetiaans glas die bij de ingang staat (niet hangt). We worden ontvangen door een vriendelijke receptionist die ons vertelt dat de kamer nog niet beschikbaar is, maar we kunnen natuurlijk onze bagage reeds kwijt. Wél moeten we meteen de verblijftaks betalen: 32 € voor 4 nachten. En dan gaan we meteen de straat op en zijn onmiddellijk opgenomen in de zo typische sfeer van Venetië, de stad waar de straten volledig voor de voetgangers zijn. We zullen vijf dagen lang geen enkele auto zien of horen, zelfs geen vespa of fiets. Hier is de voetganger echt koning. In de Strada Nuova is het zeer druk. Dit is een
van de belangrijkste “verkeersaders” van de stad die het oude centrum verbindt met het centraal station, de Ferrovia. Ook al zijn er geen voertuigen, het is toch af en toe uitkijken voor mensen met stoot- of trekkarretjes. Ze zijn vaak volgestouwd met hoog gestapelde dozen die vervaarlijk wankelen wanneer een van de steile bruggetjes moet overgestoken worden. De karren zijn overigens speciaal met twee uitstekende wieltjes uitgerust om trappen te kunnen nemen. We zijn nu toch al een hele tijd op (8 uren om precies te zijn…) en we besluiten eerst even op adem te komen op een terras aan de Piazza SS Apostoli bij een koffie met een panino.
We bevinden ons in de wijk Cannaregio en zijn van plan om voor de rest van de dag het grootste deel van de wandeling n°4 uit onze “100% Venetië”-gids te doen. We beginnen in de lange Strada Nuova en proberen dan door te steken naar de tweede lus van de wandeling. Het is zeer moeilijk om in de wirwar van smalle straatjes de juiste weg te vinden naar de Fondamenta della Misericordia, een kade langs één van de vele kanaaltjes waar zich enkele hippe restaurants en winkeltjes hebben gevestigd. Cannaregio is een rustige, eerder volkse buurt die veel minder toeristen trekt maar de laatste jaren zeer in trek is gekomen. Overal worden oude gebouwen
gerestaureerd en er vestigen zich meer en meer nieuwe winkeltjes en restaurants naast de authentieke buurtwinkels en bars. Toch is dit duidelijk nog het Venetië van de Venetianen, al vinden de toeristen stilaan de weg er naartoe. We wandelen door smalle straatjes, over bruggetjes en kanalen van de ene pittoreske plek naar de andere: een balkonnetje, een vensterraam, een brugje, een gondel. Het spreekt van zelf dat onze fototoestellen niet stil staan. Op de hoek van een straat zit een stokoude man voor het openstaande venster van de eerste verdieping. Hij laat een mandje aan een touw naar beneden en op straat legt een oude vrouw een krant in zijn korf. Het dametje spreekt ons aan en doet haar uiterste best om ons in haar beste Frans uit te leggen wat de voorgeschiedenis is van het wapenschild op de gevel. Ik probeer mijn Italiaans boven te halen maar moet vaststellen dat daar niet erg veel meer van overblijft. Als we op de Fondamenta de la Misericordia aankomen, begint het lichtjes te motregenen. Bij een van de restaurantjes is een kok met een zeer schilderachtige koksmuts bezig zijn aangekochte koopwaren over te laden van de boot naar zijn keuken. Even verder treffen we een winkel met oude kostuums, schoenen, hoofddeksels en maskers zoals we die kennen uit films en foto’s van het Venetiaans carnaval. Prachtig en zeer duur!
gerestaureerd en er vestigen zich meer en meer nieuwe winkeltjes en restaurants naast de authentieke buurtwinkels en bars. Toch is dit duidelijk nog het Venetië van de Venetianen, al vinden de toeristen stilaan de weg er naartoe. We wandelen door smalle straatjes, over bruggetjes en kanalen van de ene pittoreske plek naar de andere: een balkonnetje, een vensterraam, een brugje, een gondel. Het spreekt van zelf dat onze fototoestellen niet stil staan. Op de hoek van een straat zit een stokoude man voor het openstaande venster van de eerste verdieping. Hij laat een mandje aan een touw naar beneden en op straat legt een oude vrouw een krant in zijn korf. Het dametje spreekt ons aan en doet haar uiterste best om ons in haar beste Frans uit te leggen wat de voorgeschiedenis is van het wapenschild op de gevel. Ik probeer mijn Italiaans boven te halen maar moet vaststellen dat daar niet erg veel meer van overblijft. Als we op de Fondamenta de la Misericordia aankomen, begint het lichtjes te motregenen. Bij een van de restaurantjes is een kok met een zeer schilderachtige koksmuts bezig zijn aangekochte koopwaren over te laden van de boot naar zijn keuken. Even verder treffen we een winkel met oude kostuums, schoenen, hoofddeksels en maskers zoals we die kennen uit films en foto’s van het Venetiaans carnaval. Prachtig en zeer duur!
Het is intussen middag dus zoeken we ons een restaurantje uit. Na een “vergelijkende studie” valt ons oog op Ostaria da Rioba, dat ook in onze reisgids wordt aanbevolen. Ze gaan echter pas om 12:30 uur open want “adesso noi mangiamo primo” en de dienster wijst op een gedekte tafel in de hoek.
Wij moeten nog wat wachten. Het is echter intussen forser aan het regenen gegaan, dus nemen we plaats onder de parasols van het terras naast de deur voor een aperitief: een spritz, een heerlijk verfrissende mengeling van prosecco en Aperol, een amaro genre Campari maar dan oranje ipv rood. We zullen er de komende dagen nog vaker een drinken. De regen plenst op de parasols, maar wij zitten droog. Alhoewel… mijn tas blijkt net op dat ene plaatsje te staan waar tussen twee parasols een straaltje water naar beneden druppelt, recht in het enige niet afgesloten deel van mijn tas waar mijn papieren en reisgids in zitten. Ik kan ze gelukkig met mijn zakdoek voldoende droog wrijven zodat ze nog te gebruiken zijn. Hoe grillig kan het toeval zijn.
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Verrassend lekker
Zaterdag 29 september 2012 (3)
Hoewel de meeste terrasjes vol zitten, is er geen volk wanneer we aankomen bij da Rioba en we zullen praktisch de hele tijd de enige gasten blijven. We nemen binnen plaats in de eenvoudige osteria en worden bediend door een zeer vriendelijke dienster in perfect Frans. Het baat niet veel dat ik mij in het Italiaans probeer uit te drukken, zij houdt het halsstarrig bij Frans en eerlijk gezegd, het gaat ook mij beter af. We eten er heerlijk. Eerst delen we een voorgerechtje: trittico di marinato con erbette di campo (zeebaars, ansjovis en nog een derde vis) en daarna eet ik 
tagliatelle fatte in casa con ragù di triglia (mul), fiori di zucca (courgettenbloemen) e mentuccia (een soort munt) en C kiest voor de ravioli del giorno (gevuld met inktvis). We hadden nooit gedacht dat we hier vanaf de eerste middag zo lekker zouden eten en de toeristen die buiten een (ongetwijfeld ook lekkere) pizza zitten te eten, weten niet wat ze missen. In totaal betalen we voor ons tweeën slechts 52 €, een halve liter witte wijn inbegrepen. Na het eten zetten we onze verkenning van Cannaregio verder. Het is een mooie wandeling langs rustige plekjes, ver van de toeristische trekpleisters. Toch heerst er hier en daar een gezellige drukte. Het blijft meestal droog, al valt er af en toe een druppel. Op de Campo Santa Maria Nova verpozen we even bij een caffè freddo in de schaduw van de Santa Maria dei Miracoli, een mooie koepelkerk met aan de buitenkant niets dan marmer. Op de rest van de wandeling komen we langs geen toeristische bezienswaardigheden, maar des te meer langs schilderachtige hoekjes en leuke winkels van o.a. delicatessen, maskers, papierwaren, schildersgerei, exclusieve schoenen, enz. Op het einde komen we bij de Rialtobrug en meteen in de onaangename drukte van één van de toplocaties in Venetië. We vertoeven er niet lang maar kunnen toch niet weerstaan van de aanblik van het Canal Grande en de vele boten en bootjes die er door elkaar krinkelen. Het drukke verkeer vertoont het hele gamma zoals bij ons op straat: vaporetto’s (bussen), grote en kleine vrachtboten (vracht- en bestelwagens), plezierboten van klein tot luxueus (personenwagens), watertaxi’s en traghetto’s (taxi’s) en natuurlijk talrijke gondola’s. We zien zelfs een ambulanceboot met loeiende sirene en aan hoge snelheid voorbijflitsen.
tagliatelle fatte in casa con ragù di triglia (mul), fiori di zucca (courgettenbloemen) e mentuccia (een soort munt) en C kiest voor de ravioli del giorno (gevuld met inktvis). We hadden nooit gedacht dat we hier vanaf de eerste middag zo lekker zouden eten en de toeristen die buiten een (ongetwijfeld ook lekkere) pizza zitten te eten, weten niet wat ze missen. In totaal betalen we voor ons tweeën slechts 52 €, een halve liter witte wijn inbegrepen. Na het eten zetten we onze verkenning van Cannaregio verder. Het is een mooie wandeling langs rustige plekjes, ver van de toeristische trekpleisters. Toch heerst er hier en daar een gezellige drukte. Het blijft meestal droog, al valt er af en toe een druppel. Op de Campo Santa Maria Nova verpozen we even bij een caffè freddo in de schaduw van de Santa Maria dei Miracoli, een mooie koepelkerk met aan de buitenkant niets dan marmer. Op de rest van de wandeling komen we langs geen toeristische bezienswaardigheden, maar des te meer langs schilderachtige hoekjes en leuke winkels van o.a. delicatessen, maskers, papierwaren, schildersgerei, exclusieve schoenen, enz. Op het einde komen we bij de Rialtobrug en meteen in de onaangename drukte van één van de toplocaties in Venetië. We vertoeven er niet lang maar kunnen toch niet weerstaan van de aanblik van het Canal Grande en de vele boten en bootjes die er door elkaar krinkelen. Het drukke verkeer vertoont het hele gamma zoals bij ons op straat: vaporetto’s (bussen), grote en kleine vrachtboten (vracht- en bestelwagens), plezierboten van klein tot luxueus (personenwagens), watertaxi’s en traghetto’s (taxi’s) en natuurlijk talrijke gondola’s. We zien zelfs een ambulanceboot met loeiende sirene en aan hoge snelheid voorbijflitsen.
Het is 16:30 uur en dus tijd om onze hotelkamer te gaan innemen. We zitten op de derde verdieping in een ruime kamer onder het schuine dak. De aankleding is ouderwets luxueus en de badkamer is zelfs een beetje oubollig. Alles is in het lichtgroen geverfd: muren, kastjes en zelfs de lavabo’s zijn ingebouwd in groen geverfd hout i.p.v. marmer. Maar het geheel is charmant en netjes en proper en biedt alle nodige comfort. We nemen de tijd voor een frisse douche, trekken andere schoenen aan en zakken vervolgens af naar het salon waar elke namiddag gratis koffie 
geschonken wordt met koekjes. Ik neem de iPad mee naar beneden, want de wi-fi verbinding reikt niet tot in de kamers. Eigenlijk blijkt ze alleen maar te werken in de bar en dan nog met een zeer trage verbinding. Ik kan toch de weersvooruitzichten voor de komende dagen raadplegen: bewolkt, geen regen en temperaturen tot 24°C. Meteovista geeft een wandelscore van 8 à 9. Ideaal dus. Nu is het echter nog zwaar bewolkt maar het is toch al gestopt met regenen. Om 18:30 uur trekken we terug de stad in naar de nabijgelegen Strada Nueva waar we eigenlijk een stuk van de wandeling van deze morgen opnieuw doen. In afwachting van het diner drinken we nog een spritz op een terrasje. We krijgen er een heel bord hapjes bij. Daarna verdwalen we even in de omgevende kleinere straatjes, maar uiteindelijk arriveren we toch in de Osteria Giorgione, die weliswaar naast ons hotel gelegen is maar er verder niets mee te maken heeft. Het restaurant staat overal goed aangeschreven en we eten er ook zeer lekker: sarde in saor (een échte Venetiaanse specialiteit), seppie nere (inktvis in zijn inkt) met polenta en spaghettini con cappelunghe (scheermessen). We hadden gevreesd dat de Venetiaanse restaurants allemaal toeristenvallen zouden zijn en dus onze culinaire verwachtingen niet te hoog gesteld, maar de twee ervaringen van vandaag vallen in ieder geval mee. Aangezien we via het hotel hebben gereserveerd krijgen we 10% korting. Het is over tienen als we terug zijn op onze kamer en we gaan onmiddellijk slapen. In het straatje onder ons venster is er een bar met een terrasje. Ondanks het gebabbel, gelach en zelfs gezang vallen we allebei als een blok in slaap. Het is ook een lange dag geweest!
geschonken wordt met koekjes. Ik neem de iPad mee naar beneden, want de wi-fi verbinding reikt niet tot in de kamers. Eigenlijk blijkt ze alleen maar te werken in de bar en dan nog met een zeer trage verbinding. Ik kan toch de weersvooruitzichten voor de komende dagen raadplegen: bewolkt, geen regen en temperaturen tot 24°C. Meteovista geeft een wandelscore van 8 à 9. Ideaal dus. Nu is het echter nog zwaar bewolkt maar het is toch al gestopt met regenen. Om 18:30 uur trekken we terug de stad in naar de nabijgelegen Strada Nueva waar we eigenlijk een stuk van de wandeling van deze morgen opnieuw doen. In afwachting van het diner drinken we nog een spritz op een terrasje. We krijgen er een heel bord hapjes bij. Daarna verdwalen we even in de omgevende kleinere straatjes, maar uiteindelijk arriveren we toch in de Osteria Giorgione, die weliswaar naast ons hotel gelegen is maar er verder niets mee te maken heeft. Het restaurant staat overal goed aangeschreven en we eten er ook zeer lekker: sarde in saor (een échte Venetiaanse specialiteit), seppie nere (inktvis in zijn inkt) met polenta en spaghettini con cappelunghe (scheermessen). We hadden gevreesd dat de Venetiaanse restaurants allemaal toeristenvallen zouden zijn en dus onze culinaire verwachtingen niet te hoog gesteld, maar de twee ervaringen van vandaag vallen in ieder geval mee. Aangezien we via het hotel hebben gereserveerd krijgen we 10% korting. Het is over tienen als we terug zijn op onze kamer en we gaan onmiddellijk slapen. In het straatje onder ons venster is er een bar met een terrasje. Ondanks het gebabbel, gelach en zelfs gezang vallen we allebei als een blok in slaap. Het is ook een lange dag geweest!
San Marco, overspoeld door de toeristen
Zondag 30 september 2012 (1)
Om 7 uur worden we allebei gewekt door de klokslagen van de SS Apostoli kerk. Ik weiger zo vroeg op te staan en blijf ongeduldig in bed wachten op de wekker die om 8 uur moet aflopen. Tevergeefs, het blijft muisstil. Blijkt dat ik de wekker alleen voor de weekdagen heb geprogrammeerd… De hemel is grijs, maar het is droog. Vol verwachting trekken we naar de ontbijtruimte waar een indrukwekkend buffet op ons staat te wachten. Eerst ga ik echter op zoek naar het Engelse echtpaar dat gisteren bij ons in het salon zat, want toen ze weg waren vond ik op de grond twee museumtickets die nog geldig zijn. Als we die mensen niet herkennen, is het meegenomen want dan kunnen we vandaag gratis 4 musea op het San Marcoplein bezoeken. Ik vind echter de dame in kwestie wél en ze was zich van het verlies nog niet bewust en ook niet van het feit dat haar ticket voor 4 musea geldig was. Ze is zeer blij dat ze het terug heeft en is ons dankbaar. Het ontbijt is zeer gevarieerd en lekker al moet gezegd dat de broodjes niet vers en zeer droog zijn.
Vandaag staat wandeling n° 1 uit onze reisgids op het programma: we gaan de wijk San Marco doorkruisen. Het is niet voor niets de eerste wandeling in de gids want dit is voor velen het échte Venetië: Piazza San Marco met de gelijknamige kathedraal, het Dogenpaleis, de Rialtobrug,… Het gevolg laat zich raden: hier kan je altijd over de hoofden lopen! Gelukkig brengt de 100% gids ons ook langs de minder bekende plekjes. Maar… als we willen vertrekken, is mijn boekje nergens te vinden. Waarschijnlijk heb ik het op de ontbijttafel laten liggen. Ik hol naar beneden maar… helemaal niets! Iemand moet het meegenomen hebben. Wij verdenken onmiddellijk twee Vlaamse dames die twee tafels verder zaten want wie anders kan iets doen met een Nederlandstalige gids?
Niet iedereen is een even eerlijke vinder als wij blijkbaar. Gelukkig heb ik van onze wandelingen een fotocopie genomen zodat de ramp nog niet zo groot is. Het zorgt wel voor een ambetant gevoel, maar dat zal wel over gaan. Om 10 uur stipt gaan we op stap. Op dit uur van de dag is het nog tamelijk rustig in de smalle straatjes. De wandeling loopt in een grote boog rond het schiereiland om ergens halverwege op het beroemde San Marcoplein te belanden. In het begin lopen we langs een paar leuke campo’s en door gezellige straatjes. Overal kruisen we kanaaltjes waar de gondels elkaar verdringen. Op het uiteinde van de lus steken we even door tot de oevers van het Canal Grande bij het Palazzo Grassi waar vaak interessante tentoonstellingen van moderne kunst plaats hebben. 
Deze keer is het “La Vocce delle Imagini” of “De Stem van het Beeld”, een tentoonstelling van hoofdzakelijk videokunst. Ook al is deze kunstvorm niet meteen mijn favoriet, besluiten we toch even een kijkje te gaan nemen. En eerlijk gezegd, het valt mee: in een aaneenschakeling van donkere ruimtes worden we geconfronteerd met indrukwekkende en vaak bizarre videobeelden en constructies. Er zijn werken van Amerikaanse, Afrikaanse en Aziatische kunstenaars te bewonderen maar met Johan Grimonprez en Michel François is ook België vertegenwoordigd. Ik kan niet alles smaken, maar toch is dit een beetje een revelatie voor mij. Ook de schilderijen uit de vaste collectie zijn best indrukwekkend maar als gebouw valt het Palazzo Grassi een beetje tegen. Het interieur is gerestaureerd in een strakke maar koude stijl. Door de vensters heb je echter wél een zeer mooi uitzicht over het Canal Grande.
Niet iedereen is een even eerlijke vinder als wij blijkbaar. Gelukkig heb ik van onze wandelingen een fotocopie genomen zodat de ramp nog niet zo groot is. Het zorgt wel voor een ambetant gevoel, maar dat zal wel over gaan. Om 10 uur stipt gaan we op stap. Op dit uur van de dag is het nog tamelijk rustig in de smalle straatjes. De wandeling loopt in een grote boog rond het schiereiland om ergens halverwege op het beroemde San Marcoplein te belanden. In het begin lopen we langs een paar leuke campo’s en door gezellige straatjes. Overal kruisen we kanaaltjes waar de gondels elkaar verdringen. Op het uiteinde van de lus steken we even door tot de oevers van het Canal Grande bij het Palazzo Grassi waar vaak interessante tentoonstellingen van moderne kunst plaats hebben. Deze keer is het “La Vocce delle Imagini” of “De Stem van het Beeld”, een tentoonstelling van hoofdzakelijk videokunst. Ook al is deze kunstvorm niet meteen mijn favoriet, besluiten we toch even een kijkje te gaan nemen. En eerlijk gezegd, het valt mee: in een aaneenschakeling van donkere ruimtes worden we geconfronteerd met indrukwekkende en vaak bizarre videobeelden en constructies. Er zijn werken van Amerikaanse, Afrikaanse en Aziatische kunstenaars te bewonderen maar met Johan Grimonprez en Michel François is ook België vertegenwoordigd. Ik kan niet alles smaken, maar toch is dit een beetje een revelatie voor mij. Ook de schilderijen uit de vaste collectie zijn best indrukwekkend maar als gebouw valt het Palazzo Grassi een beetje tegen. Het interieur is gerestaureerd in een strakke maar koude stijl. Door de vensters heb je echter wél een zeer mooi uitzicht over het Canal Grande.
We zetten onze wandeling verder en komen op de mooie Campo Santo Stefano. De zon is inmiddels door de wolken gebroken en schept meteen een totaal andere sfeer op het plein. Er zijn nu ook aanzienlijk meer toeristen. We strijken neer op één van de vele terrassen en bestellen een Spritz Veneziano. Het is leuk om van hieruit de kleurrijke massa toeristen te bekijken. Vervolgens gaat het straatjes in en uit, brugjes en pleintjes over en we geraken niet uitgekeken op de talrijke leuke winkeltjes: souvenirs, lederwaren, maskers, schoenen en kleren maar het is een zeer speciale winkel van kunstenaarsbenodigdheden die ons het meest boeit. Hier vind je alles wat een 
kunstenaar nodig heeft: penselen, potloden, pennen, kleurpigmenten, schetsboeken, papier, canvas en zelfs lederen schorten. Het levert enkele mooie foto’s op. We komen steeds dichter bij het San Marcoplein en dat zie je meteen aan de drukte. In de chique winkelstraat Calle Larga 22 Marzo is het koppen lopen. Plots herkennen we hier het hotel waar we in 1998 logeerden: Hotel do Pozzi. Het is nog niets veranderd en het ziet er nog steeds aantrekkelijk uit, maar geef mij maar de veel rustiger buurt van Cannaregio! Vlakbij de opera lunchen we in wijnbar VinoVino. We houden het bij een eenvoudige primo piatto: fusilli con panna, prosciuto e funghi (C) en fusilli alla carbonara (ik). Het is eenvoudig en lekker. Ook het glasValpollicella smaakt prima. Het is 14:15 uur als we terug op stap gaan voor het tweede deel van onze wandeling. Op het pleintje voor La Fenice, de beroemde opera van Venetië, verzamelen mensen in soireekledij. Hier begint straks een voorstelling van La Traviata. Nieuwsgierig stap ik de inkomhal binnen om toch even een glimp op te vangen van het gebouw en wie weet… misschien kunnen we hier te elfder ure een goedkoop ticket op de kop tikken. Ik word al gauw ontnuchterd: de prijzen variëren van 80 tot 220 €. Voor een ‘parapetto’ (staanplaats aan de balustrade) betaal je al 75 à 100 € en zelfs voor een plaatsje ‘solo ascolto’ (alleen luisteren) moet je 25 € neertellen. Buiten staat een dame die haar tickets verkoopt, maar ook zij vraagt 165 €. Het zal voor een andere keer zijn…
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
kunstenaar nodig heeft: penselen, potloden, pennen, kleurpigmenten, schetsboeken, papier, canvas en zelfs lederen schorten. Het levert enkele mooie foto’s op. We komen steeds dichter bij het San Marcoplein en dat zie je meteen aan de drukte. In de chique winkelstraat Calle Larga 22 Marzo is het koppen lopen. Plots herkennen we hier het hotel waar we in 1998 logeerden: Hotel do Pozzi. Het is nog niets veranderd en het ziet er nog steeds aantrekkelijk uit, maar geef mij maar de veel rustiger buurt van Cannaregio! Vlakbij de opera lunchen we in wijnbar VinoVino. We houden het bij een eenvoudige primo piatto: fusilli con panna, prosciuto e funghi (C) en fusilli alla carbonara (ik). Het is eenvoudig en lekker. Ook het glasValpollicella smaakt prima. Het is 14:15 uur als we terug op stap gaan voor het tweede deel van onze wandeling. Op het pleintje voor La Fenice, de beroemde opera van Venetië, verzamelen mensen in soireekledij. Hier begint straks een voorstelling van La Traviata. Nieuwsgierig stap ik de inkomhal binnen om toch even een glimp op te vangen van het gebouw en wie weet… misschien kunnen we hier te elfder ure een goedkoop ticket op de kop tikken. Ik word al gauw ontnuchterd: de prijzen variëren van 80 tot 220 €. Voor een ‘parapetto’ (staanplaats aan de balustrade) betaal je al 75 à 100 € en zelfs voor een plaatsje ‘solo ascolto’ (alleen luisteren) moet je 25 € neertellen. Buiten staat een dame die haar tickets verkoopt, maar ook zij vraagt 165 €. Het zal voor een andere keer zijn…Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Koffie met muziek
Zondag 30 september (2)
Door de toeristenmassa banen we ons een weg naar het San Marcoplein. Het moet gezegd: het ìs indrukwekkend! Het enorme plein is langs drie zijden afgezoomd door een eenvormig gebouw met elegante arcades en op de vierde zijde prijkt fier de San Marco Kathedraal. Deze imposante kerk met haar koepels en talrijke sierlijke torentjes en haar kleurrijke mozaïeken boven de portalen, 
behoort tot de mooiste kerken van Italië en Europa. Jammer genoeg staat ze nu gedeeltelijk in de steigers. We besluiten om niet in de lange rij wachtende toeristen aan te schuiven want we hebben de kathedraal vroeger al bezocht. We houden het dus maar bij sightseeing aan de buitenkant. Ook het Dogenpaleis bezochten we al eerder, dus ook dat laten we links liggen, evenwel niet zonder nog eens bewonderend de schitterende buitenkant te bekijken. Het enorme plein biedt overigens op zich al voldoende spektakel: een kleurrijke massa toeristen slentert er over de uitgestrekte ruimte op zoek naar het mooiste kiekje. Daarbij zijn de duiven die gretig uit de hand komen eten of op het hoofd van de kinderen plaatsnemen, een onvermijdelijke topper. Toch lijkt het me dat er vroeger veel meer waren; ze zijn waarschijnlijk grotendeels door de toeristen verdreven. Vòòr de kerk staan stapels houten planken en metalen onderstellen klaar voor eventueel ‘acqua alta’ of hoog water. Bij hoog water en springtij gebeurt het regelmatig dat het Canal Grande buiten zijn oevers treedt en en het hele San Marcoplein onder water zet. Voor de Venetianen is het de gewoonste zaak om dan op verhoogde voetpaden te lopen. De piazza is L-vormig. Waar de twee benen elkaar raken, kijkt de hoge campanile, die van verre dominant het silhouet van de stad beheerst, streng toe op de gang van zaken. In de andere hoek vind je de Torre dell’ Orologio met bovenop twee mechanische bronzen klokkenluiders die om het uur hun werk doen.
behoort tot de mooiste kerken van Italië en Europa. Jammer genoeg staat ze nu gedeeltelijk in de steigers. We besluiten om niet in de lange rij wachtende toeristen aan te schuiven want we hebben de kathedraal vroeger al bezocht. We houden het dus maar bij sightseeing aan de buitenkant. Ook het Dogenpaleis bezochten we al eerder, dus ook dat laten we links liggen, evenwel niet zonder nog eens bewonderend de schitterende buitenkant te bekijken. Het enorme plein biedt overigens op zich al voldoende spektakel: een kleurrijke massa toeristen slentert er over de uitgestrekte ruimte op zoek naar het mooiste kiekje. Daarbij zijn de duiven die gretig uit de hand komen eten of op het hoofd van de kinderen plaatsnemen, een onvermijdelijke topper. Toch lijkt het me dat er vroeger veel meer waren; ze zijn waarschijnlijk grotendeels door de toeristen verdreven. Vòòr de kerk staan stapels houten planken en metalen onderstellen klaar voor eventueel ‘acqua alta’ of hoog water. Bij hoog water en springtij gebeurt het regelmatig dat het Canal Grande buiten zijn oevers treedt en en het hele San Marcoplein onder water zet. Voor de Venetianen is het de gewoonste zaak om dan op verhoogde voetpaden te lopen. De piazza is L-vormig. Waar de twee benen elkaar raken, kijkt de hoge campanile, die van verre dominant het silhouet van de stad beheerst, streng toe op de gang van zaken. In de andere hoek vind je de Torre dell’ Orologio met bovenop twee mechanische bronzen klokkenluiders die om het uur hun werk doen.
Het tweede deel van het plein wordt beheerst door de prachtige kantwerken gevel van het Dogenpaleis met zijn fijne bogen en sierlijke zuilen. Hier is het zo mogelijk nog drukker. We wandelen tot aan de kade maar hier is de drukte zo groot, dat we er ons snel weer uit de voeten maken, zij het niet zonder enkele mooie beelden te schieten van de gondels op het Canal Grande.
We keren terug tot bij Caffé Florian, zowat het beroemdste koffiehuis van de stad en zelfs van het land. Zowel de binnen- als de buitenkant is hier sinds meer dan 100 jaar onaangeroerd gebleven en dat is er aan te zien: het is oubollig en onfris. We nemen plaats op het terras waar een orkestje lichte klassieke muziek ten gehore geeft en dat zorgt natuurlijk voor een heel aparte sfeer. Wegens de exclusiviteit van de plek én het etablissement is het er uiteraard niet goedkoop! We drinken een espresso en een caffè latte voor respectievelijk 6,50 en 9 euro maar… per persoon komt er nog 6 euro bij voor het orkest! We blijven dus maar een hele poos zitten om maximaal te genieten voor ons geld. Maar het moet gezegd: het is een zeer leuke plek, er is van alles te zien en de koffie is lekker en zéér verzorgd opgediend.
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Ca d'Oro
zondag 30 september 2012 (3)
Om 16:15 uur stappen we weer op voor het laatste stukje van onze wandeling. Eerst gaan we onder de arcades op zoek naar het winkeltje van Archimede Seguso, de glaskunstenaar uit Murano, bij wie we in 1998 een verguld glazen ei kochten. Het winkeltje is er nog en we gaan binnen een kijkje nemen. De Japanse verkoopster vertelt ons dat de man in 1999 overleden is en dat de zaak wordt verder gezet door zijn zoon. Hier hangen nagenoeg dezelfde kristallen kroonluchters zoals we er thuis een hebben en we 
zijn nieuwsgierig naar de prijs. 4.000 € !! Wie er mij de helft voor geeft, mag hem hebben! We wandelen verder langs nog enkele leuke straatjes en winkeltjes en we eindigen aan de Rialtobrug waar we deze morgen begonnen. Er blijft nog ruim tijd over om even tot aan Ca’ d’Oro te gaan om enkele foto’s te maken. Als we daar aankomen, blijkt het museum gratis toegankelijk te zijn naar aanleiding van de Europese Monumentendagen. Een meevaller! In het palazzo hangen mooie werken uit de 15e en 16e eeuw waaronder veel
Hollandse en Vlaamse meesters zoals Memlinc en Van Dijck. Aan de muur hangen ook enkele prachtige Vlaamse wandtapijten. Door de vensters van de logia’s heb je daarenboven een uniek uitzicht over de drukte op het Canal Grande, Ook buiten in de Strada Nuova heerst een grote drukte, vooral van Italianen op weg naar het station. We besluiten om vanavond te eten in de osteria Ca d’Oro, een must volgens alle gidsen. Reserveren is echter noodzakelijk dus wachten we even tot ze om 18:30 uur opengaan. Er staan al verschillende mensen te wachten en we slagen er in om een tafel te reserveren voor 20:00 uur. In afwachting keren we terug naar ons hotel dat vlakbij ligt. Daar zoeken we nog eens rustig naar onze verloren reisgids en jawel… hij is van de valies afgegleden en ligt onder het valiezenrekje op de grond. Oef! We nemen een verfrissende douche want zo’n hele dag wandelen kruipt in de kleren, of liever in de benen. Ca d’Oro is een ‘loco storico’ ofte historische plaats, die onder de Venetianen beter gekend is als ‘alla Vedova’ of ‘bij de Weduwe’ naar de vroegere 
uitbaatster. Het kleine restaurantje ligt op het uiteinde van een smal steegje en heeft de allure van een gezellig café. Het interieur is eenvoudig en de sfeer ongedwongen en vriendelijk. We eten er eerst frutti di mare misti met diverse bereidingen van inktvis, garnaaltjes en tonijn. Gewoonweg verrukkelijk. Alleen al hiervoor zou je naar hier komen. Ook de pasta’s nadien met seppieen vongole zijn heerlijk. Er is geen wijnkaart, of beter gezegd: voor de grap is er wél ene, maar dan met blanco bladzijden. De wijnkaart zit in het hoofd van de chef en bevat enkele lekkere wijntjes. Wij kiezen voor Ribolla Gialla uit Friuli Venezia. Koffie achteraf kan niet evenmin als betaalkaarten. Hier wordt duidelijk geen enkele toegeving gedaan aan de toeristen en alles wordt zo traditioneel mogelijk gehouden. Wat een contrast met de massa toeristenvallen in de rest van de stad!
zijn nieuwsgierig naar de prijs. 4.000 € !! Wie er mij de helft voor geeft, mag hem hebben! We wandelen verder langs nog enkele leuke straatjes en winkeltjes en we eindigen aan de Rialtobrug waar we deze morgen begonnen. Er blijft nog ruim tijd over om even tot aan Ca’ d’Oro te gaan om enkele foto’s te maken. Als we daar aankomen, blijkt het museum gratis toegankelijk te zijn naar aanleiding van de Europese Monumentendagen. Een meevaller! In het palazzo hangen mooie werken uit de 15e en 16e eeuw waaronder veelHollandse en Vlaamse meesters zoals Memlinc en Van Dijck. Aan de muur hangen ook enkele prachtige Vlaamse wandtapijten. Door de vensters van de logia’s heb je daarenboven een uniek uitzicht over de drukte op het Canal Grande, Ook buiten in de Strada Nuova heerst een grote drukte, vooral van Italianen op weg naar het station. We besluiten om vanavond te eten in de osteria Ca d’Oro, een must volgens alle gidsen. Reserveren is echter noodzakelijk dus wachten we even tot ze om 18:30 uur opengaan. Er staan al verschillende mensen te wachten en we slagen er in om een tafel te reserveren voor 20:00 uur. In afwachting keren we terug naar ons hotel dat vlakbij ligt. Daar zoeken we nog eens rustig naar onze verloren reisgids en jawel… hij is van de valies afgegleden en ligt onder het valiezenrekje op de grond. Oef! We nemen een verfrissende douche want zo’n hele dag wandelen kruipt in de kleren, of liever in de benen. Ca d’Oro is een ‘loco storico’ ofte historische plaats, die onder de Venetianen beter gekend is als ‘alla Vedova’ of ‘bij de Weduwe’ naar de vroegere uitbaatster. Het kleine restaurantje ligt op het uiteinde van een smal steegje en heeft de allure van een gezellig café. Het interieur is eenvoudig en de sfeer ongedwongen en vriendelijk. We eten er eerst frutti di mare misti met diverse bereidingen van inktvis, garnaaltjes en tonijn. Gewoonweg verrukkelijk. Alleen al hiervoor zou je naar hier komen. Ook de pasta’s nadien met seppieen vongole zijn heerlijk. Er is geen wijnkaart, of beter gezegd: voor de grap is er wél ene, maar dan met blanco bladzijden. De wijnkaart zit in het hoofd van de chef en bevat enkele lekkere wijntjes. Wij kiezen voor Ribolla Gialla uit Friuli Venezia. Koffie achteraf kan niet evenmin als betaalkaarten. Hier wordt duidelijk geen enkele toegeving gedaan aan de toeristen en alles wordt zo traditioneel mogelijk gehouden. Wat een contrast met de massa toeristenvallen in de rest van de stad!
Onze avond is nog niet ten einde. In onze 100% Venetië-gids staat dat hier in de buurt een gelateria is die “het beste ijs ter wereld” verkoopt: Grom. Dat moeten we geproefd hebben. En 
inderdaad, zo’n ijs heb ik nog nooit gegeten, wat een smeuïgheid. Het ijs wordt langdurig opgeklopt vooraleer het geschept wordt en zorgvuldig in een potje of een hoorntje gedeponeerd. Hun slogan is ‘il gelato come una volta’ of ‘ijs zoals weleer’ en ze bieden een heel gamma aan smaken, die elke maand aangepast worden aan het seizoen. Wij genieten van een hoorntje met tiramisù con crema di Grom en fior di latte con espresso Siciliano. Heerlijk! Terwijl we binnen staan te genieten, breekt er een onweer los en de regen valt met bakken naar beneden. We zijn er niet op voorzien, en als het maar niet wil ophouden, besluiten we om er toch maar doorheen te lopen naar ons hotel. We drukken ons zo dicht mogelijk langs de huizen en worden onderweg niet minder dan vier keer aangeklampt door een parapluverkoper. We geraken nog relatief droog in het hotel. Het is nog maar 22 uur maar we verlangen naar ons bedje. We zullen opnieuw goed slapen!
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
inderdaad, zo’n ijs heb ik nog nooit gegeten, wat een smeuïgheid. Het ijs wordt langdurig opgeklopt vooraleer het geschept wordt en zorgvuldig in een potje of een hoorntje gedeponeerd. Hun slogan is ‘il gelato come una volta’ of ‘ijs zoals weleer’ en ze bieden een heel gamma aan smaken, die elke maand aangepast worden aan het seizoen. Wij genieten van een hoorntje met tiramisù con crema di Grom en fior di latte con espresso Siciliano. Heerlijk! Terwijl we binnen staan te genieten, breekt er een onweer los en de regen valt met bakken naar beneden. We zijn er niet op voorzien, en als het maar niet wil ophouden, besluiten we om er toch maar doorheen te lopen naar ons hotel. We drukken ons zo dicht mogelijk langs de huizen en worden onderweg niet minder dan vier keer aangeklampt door een parapluverkoper. We geraken nog relatief droog in het hotel. Het is nog maar 22 uur maar we verlangen naar ons bedje. We zullen opnieuw goed slapen!Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Burano, kleur alom
Maandag 1 oktober 2012 (1)
Onze derde dag alweer in Venetië. Voor de afwisseling verlaten we vandaag even de stad voor een bezoek aan de eilanden Burano en Murano. Als we opstaan kleurt de hemel opnieuw grijs en Meteovista geeft zelfs enkele regendruppels. We zullen dus maar onze regenjas meenemen. Om 9:45 uur verlaten we ons hotel en om de boot te nemen naar Burano moeten we naar de Fondamenta Nuove aan de noorderkant van Cannaregio. Onze stadsplannetjes zijn allemaal weinig gedetailleerd en ik vrees dat het moeilijk wordt om de weg te vinden door de wirwar van straatjes en steegjes. Maar niets is minder waar, we vinden zonder moeite de kade van de veerboten en het is veel dichterbij dan gedacht. Een ticket voor Burano, Murano en terug kost 16 € per persoon. We verkiezen eerst door te varen naar Burano (ongeveer 40 minuten) en daarvoor moeten we eerst langs Murano. Het eiland vertoont een trieste en troosteloze aanblik wegens de vele vervallen gebouwen en werkplaatsen, glasblazerijen en ovens waarschijnlijk. De boot vaart tegen een behoorlijke vaart door de lagune en volgt daarbij a.h.w. een straat die met palen en boeien is aangegeven. Het verkeer is niet te druk. Na een drietal haltes bereiken we Burano waar we aan wal gaan. Dit is het eiland van het kantwerk, maar het is vooral bekend om zijn kleurrijke huizen. En inderdaad, onmiddellijk worden we overrompeld door gevels in allerlei felle kleuren, geen enkel huisje ontsnapt er aan: roze, geel oranje, donker en licht blauw, groen,… Alle huisjes zijn perfect onderhouden en kraaknet. Het is een leuk en best interessant schouwspel, maar toch komt het 
allemaal een beetje geforceerd over. Het is een traditie die voor de toeristen kunstmatig wordt onderhouden en zelfs opgefokt. Toch is het zeer aangenaam wandelen langs de smalle kanaaltjes en bruggetjes en de kleuren zijn natuurlijk dankbare stof voor de fotografen die wij zijn. Maandag is duidelijk algemene wasdag op dit eiland. Aan bijna elk huisje hangt de was al even kleurrijk te zijn als de gevels. In de hoofdstraat bezoeken we een paar leuke winkeltjes met lokale specialiteiten: koekjes en vooral kant. De meeste winkels bieden vooral kitsch maar Emilia is een uitzondering. Hier zit een oud vrouwtje kant te haken, niet te klossen zoals bij ons, maar het resultaat is even fijn en zéér duur. Op het einde van de hoofdstraat komen we op een groot plein met een museum en de kerk, waarvan de toren vervaarlijk overhelt. Pisa is blijkbaar niet de enige plek in Italië waar de toren is scheefgezakt. De zon is er intussen door gekomen en de kleurige huisjes steken nu nog mooier af tegen de helderblauwe hemel. We hebben intussen al honderden foto’s gemaakt, want 
na elke hoek treffen we een nieuw mooi plaatje. Aan de kerk zijn we getuigen van een begrafenisstoet. De familie volgt stilzwijgend de lijkkist tot aan het kanaal. Daar wordt de kist, bedolven onder de bloemen, overgeladen op een wachtend bootje dat vervolgens verdwijnt en de familie op de kade achterlaat. Helemaal alleen maakt de overledene zijn laatste boottocht naar zijn eeuwige rustplaats op het reusachtige kerkhof San Michele op een ander eiland vlak voor Venetië. Wij wandelen nog wat verder langs brugjes en kanaaltjes met overal kleurige huizen. Op Burano zijn natuurlijk ook geen auto’s maar in tegenstelling met Venetië zijn er wél fietsen. Een ander verschil met de stad is dat hier geen honden te zien zijn, maar des te meer katten en dat is in Venetië precies omgekeerd. Bij de school staan moeders hun kinderen op te wachten. Ze dragen allemaal een zwarte schort met wit kraagje maar van zodra ze de poort buiten zijn, gooien ze die prompt af.
allemaal een beetje geforceerd over. Het is een traditie die voor de toeristen kunstmatig wordt onderhouden en zelfs opgefokt. Toch is het zeer aangenaam wandelen langs de smalle kanaaltjes en bruggetjes en de kleuren zijn natuurlijk dankbare stof voor de fotografen die wij zijn. Maandag is duidelijk algemene wasdag op dit eiland. Aan bijna elk huisje hangt de was al even kleurrijk te zijn als de gevels. In de hoofdstraat bezoeken we een paar leuke winkeltjes met lokale specialiteiten: koekjes en vooral kant. De meeste winkels bieden vooral kitsch maar Emilia is een uitzondering. Hier zit een oud vrouwtje kant te haken, niet te klossen zoals bij ons, maar het resultaat is even fijn en zéér duur. Op het einde van de hoofdstraat komen we op een groot plein met een museum en de kerk, waarvan de toren vervaarlijk overhelt. Pisa is blijkbaar niet de enige plek in Italië waar de toren is scheefgezakt. De zon is er intussen door gekomen en de kleurige huisjes steken nu nog mooier af tegen de helderblauwe hemel. We hebben intussen al honderden foto’s gemaakt, want na elke hoek treffen we een nieuw mooi plaatje. Aan de kerk zijn we getuigen van een begrafenisstoet. De familie volgt stilzwijgend de lijkkist tot aan het kanaal. Daar wordt de kist, bedolven onder de bloemen, overgeladen op een wachtend bootje dat vervolgens verdwijnt en de familie op de kade achterlaat. Helemaal alleen maakt de overledene zijn laatste boottocht naar zijn eeuwige rustplaats op het reusachtige kerkhof San Michele op een ander eiland vlak voor Venetië. Wij wandelen nog wat verder langs brugjes en kanaaltjes met overal kleurige huizen. Op Burano zijn natuurlijk ook geen auto’s maar in tegenstelling met Venetië zijn er wél fietsen. Een ander verschil met de stad is dat hier geen honden te zien zijn, maar des te meer katten en dat is in Venetië precies omgekeerd. Bij de school staan moeders hun kinderen op te wachten. Ze dragen allemaal een zwarte schort met wit kraagje maar van zodra ze de poort buiten zijn, gooien ze die prompt af.
Het is nu 12:45 uur en dus tijd om een restaurant op te zoeken. We hopen hier een lekker visrestaurantje te vinden waar we rustig een uitgebreide lunch kunnen genieten. Het terras van ristorante Riva Rosa trekt ons het meest aan en gelukkig is er nog een tafeltje vrij en… er staan verschillende soorten zeevruchten op de kaart. We delen eerst een bordje met rauwe (jawel!). Héérlijk! Daarna willen we persé moeche fritte proeven, een lokale specialiteit die slechts enkele weken per jaar verkrijgbaar is. Het zijn kleine “softshell” krabbetjes die in tempuradeeg worden gefrituurd. Tweemaal per jaar gooien deze diertjes hun schelp af en zijn dan zo zacht dat ze in hun geheel kunnen gegeten worden. Ze smaken echt naar de zee en zijn zeer sappig, een delicatesse. Aan tafel geraken we in gesprek met onze buren, een wel zeer internationaal gezelschap: aan de ene tafel een zakenman uit Dallas, Texas en zijn echtgenote en aan de andere kant een Zuid-Koreaanse uit Londen die haar moeder op bezoek heeft.
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Murano, glazen kunst en kitsch
Maandag 1 oktober 2012 (2)
De tijd is op die manier natuurlijk al ver gevorderd, dus de hoogste tijd om de boot terug te nemen naar Murano. Ook hier wordt het een beetje rondstruinen langs de kades, maar het eiland valt een beetje tegen. Er zijn een paar mooie bruggen maar verder vooral vervallen glasfabrieken die een eerder trieste indruk geven. We volgen het traject van onze 100% Venetië reisgids en komen langs een paar kunstwerken in glas (niet mooi), een groot plein en een paar kerken. We stappen even binnen in de Basilica dei Santi Maria e Donato. Hier is een mooie mozaïekvloer te bewonderen en vooral het Byzantijns koor met een met gouden mozaïek versierde koepel. En dan
komen we aan een kanaaltje met aan weerszijden op de kade een eindeloze rij winkeltjes met Muranoglas. Het meeste is lelijke kitsch van Chinese makelij, maar we vinden toch een paar mooie winkels met echt prachtig glaswerk in modern design, maar die stukken zijn dan weer 
onbetaalbaar. Intussen is het echt warm geworden, maar toch vinden we niet de tijd om iets te drinken. Eigenlijk had ik gehoopt hier een glasblazerij in werking te kunnen bezoeken, maar die hebben we niet gevonden. Om 17:15 uur stappen we terug de boot op die ons zal overzetten naar de Fundamenta Nuove. De tocht duurt nauwelijks 10 minuten. Op de terugweg naar ons hotel springen we nog even de Jezuïetenkerk binnen, die maandag gesloten was. Het interieur is ronduit sensationeel: alle muren en zuilen zijn in zwart en wit marmer en de plafonds zijn prachtig beschilderd.
onbetaalbaar. Intussen is het echt warm geworden, maar toch vinden we niet de tijd om iets te drinken. Eigenlijk had ik gehoopt hier een glasblazerij in werking te kunnen bezoeken, maar die hebben we niet gevonden. Om 17:15 uur stappen we terug de boot op die ons zal overzetten naar de Fundamenta Nuove. De tocht duurt nauwelijks 10 minuten. Op de terugweg naar ons hotel springen we nog even de Jezuïetenkerk binnen, die maandag gesloten was. Het interieur is ronduit sensationeel: alle muren en zuilen zijn in zwart en wit marmer en de plafonds zijn prachtig beschilderd.
Om 17:45 uur zijn we in ons hotel terug. We besluiten eerst te douchen en dan op ’t gemak de stad in te gaan om iets te drinken en daarna te eten. Veel moet dat niet meer zijn, want we hebben deze middag al goed gegeten. Eerst even uitkijken wat er open is, want op maandag zijn veel restaurants gesloten. De aantrekkelijke wijnbar die we gisterenavond op de Strada Nueva gezien hebben, is gesloten. Dan maar naar de Osteria Al Vecio Bragosso in dezelfde straat. We eten er een lekkere dorade en zeebaars in de oven en geraken in een gezellige babbel met twee Canadese dames uit Montreal. Ze zijn op rondreis in Europa en hebben ook ervaring met Brugge. Ze doen zeer enthousiast maar hun verhaal klopt niet helemaal. Wanneer een andere buur zich in het gesprek mengt, een echte ‘Londener’, hebben we het moeilijk om het gesprek te blijven volgen, want zijn taal is voor ons veel moeilijker te verstaan. Na afloop trekken we nog even naar Grom voor een ijsje. Eén van de Canadese dames gaat mee en ze is al even enthousiast over de heerlijke gelato. Net zoals gisterenavond worden we weer overvallen door een stortbui, maar gelukkig gaat het gauw over zodat we deze keer droog ons hotel bereiken. We gaan nog even langs de bar voor een espresso en een grappa en tegen 22:30 uur gaan we slapen.
Santa Croce en San Polo
Dinsdag 2 oktober 2012 (1)
Ik heb goed geslapen vannacht al werd ik af en toe geplaagd door een mug. Als we om 8 uur opstaan, is de hemel een stuk blauwer dan de vorige dagen. Vandaag staat wandeling n° 2 uit 
onze 100% Venetië reisgids op het programma naar Santa Croce en San Polo. Deze twee wijken liggen aan de overkant van het Canal Grande, dus een eindje verwijderd van de grote drukte. Toch moeten we eerst de Rialtobrug over en dat is natuurlijk een van de drukste plaatsen van de stad maar op dit uur van de dag valt het nog mee. Vanop de brug heb je aan weerszijden een mooi uitzicht over een bocht van het Canal Grande. Vlakbij bezoeken we eerst de markt. Vooral de vismarkt staat bekend als een van de mooiste van Italië, maar ook de groenten- en fruitkraampjes bieden een prachtig en kleurrijk schouwspel. De hoofdrol is evenwel voor de vissen. Een ongekende diversiteit ligt er levendvers te blinken: dorade, zeebaars, lotte, makreel, zonnevis, tong, tonijn, zwaardvis en nog vele soorten die we niet onmiddellijk kunnen thuisbrengen. En dan zijn er natuurlijk de inktvissen, langoustines, garnalen, gamba’s, kreeften, krabben en alle mogelijke schelpdieren. Wat een
onze 100% Venetië reisgids op het programma naar Santa Croce en San Polo. Deze twee wijken liggen aan de overkant van het Canal Grande, dus een eindje verwijderd van de grote drukte. Toch moeten we eerst de Rialtobrug over en dat is natuurlijk een van de drukste plaatsen van de stad maar op dit uur van de dag valt het nog mee. Vanop de brug heb je aan weerszijden een mooi uitzicht over een bocht van het Canal Grande. Vlakbij bezoeken we eerst de markt. Vooral de vismarkt staat bekend als een van de mooiste van Italië, maar ook de groenten- en fruitkraampjes bieden een prachtig en kleurrijk schouwspel. De hoofdrol is evenwel voor de vissen. Een ongekende diversiteit ligt er levendvers te blinken: dorade, zeebaars, lotte, makreel, zonnevis, tong, tonijn, zwaardvis en nog vele soorten die we niet onmiddellijk kunnen thuisbrengen. En dan zijn er natuurlijk de inktvissen, langoustines, garnalen, gamba’s, kreeften, krabben en alle mogelijke schelpdieren. Wat een
overvloed. Overal staan huisvrouwen met een kritische blik de vissen te keuren vooraleer ze hun bestelling van de dag doen. Onder het afdak van de markt en op de kade heerst een grote bedrijvigheid. Alles wordt hier natuurlijk met bootjes aan- en met karretjes weer afgevoerd naar de bestemming. Dat zijn waarschijnlijk allemaal restaurants want in de hele stad heb ik nog geen enkele viswinkel gezien. We blijven hier een hele poos plakken en kunnen maar niet genoeg krijgen van het schouwspel. Aangezien we niet kunnen kopen, nemen we zoveel mogelijk foto’s. Zo hebben we toch iets mee naar huis. En dan wandelen we San Polo binnen. Het is een zeer sfeervolle wijk, een heel ander Venetië, namelijk dat van de Venetianen zelf. Hier wordt gewoond en geleefd, de mensen doen er hun boodschappen, kennen elkaar en slaan een praatje. Natuurlijk zijn er ook toeristen want er zijn ook hier kanalen, bruggetjes, gondels en talloze schilderachtige hoekjes. Maar de drukte van de overkant is hier ver af. De zon trekt geleidelijk weg. We volgen onze 100%-gids naar de San Zan Degola, een sober Byzantijns kerkje met enkele zeer oude fresco’s. Het is een Russisch-Orthodoxe kerk en dat merk je aan de opschriften in cyrillisch schrift en de vele ikonen aan de muur.
Op de middag bereiken we de Campo San Giacomo dell’ Orio, een groot plein met een hoge klokketoren en veel groen. Hier rusten we even uit met een prosecco in een bar met dezelfde naam. Het is ons nog iets te vroeg om nu al te lunchen. We besluiten om de wandeling een stuk in te korten zodat we ons niet hoeven op te jagen om rond te komen en ons niet teveel vermoeien tegen vanavond want dan staat ons nog een lange wandeling te wachten naar het restaurant dat we van thuis uit gereserveerd hebben. We steken de wijk middendoor tot aan de Santa Maria Gloriosa dei Frari, een van de grootste kerken van de stad. Het koor is voorzien van prachtig gesculpteerde houten banken en de zij-altaren zijn rijkelijk versierd met veel marmer. Er hangen ook enkele prachtige schilderijen. In een aparte ruimte bezoeken we een tentoonstelling van kunstwerken in glas. Recht tegenover de kerk ligt het kleine en gezellige Caffè dei Frari dat o.m. wordt aanbevolen voor zijn cicchetti, dat is zowat de Venetiaanse versie van de Spaanse tapa’s. 
Het is al behoorlijk vol in de kleine gelagzaal, maar we kunnen nog net een tafeltje voor twee bemachtigen. Dit is een ‘locale storico’. De muren zijn getooid met fraaie muurschilderingen en het interieur doet een beetje aan een Parijse bistro denken. Aan de toog maken we onze keuze uit de cicchetti de pesce: bacala mantecato, pollipi, garnalen op polenta en een gevulde Sint-Jacobsschelp. Het smaakt zeer lekker, maar de porties zijn klein, net genoeg om de honger te stillen maar een volwaardige maaltijd is het niet. Na afloop gaan we dus nog op zoek naar iets zoets en we stuiten zowaar op een ijsbar van Grom wiens fantastische ijsjes we de vorige dagen ontdekten. Daaraan kunnen we natuurlijk niet weerstaan. Daarna trekken we via de winkelstraatjes van San Polo terug richting Rialtobrug. De hemel kleurt inmiddels opnieuw blauw en de zon geeft veel warmte.
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Het is al behoorlijk vol in de kleine gelagzaal, maar we kunnen nog net een tafeltje voor twee bemachtigen. Dit is een ‘locale storico’. De muren zijn getooid met fraaie muurschilderingen en het interieur doet een beetje aan een Parijse bistro denken. Aan de toog maken we onze keuze uit de cicchetti de pesce: bacala mantecato, pollipi, garnalen op polenta en een gevulde Sint-Jacobsschelp. Het smaakt zeer lekker, maar de porties zijn klein, net genoeg om de honger te stillen maar een volwaardige maaltijd is het niet. Na afloop gaan we dus nog op zoek naar iets zoets en we stuiten zowaar op een ijsbar van Grom wiens fantastische ijsjes we de vorige dagen ontdekten. Daaraan kunnen we natuurlijk niet weerstaan. Daarna trekken we via de winkelstraatjes van San Polo terug richting Rialtobrug. De hemel kleurt inmiddels opnieuw blauw en de zon geeft veel warmte. Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Een culinaire afsluiter
dinsdag 2 oktober 2012 (2)
Al om 14:30 uur bereiken we het eindpunt van onze wandeling. We hebben nu veel tijd om rustig te genieten op een terras in de schaduw op de kade vlak voor de vismarkt. We drinken er respectievelijk een spremuta di arancia (vers appelsiensap) en een Bellini analcolico di Cipriani (een niet-alcoholische versie van het beroemde aperitief uit de Venetiaanse Harry’s Bar). We zitten op een ideale plek om het verkeer op het Canal Grande gade te slaan, rustig en geen voorbijgangers. Daarna gaan we naar de nabijgelegen Casa del Parmigiano om enkele delicatessen in te slaan voor thuis. Die blijkt echter enkel ’s ochtends open te zijn. Een andere delicatessenzaak gaat pas om 16 uur open, dus we slenteren noodgedwongen nog een beetje rond. Uiteindelijk
nemen we de traghetto om over te steken naar Santa Sofia in Cannaregio. De traghetto is een gondel die enkel gebruikt wordt als veerboot en waarop de habitués de overtocht rechtstaand maken. Ik probeer dat ook te doen, maar het valt niet mee om je in de schommelende boot recht te houden. De overtocht kost 2 € (voor de Venetianen slechts 0,50 €). Om 16:15 uur zijn we terug in ons hotel. Het weer is zomers en de temperatuur heerlijk. We nemen nog een gratis koffietje in de patio en proberen nog eens de wifi, zij het met weinig succes. De verbinding is supertraag.
Voor vanavond hebben we van thuis uit gereserveerd in restaurant Corte Sconta, ons aanbevolen door Véronique en ook in de gidsen beschreven als een van de beste restaurants van Venetië. Het restaurant is gelegen in de wijk Castello, volgens Google Maps op 1,4 kilometer en 17 minuten wandelen van ons hotel. We vertrekken ruim op tijd want we vrezen een beetje dat het niet zo makkelijk zal zijn om de weg te vinden. En dat blijkt ook! We zijn amper vertrokken of we zijn al het spoor van onze routebeschrijving bijster. Er zit niets anders op dan hulp te gaan vragen in het hotel. Een vriendelijke receptionist zoekt voor ons alles uit op het internet en geeft ons tenslotte de raad om via San Marco te gaan en dan een eind het kanaal te volgen vooraleer de smalle straatjes van Castello in te duiken. Dat lukt vlot en na amper 20 minuten hebben we het restaurant bereikt. Het is nog te vroeg dus we nemen plaats op een terras op de Riva degli Schiavone en bestellen een spritz. Hier is heel veel te zien: de massa toeristen die hier de veerboot nemen en
het drukke verkeer op het water. Er schuift een reusachtig cruiseschip voorbij, voor- en achteraan in bedwang gehouden door een sleepboot. Boven op het dek, tientallen meters boven het water, verdringen de passagiers zich voor een ongetwijfeld mooi zicht op de voorbijglijdende stad. Terwijl ik naar de boot staar, stoot ik mijn glas om. Ik bestel meteen een nieuw glas, geen probleem. Tot ik de rekening krijg: 3 x 7 = 21 € terwijl een spritz overal elders telkens slechts 3 à 3,50 € kostte. Pure bedriegerij, vind ik dat (op de drankenkaart op tafel staan trouwens nergens prijzen vermeld) . Ik ga binnen eens checken en daar hangt duidelijk de prijs van een spritz: 3 € ‘alla banca’ en 7 € ‘alla tavola’. Ja, zo gaat dat in Italië…
Tegen 19:30 uur stappen we op naar Corte Sconta. Het restaurant ligt goed verscholen in een klein achtersteegje, maar als je binnenstapt merk je meteen dat dit een stijlvol en chique restaurant is. De binnenkoer is volledig overgroeid met druivelaars en gezien het mooie weer is dit vanavond een ideale plek voor een heerlijk en romantisch diner. ‘Corte Sconta’ betekent trouwens ‘verborgen binnenhof’. De gastvrouw spreekt Italiaans, Frans en Engels maar als ze hoort dat het ons om het
even is, rammelt ze de hele kaart af in vlekkenloos Frans. We kiezen voor de suggesties, ook al omdat die op het internet zeer goede kritieken kregen:selezione degli antipasti de pesce e frutti di mare del giorno, ofte al het lekkers dat ze vandaag op de markt hebben kunnen vinden. We krijgen achtereenvolgens 4 bordjes met vis en zeevruchten:carpaccio van ombrina (zeebaars), 
gemarineerde tonijn met rode bessen en balsamico vergezeld van een pâte van araignée de mer; palourdes met witte wijn en gember; araignée de mer; selectie van gekookte zeevruchten: bacala, gamberi, scampi en 2 soorten inktvis. Wat een festijn! Alles is supervers en overheerlijk. Meteen hebben we nagenoeg alles geproefd wat we deze morgen op de markt gezien hebben. Alleen al hiervoor moet je hier beslist eens langs komen! En het blijft er niet bij. Ook voor het hoofdgerecht krijgen we een mix van vis: lotte, dorade, tong en langoustine, allemaal gegrild. We kunnen geen pap meer zeggen! Het is een mooie, bijna zomerse avond. We keren tevoet (uiteraard) terug en maken nog enkele foto’s van het Canal Grande, het Dogenpaleis en het San Marcoplein by night en om 22:50 uur zijn we terug in ons hotel. Ondanks de vele kilometers die we vandaag hebben afgelegd, valt de vermoeidheid nog mee. We zullen in ieder geval goed slapen vannacht. Morgen is onze laatste dag en vanavond was een prachtige afsluiter.
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
even is, rammelt ze de hele kaart af in vlekkenloos Frans. We kiezen voor de suggesties, ook al omdat die op het internet zeer goede kritieken kregen:selezione degli antipasti de pesce e frutti di mare del giorno, ofte al het lekkers dat ze vandaag op de markt hebben kunnen vinden. We krijgen achtereenvolgens 4 bordjes met vis en zeevruchten:carpaccio van ombrina (zeebaars), gemarineerde tonijn met rode bessen en balsamico vergezeld van een pâte van araignée de mer; palourdes met witte wijn en gember; araignée de mer; selectie van gekookte zeevruchten: bacala, gamberi, scampi en 2 soorten inktvis. Wat een festijn! Alles is supervers en overheerlijk. Meteen hebben we nagenoeg alles geproefd wat we deze morgen op de markt gezien hebben. Alleen al hiervoor moet je hier beslist eens langs komen! En het blijft er niet bij. Ook voor het hoofdgerecht krijgen we een mix van vis: lotte, dorade, tong en langoustine, allemaal gegrild. We kunnen geen pap meer zeggen! Het is een mooie, bijna zomerse avond. We keren tevoet (uiteraard) terug en maken nog enkele foto’s van het Canal Grande, het Dogenpaleis en het San Marcoplein by night en om 22:50 uur zijn we terug in ons hotel. Ondanks de vele kilometers die we vandaag hebben afgelegd, valt de vermoeidheid nog mee. We zullen in ieder geval goed slapen vannacht. Morgen is onze laatste dag en vanavond was een prachtige afsluiter.Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Castello, het rijkere stadsdeel
Woensdag 3 oktober 2012
Onze laatste dag. Ondanks het grijze weer kunnen we toch buiten ontbijten. Gezien onze vlucht vanavond pas om 21:40 uur is, beschikken we nog over een hele dag en we besluiten een deel van de wandeling in de Castellowijk te doen. We kunnen onze bagage tot deze avond in het hotel in bewaring geven en om 9:45 uur zijn we al op pad. De hemel is helemaal opgeklaard en het belooft een mooie dag te worden. Toch twijfelen we nog en voor de zekerheid nemen we toch maar onze regenjasjes mee. De zonnehoedjes laten we thuis. We zullen van beide beslissingen nog spijt krijgen. Via San Marco komen we bij de Brug der Zuchten en even verder duiken we de smalle straatjes van Castello in. We krijgen opnieuw een ander gezicht van Venetië te zien: mooie palazzi met kleurige gevels in rood en geel, zeer stemmige campo’s en natuurlijk veel
schilderachtige bruggetjes. Het is duidelijk dat dit de rijkere kant van de stad is. Even verder liggen het stadspark I Giardini en het Arsenale, waar de befaamde Biënnale van Venetië plaats heeft. Wij wandelen niet zo ver en houden het bij de straatjes van de binnenstad. Tegen de middag zijn we op de Campo SS Giovanni e Paolo. De imposante kerk staat echter volledig in de steigers maar de prachtige gevel van het Ospedale ligt te blinken in de zon. Vanop een terrasje genieten we nog even van een laatste spritz en prosecco terwijl we de bedrijvigheid op het plein en het drukke vrachtverkeer op het kanaaltje gadeslaan. Er wandelen regelmatig toeristen voorbij, maar een grote drukte is het niet. Even verder staan we tot onze verrassing plots op het pleintje van onze eerste dag in Cannaregio. Hier kwamen we deze morgen ook al voorbij. Venetië wordt steeds kleiner. Tegen 12:30 uur zijn we bij Corte Sconta, het restaurant van gisterenavond, en hier beëeindigen we onze wandeling.
We hebben namelijk besloten onze citytrip af te sluiten met een rustige lunch op het terras van Osteria Bancogiro langs de kade van het Canal Grande, even buiten de drukte van de Rialtobrug. We steken de wijk door en vermijden de drukte van San Marco maar aan de Rialtobrug zitten we weer middenin de massa. Gelukkig verkiezen de toeristen de andere kant van de brug en dringen 
slechts weinigen door tot de kaai van Bancogiro. Het is dan ook rustig op het terras en we kunnen ons verheugen in een rustige en gezellige laatste lunch op Venetiaanse bodem. Het weer is overigens schitterend en het terras ligt in de schaduw. Wat wil je nog meer? Ook het eten is prima:il misto de pesce del Bancogiro, seppie (inktvis) farcite con risotto alla curcuma, bigoli (pasta) verdi con calamari e finferli (cantharellen), tagliatelle nere con mazzancolle (Atlantische zalm) e pesto alla salvia. Alles is zeer mooi gepresenteerd en zeer lekker. Een fles frisse Ribolla Gialla maakt het genot compleet. Zo hadden we gehoopt om in schoonheid afscheid te nemen van de stad. En intussen kunnen we onze ogen voor een laatste keer de kost geven aan de drukke bedrijvigheid op en rond het Canal Grande. Mooie plaatjes leveren een bruid en bruidegom die hier met een fotograaf neerstrijken voor hun huwelijksreportage.
slechts weinigen door tot de kaai van Bancogiro. Het is dan ook rustig op het terras en we kunnen ons verheugen in een rustige en gezellige laatste lunch op Venetiaanse bodem. Het weer is overigens schitterend en het terras ligt in de schaduw. Wat wil je nog meer? Ook het eten is prima:il misto de pesce del Bancogiro, seppie (inktvis) farcite con risotto alla curcuma, bigoli (pasta) verdi con calamari e finferli (cantharellen), tagliatelle nere con mazzancolle (Atlantische zalm) e pesto alla salvia. Alles is zeer mooi gepresenteerd en zeer lekker. Een fles frisse Ribolla Gialla maakt het genot compleet. Zo hadden we gehoopt om in schoonheid afscheid te nemen van de stad. En intussen kunnen we onze ogen voor een laatste keer de kost geven aan de drukke bedrijvigheid op en rond het Canal Grande. Mooie plaatjes leveren een bruid en bruidegom die hier met een fotograaf neerstrijken voor hun huwelijksreportage.
We blijven hier hangen tot 15:00 uur en steken dan de Rialtobrug over om terug te keren richting hotel. Hier kopen we meteen onze tickets voor de vaporetto. We lopen nog even langs bij Grom op de Strada Nuova voor een laatste lekker ijsje en op het pleintje onder de toren van de SS Apostoli drinken we een laatste koffie. Het weer is nog steeds prachtig. En dan is het tijd om onze bagage te gaan oppikken in het hotel. Om 17:00 uur stipt (veel te vroeg eigenlijk, maar ja…) wandelen we een laatste keer door de Strada Nuova en stappen op de vaporetto die ons naar de Piazzale Roma zal brengen. Zo begint en eindigt elk bezoek aan Venetië met een boottochtje op het Canal Grande. Het is even wachten op de ATVO expressbus naar de luchthaven. Als we na een busrit van 20 minuten aankomen op Marco Polo Airport is het nog maar 18:15 uur en dus nog veel te vroeg om in te checken. Het is behoorlijk druk in de vertrekhal en er zijn bijna geen zitbanken. We gaan dan maar buiten even op een bank zitten wachten. De Marco Polo luchthaven ziet er zeer nieuw uit en er zijn enkele mooie winkels. Het is nog lang vooraleer we thuis zijn en om de honger voor te zijn, besluiten we toch een kleinigheid te eten. Wanneer we daarna echter de winkels willen gaan bekijken, blijken die allemaal al gesloten. Om 21:40 uur vertrekt onze vlucht naar Brussel. Het toestel is verre van vol en alles verloopt vlot zoals voorzien. We landen in Zaventem om 23:10 uur en worden meteen in de realiteit teruggeworpen: dit is België en het is herfst! Het regent dan ook en de temperatuur bedraagt nauwelijks 10 graden. Tot overmaat van ramp parkeert ons vliegtuig niet bij een slurf en moeten we door de koude regen en wind naar de bus lopen. We moeten zeer lang wachten op onze bagage, maar gelukkig is de chauffeur van Begonia Reizen stipt op tijd om ons naar huis te brengen. Het is 0:30 uur als we thuis worden afgezet.
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Terug naar 2012 Venetië OVERZICHT
Abonneren op:
Posts (Atom)