Puglia
21 september - 1 oktober 2009
Ryanair, Booking.com en eigen reservaties
klik hieronder voor een gedetailleerd reisverslag
- Opnieuw Italië
- Start in Brindisi
- Lelijk landschap, mooie dorpjes
- Barocco Leccese
- Een barokke parel
- Een monumentaal kerkhof
- Langs de Adriatische kust
- Grappa in plaats van koffie
- De roep van de sirene
- Als in een Disneyfilm
- Langs de Ionische kust
- Een schitterend hotel
- Processie voor de "Artsen van Christus"
- Taranta Power
- Nog meer processies
- Terug in de tijd in Matera
- Woningen en kerken in de rotsen
- Passeggio bij valavond
- Meer dan duizend "trulli"
- Een verfrissende duik
- Een wit stadje
- Nog een wit stadje
- Terug naar huis
kruidenierswinkeltje met opschriften als “prodotti tipici” en “oggi minestrone”vragen we naar een restaurant. Ze zijn zeer vriendelijk en willen weten of we ”Tedeschi” zijn? Sinds onze Italiaanse lessen weten we dat dat Duitsers zijn. “No, Belghi” antwoord ik in fout Italiaans. We hebben in onze cursus nochtans geleerd dat we “Belga” zijn, zowel in het enkelvoud als in het meervoud, zowel mannelijk als vrouwelijk, maar dat waren we alweer vergeten. Ze sturen ons naar “Il Veliero” aan de buitenkant van de stadsmuren. Na enig zoeken vinden we het en stappen aarzelend naar binnen, want het ziet er niets bijzonders uit en er is geen kat te zien. We komen terecht in een vrij grote huiskamer met kitscherige meubels en dito versieringen. De radio in de keuken wedijvert met de luidruchtige tv in de hoek waarop de begrafenis wordt uitgezonden van 6 Italiaanse soldaten die in Afghanistan gesneuveld zijn. De patron wijst ons een tafel aan, geeft ons de menukaart en volgt verder aandachtig de gebeurtenissen op tv. We bestellen linguine ai frutti di mare en een half litertje witte wijn. We krijgen een bord pasta met vongole en mosselen, die zo klein zijn dat sommige kleiner zijn dan de vongole. Eenvoudig en niet slecht; écht Italiaans. We hebben al lang gedaan met eten als de eerste andere klanten binnenkomen en weldra zit het restaurant bijna vol. 
We weten meteen dat je hier niet vóór 13 à 13.30 uur moet komen middageten. Na het eten gaan we nog even verder op verkenning in het centro storico en we komen meteen in de sfeer. Dit is wat we zochten: smalle straatjes, leuke pleintjes, barokke gevels, trapjes, deurtjes, mooie balkons. We hebben het stadje helemaal voor ons alleen en slaan meteen aan het fotograferen en filmen. De zon laat het jammer genoeg afweten maar de temperatuur is aangenaam en het blijft droog, ook al horen we het in de verte donderen.
Vanuit onze kamer kijken we op een van de mooiste barokgevels van de stad, namelijk die van de Basilica Santa Croce. Natuurlijk verwijlen we niet lang op onze kamer want we zijn nieuwsgierig voor een eerste stadsverkenning. Lecce moet meteen één van de hoogtepunten worden van de reis: een rijke stad met talloze kerken en schitterende gebouwen in de weelderige ‘barocco leccese’. Deze typische stijl neigt door zijn overdadige ornamenten een beetje naar kitsch omdat er zo kwistig met krullen en bloemen wordt omgesprongen dat het bombastisch wordt. De locale zandsteen, de pietra leccese, is zo zacht dat beeldhouwen bijna even snel gaat als bij de zandsculpturen op het strand van Blankenberge. De broze steen is ook een dankbare prooi voor de zure regen en dat is aan vele gevels dan ook goed te merken. We trekken meteen naar de Piazza Sant’Oronzo, het centrale plein waar het sociale leven zich afspeelt: hier zijn de meeste terrasjes en hier maken de Italianen hun
dagelijks avondwandelingetje, de ‘passeggio’. Onder een dreigende wolkenhemel nemen we plaats op het terras van Caffè Alvino, volgens onze Lonely Planetgids dé place-to-be. Het wordt al wat frisjes, maar we genieten van de sfeer op het plein en van de ‘spritz’, een mengeling van prosecco en aperol. We nemen de tijd om het stadsplan te bestuderen voor onze dag van morgen en voor een restaurant voor vanavond. We kiezen voor de Osteria degli Spiriti die in onze gids zeer goed staat aangeschreven. We trekken er meteen naartoe om alvast te reserveren, maar het restaurant opent pas om 20 uur zijn deuren. Dan maar terug naar het hotel voor een verfrissende douche. Om 20 uur stipt (wat zeer vroeg is volgens de Italiaanse normen…) staan we opnieuw voor de osteria maar we hebben pech: tutto completo! We reserveren dan maar een tafeltje voor morgenavond en besluiten vanavond in ons hotel te eten. De
kaart zag er namelijk veelbelovend uit met diverse Pugliese specialiteiten. Het restaurant is uiteraard zeer chique, maar de sfeer valt tegen: het is er ongezellig en alle is stijf en onpersoonlijk. Er zitten enkel een paar eenzame zakenmannen elk alleen aan een tafeltje. Er is geen muziek en het is er zeer stil. Het eten is ok maar mist karakter. Zoals vaker ondervinden we dat de beste hotels niet noodzakelijk de beste restaurants hebben. We vinden troost in de ronduit lekkere wijn uit Puglia, een frisse sauvignon blanc voor maar 16 euro. Na het eten kunnen we niet nalaten nog een korte wandeling in de stad te maken om de sfeer nog even te proeven en uiteindelijk, na een lange dag, tegen 22.30 uur in bed te duiken.
Sant’Oronzo waar de ruïnes van een Romeins amfitheater liggen en de Chiesetta di San Marco, wiens elegante gevel jammer genoeg voor restauratie is weggestopt achter doeken. De gevleugelde leeuw boven de mooie ingangsdeur is gelukkig wel nog vrij gehouden. Op weg naar de duomo springen we even binnen in de Chiesa Santa Irena met haar prachtige altaren in zeer rijke barok. Er 
zijn er wel een tiental, het ene al groter dan het andere, maar alle zijn ze even overweldigend gesculpteerd. In de smalle straat naar de duomo vinden we, niet zonder moeite, een boekenwinkel waar ze een goede wegenkaart verkopen. Hiermee moet het vanaf morgen wat makkelijker worden om op de Pugliese wegen onze weg te vinden. Via een soort poort komen we uiteindelijk op de weidse Piazza del Duomo waar we weer op retauratiewerken stuiten. Hier is het de campanile van de duomo die volledig aan het gezicht onttrokken is en dus een stukje van de schoonheid van het immense plein verbergt. Rondom is de piazza omringd door mooi onderhouden imposante gebouwen: de kathedraal, het bisschoppelijk paleis en het seminario. Bij de ingang houdt een stoere politieman de wacht al lijkt hij er vooral te staan om te pronken met zijn mooi uniform en zijn blinkende moto. Er hangt een ingetogen sfeer op het plein en zelfs de groepen toeristen worden er even stil van. 
Toch wel indrukwekkend. Binnen in de kathedraal is het zeer donker waardoor de fel gekleurde glasramen in de kleine vensters des te beter uitkomen. In de moderne kolossale deur van de hoofdingang komt het licht naar binnen doorheen een knalgele maan een bloedrode zon in glas. De altaren zijn van weelderig versierd ingelegd marmer van verschillende kleuren en overal staan kunstig gesculpteerde houten en stenen beelden, die het interieur een zeer weelderig uitzicht geven, een zoveelste voorbeeld van hoe de Kerk met haar rijkdom altijd te koop heeft gelopen, was het niet om God te eren, dan was het zeker om haar macht over de arme en behoeftige geloofsgemeenschap te manifesteren. We wandelen verder tot aan de Porta Rudiae, een van de drie overgebleven oude stadspoorten. Net buiten de poort is er een overdekte markt die we natuurlijk niet 
mogen overslaan. We treffen er één grote kleurenzee van groenten en fruit: tussen alle tinten van groen liggen er de knalrode tomaten, grote gele meloenen, paarse aubergines en nog zoveel meer. Opvallend en voor ons minder bekend zijn de ’lampascioni’ of kleine uitjes, die typisch zijn voor deze streek. 
Er is ook een mooi kraam met allerlei kazen, o.a. gerookte en niet gerookte scamorza en de heerlijke (dat zullen we later proefondervindelijk vaststellen) burata, een bolletje mozzarella-achtige buffelkaas, waar de room uitloopt als je het opensnijdt. 
Ik kies het tweede en er komen niet minder dan 6 goed gevulde kommetjes en bordjes op tafel: mosseltje, gamberi, octopus en polipi in verschillende maten en op verschillende manieren bereid: natuur, gefrituurd en in rode wijn. Zó mals en smaakvol heb ik ze nog nooit gegeten. Fantastisch! C geniet van haar ‘sagne’ (brede tagliatelle) met tomaat en ricotta. De halve liter wijn die we erbij drinken, kost slechts 3 Euro; in totaal betalen we maar 28 Euro voor ons tweeën. Dit loonde echt wel de moeite van de hele stad nog eens tevoet te doorkruisen. We blijven zolang mogelijk aan tafel nagenieten want tussen 12 en 17 uur is de stad hier leeg en stil want alles blijft er gesloten.
properder bij. We komen langs nog enkele mooie palazzi en kerken en belanden aan het andere uiteinde van de stad bij de Porta Napoli. Buiten de poort ligt een netjes onderhouden parkje met prachtig bloeiende oleanders , dat uitloopt tot bij een obelisk die symbool staat voor de unie tussen de 4 belangrijkste steden van de ‘Terra d’Otranto’: Lecce, Taranto, Brindisi en Gallipoli. We steken de drukke ring over en gaan op zoek naar de Chiesa dei SS Nicolo e Cataldo, volgens onze Lonely Planetgids 
een van de merkwaardigste kerken van Lecce. Het is een mengeling van Byzantijnse en Romaanse stijl waarover later bij restauraties nog een barok sausje is gegoten. Dat alles resulteert in een ietwat bizarre eclectische stijl die tegelijkertijd mooi en lelijk is. Achter de kerk ligt een uitgestrekt kerkhof dat er uitziet als een heus dorp. De monumentale grafzerken hebben hier de allure van huizen en grote kapellen, sommige zelfs van heuse kerken. Overal staan indrukwekkende beelden en op vele graven bloeien bloemen, maar het geheel geeft eerder een slordige en vervallen indruk. Toch wel de moeite van een bezoekje waard, vind ik.
producten die ons de ogen uitsteken. Bij de kaasboer stappen we binnen en de uiterst vriendelijke winkelier laat ons zijn specialiteiten proeven: we krijgen een flink stuk scamorza te proeven en krijgen er uitgebreid de uitleg bij. Alles is natuurlijk ambachtelijk gemaakt. Buiten hangt op een andere oude gevel een al even oud uithangbord “Caccia e Pesca”, jacht en visvangst, maar het winkeltje is jammer genoeg gesloten. Toch mooi voor een foto. Even verder komen we op een pleintje bij dé parel van Galatina: de Basilica di Santa Caterina d’Alessandria, één van de mooiste kerken van de Salento. De hele kerk is vol van schitterende fresco’s, adembenemend mooi! Je mag er niet filmen, maar ik slaag er toch in om stiekem enkele beelden te schieten. We bezoeken ook de sacristie met haar mooi beschilderd plafond en een prachtig besneden kast, en wandelen door de kloostergang en het museum. Het is intussen zeer warm geworden.
We zijn aan de Adriatische kust. We parkeren de auto op een parking bij de haven, die er zo goed als verlaten bijligt, en wandelen langs een klein strandje naar een piazza op een hoger gelegen plateau bij de ingang van de oude stad. Op het blauwe water dobberen tientallen kleurrijke bootjes maar er is weinig of geen volk te bespeuren. We vinden een aantrekkelijk restaurantje met terras dat een mooi uitzicht biedt op de zee en schuiven aan tafel voor een snelle lunch. Er wordt ons meteen een schotel gepresenteerd met diverse vissen, levend vers uit de zee, waaruit we een keuze kunnen maken. We kiezen beiden voor ‘triglia’ of rode mul die meteen naar de keuken wordt gebracht om hem voor ons klaar te maken. We eten er enkel een slaatje bij en lekker vers brood, dat hier door toevoeging van kaneel een opvallend gele kleur heeft. Dit is toch wel de zuiderse sfeer! Het ruime terras loopt weldra vol met buitenlandse toeristen: Fransen, Duitsers en Hollanders. Twee van hen worden opgebeld vanop hun werk en vinden het nodig om uitgebreid en met luide stem problemen te staan oplossen. Een Duitser en een Hollander natuurlijk… 
de kerk gaan de kerkgangers eerst langs bij een man aan een tafeltje van wie ze iets schijnen te kopen. Het blijkt te gaan om bidprentjes voor een of andere heilige. We gooien snel even een blik in de kerk en die zit behoorlijk goed gevuld en er klinkt luid gezang. Dit is een sfeer die we bij ons niet meer vinden. We wandelen door de smalle straatjes achter de kerk waar we de eerste osteria vinden: Santa Barbara. Die ziet er alvast aantrekkelijk uit maar ze gaat pas om 19 uur open. Dan maar even teruggewandeld naar de Piazza Immacolata waar het tweede restaurant, Osteria Torremeo, er al even aantrekkelijk uitziet. We zitten alvast goed voor twee avonden! Ik film een groepje kaartende oude mannen, die op de stoep van een bar voor veel ambiance zorgen, en daarna nemen we plaats op een terrasje voor een aperitief. We bestellen een aperol en krijgen er ongevraagd 5 soorten hapjes bij: chips, olijven, nootjes, koekjes en toast met tomaten. In totaal betaal ik maar 4 Euro voor ons beiden. Het is nog steeds bewolkt en de vallende avond zorgt voor een frisse maar zachte temperatuur. Hier is het aangenaam toeven en we geven onze ogen de kost. Het valt ons op dat er bijna alleen maar mannen op straat zijn. Ze staan of zitten op de terrassen van de bars te praten, meestal zonder iets te drinken. De vrouwen komen alleen buiten om naar de kerk te gaan of voor een late boodschap. Uiteindelijk gaan we nog even langs onze kamer om ons wat te verfrissen, al valt dit dik tegen: de airco blijkt niet te werken en het is er minstens 30° warm.
warm genoeg om de lange broek af te ritsen tot een short. Het plezier is echter van korte duur, want de wolken verdrijven heel snel de deugddoende zon en het begint even te regenen, genoeg om maar weer de lange broek aan te ritsen. Marina de Leuca is een niet onaardig kuststadje, maar het ligt er verlaten bij en de grijze hemel is ook al niet van aard om de sfeer op te beuren. Er staan een paar bizarre villa’s in rode kleur met kantelen en frivole torentjes, maar ook zij slagen er vandaag niet in om het stadje op te vrolijken. Ik had me het meest zuidelijke punt van Italië eerlijk gezegd anders voorgesteld. We blijven er niet lang hangen en zetten onze weg verder, langs de Ionische kust deze keer, richting Gallipoli. We rijden langs grote campings die er nu eenzaam bijliggen en ook de talrijke restaurantjes langs de weg zijn troosteloos en verlaten. Hier heerst in de zomer het massatoerisme, maar nu maakt alles een slordige en vuile indruk en er is nauwelijks een mens te bespeuren, alleen af en toe een sportieve fietser. We verliezen even de kustweg en komen zo in enkele dorpjes in het binnenland terecht: Alliste, Racale, Taviano, stuk voor stuk triestig en vuil. Het grijze weer zit er natuurlijk ook voor iets tussen, maar dit is geen streek om later nog eens terug te komen. We houden onderweg één enkele stop om foto’s te maken van de indrukwekkende oude olijfbomen. Er rijden twee ‘Api-wagentjes’, je weet wel van die piepkleine bestelwagentjes op drie wielen, die in Italië gebruikt worden voor alle mogelijk lokaal transport. Deze zijn volgeladen met rode peperoncini en bieden dus een kleurrijk beeld, maar ik ben jammer genoeg te laat om ze op film vast te leggen. 
beleven, dus na een korte wandeling en even ‘bijtanken’ aan een bankautomaat, rijden we verder door naar 
Vandaag trekken we verder door het Zuiden van Puglia naar Taranto, een grote stad aan de gelijknamige golf van de Ionische Zee. Eerst houden we even halt op enkele kilometer van Gagliano-del-Capo in 
ligt aan een breed uitgesmeerde jachthaven en het is er doodstil en verlaten, maar de splinternieuw aangelegde ruime parkings verraden dat hier in het hoogseizoen grote toeristische drukte heerst. Werkmannen zijn bezig met het snoeien van de hoge palmbomen. Er zijn tientallen kleine restaurantjes, maar het lijken stuk voor stuk goedkope toeristenvallen en bovendien zijn ze bijna allemaal gesloten. Hier blijven we niet, we zullen onderweg wel iets beters vinden. 