Peru
13 - 31 juli 2005
Anders dan Anders, Iberia
Klik hieronder voor een verslag per dag
- Naar Peru
- 24 uren onderweg
- Alle vuilnis op het dak
- De Heren van Sipan
- Miljoenen adobestenen
- Een idyllisch plekje aan de Stille Oceaan
- Een reusachtige privécollectie
- Het hoogtepunt: 5.000 meter
- El condor pasa...
- De zon zien ondergaan in Cusco
- Een Incaceremonie in de bergen
- Cavia's en de schedels van de overleden ouders
- Bier als aardbeienmilkshake
- De middeleeuwen in een bergdorp
- Het beroemde Machu Picchu
- Een sensationele ommekeer van het weer
- Het hoogst gelegen meer ter wereld
- De laatste uitstap van de reis
- Een culinair hoogtepunt om af te sluiten
het opstijgen van een camera op de staart van het toestel. Aanvankelijk was het mij niet duidelijk of het echte filmbeelden waren of een animatie, maar het blijkt toch live te zijn. Knap! Tegen 17.45 uur krijgen we een lunch geserveerd, of is het een dinner? Het bestaat uit een slaatje, smaakloze pasta en een gebakje. Zeer flauw. We hebben nog 9 uren te gaan; er is dus al een kwart achter de rug en inmiddels is het donker geworden. Ik begin wat te lezen in een avontuur van inspector Morse en voel me al gauw slaperig worden (ik heb een flesje rode wijn versierd...én een brandy met een koekje). Ik slaag er tenslotte in om een uurtje te slapen.
door rood-witte versieringen, voorbodes van de nakende Nationale Feestdag. Er staat een hele haag mensen die allemaal wel iemand komen verwelkomen. Sommigen dragen spandoeken met “Bienvenido Amigos” en er staat zelfs een heuse muziekband, met de typische Zuid-Amerikaanse pan- en andere fluiten. Sfeer genoeg. Midden op de eerste rij staat een rijzige man met Burberry-sjaal en beige blazer: Karel, onze gids. Hij spreekt veel en nogal geaffecteerd en doet zowel denken aan een Kurt Van Eeghem-achtige gentleman als aan een taterende verkoper op de markt. Hij bevestigt dat hij nog slechts één à twee groepen per jaar begeleidt, dus we hebben geluk.
meteen van zijn beste kant zien. Hij ontpopt zich als een boeiende verteller en we hangen meteen allemaal aan zijn lippen. Zo komen we niet alleen te weten dat Francisco Pizarro, de Spaanse conquistador en stichter van de stad Lima, hier begraven ligt, maar ook dat hier zelfs een geschenk prijkt dat uit Gent afkomstig is, nl. een kist die werd geschonken door Keizer Karel. We luisteren geboeid naar het verhaal van Pizarro’s zoektocht naar El Dorado, de Gouden Stad en de heldhaftige moed en doorzetting die hij aan de dag legde bij de vijf pogingen die hij daarvoor heeft nodig gehad. Maar het verhaal wordt helemaal overschaduwd en ontluisterd door de vele wreedheden die de Spanjaarden in hun zucht naar goud begingen ten aanzien van de vredelievende Inca’s. Geen mooi verhaal en zeker niet in lijn met wat wij in het westen daarover te horen kregen. Karel maakt ook van de gelegenheid gebruik om wat uit te wijden over de zogenaamd diepe godsdienstbeleving van de Peruanen. Hij relativeert die sterk en beweert dat het eerder een naïeve gehechtheid is aan zowel christelijke als heidense rituelen, waaraan vooral de arme bevolking zich vastklampt in de hoop hun lot te doen keren. Zo zijn er in de Incarituelen elementen terug te vinden die verwijzen naar de katholieke eucharistieviering, terwijl er in de Latijns-Amerikaanse katholieke kerk ook wereldse afgoden en symbolen terug te vinden zijn. Als we de kathedraal verlaten, maken we in groep een wandeling door de buurt rond de Plaza Mayor. In een winkelgalerij worden sommigen van ons bestormd door een joelende bende schoolkinderen in keurig uniform, die ons om een handtekening bedelen. Op aanraden van Karel doet iedereen in het postkantoor postzegels in, want die zijn elders naar het schijnt moeilijk te vinden. Ze zijn superduur: 50 Bfr per kaart! We bewonderen verder het Presidentieel Paleis met de presidentiële wacht en vooral het uitbundig versierde Aartsbisschoppelijk Paleis in weelderige Spaanse Barok.
we vandaag gaan bezoeken. 
een schitterende Chimu-tempel met lemen basreliëfs, die zo gaaf zijn dat ze er zelfs té jong uitzien. Ze doen denken aan de zandsculpturen die bij ons jaarlijks op het strand van Blankenberge worden opgezet. De tekeningen zijn zeer primitief en tonen mensen en dieren. Vaak zijn ze met elkaar verbonden door parallelle lijnen die de regenboog voorstellen, een natuurfenomeen dat natuurlijk ook vereerd werd.
de vissers met hun scherpe boeg omhoog tegen de kademuur geplaatst staan. Ze zijn 3 à 
de grootste pre-Columbiaanse stad van Peru en de grootste adobestad ter wereld uit. Hij werd in 1200 door de Chimu gebouwd als hun hoofdstad en telde 60.000 inwoners. De huidige ruïnes bestaan uit verschillende straatjes, enkele grote pleinen en een paar paleizen, waarvan het Tchulli-paleis het grootste en mooiste is. Door hun symmetrie en met hun strakke lijnen en eenvoudige gestileerde figuren, geven sommige delen een verrassend moderne en minimalistische indruk. Hier kan je oneindig blijven fotograferen. Het geheel is een echte doolhof en naar het schijnt werden hier tot 10 jaar geleden nog regelmatig toeristen van al hun bezittingen beroofd en zonder kleren achtergelaten, waarna de daders spoorloos in het labyrint verdwenen. Om kwart na vijf zijn we terug in ons hotel in Trujillo. Bij aankomst spoeden C en ik ons naar de Plaza de Armas, waar een kleurrijke processie ter ere van de Virgen del Carmen voorbijtrekt. Het is een zeer devote, maar ook vrij luidruchtige bedoening. Het publiek bestaat hoofdzakelijk uit in het zwart geklede dames van middelbare leeftijd. Vooraan rijdt een auto met luidspreker waaruit de voorbede weerklinkt die door de gelovigen telkens overtuigend beantwoord wordt.
excellente irrigatiesystemen op de woestijn is gewonnen. Er worden vooral asperges gekweekt, maar verder zowat van alles: artisjokken, rode pepers, maïs en marigole, een oranje bloempje dat aan kippenvoer wordt toegevoegd om het vlees een mooie gele kleur te geven. Deze streek brengt zo’n 150.000 ton asperges per jaar voort, waarvan 92% voor de uitvoer bestemd is. Wanneer we bij één van de reusachtige plantages halt houden om eens een kijkje te nemen, worden we door een opzichter tamelijk vijandig ontvangen en verjaagd. Dit heeft alles te maken met de weinig fraaie werkomstandigheden die hier naar het schijnt nog schering en inslag zijn en bewijzen dat slavenarbeid nog niet ver achter de rug ligt, als het überhaupt al achter de rug zou zijn. Op de weg rijden we talrijke vrachtwagens voorbij die op weg zijn naar de markten van Lima. Vele hebben grote takken achteraan op de vracht gebonden Ze bevatten grote scherpe doornen en dienen om de vracht tegen diefstal te beschermen.
vóór Christus). Ze zijn versierd met afbeeldingen van krijgers maar ook met symmetrische figuren die verwijzen naar mathematisch-kosmische berekeningen en tijdmetingen. Een van de hoge stenen zou zelfs een ingenieus soort jaarkalender zijn, die evenwel nog steeds niet is ontcijferd. De tempel ligt tegen een heuvel aan en we maken de klim om de site van bovenuit te bewonderen, waar we opnieuw geïnteresseerd naar de boeiende verhalen van Karel luisteren. Tegen de middag verlaat de bus plots de highway en volgt een onzichtbare weg dwars door de woestijn, tot aan zee.
Hier ligt een kleine nederzetting met een vijftal vakantiewoningen en een restaurant: ‘Las Almas Corredor’. Idyllisch en niet te vinden als je het niet weet. In de palmbomen zitten zowaar wilde papegaaien en op een omheining zit een prachtig geel-blauw exemplaar dat zich gewillig laat benaderen en fotograferen. Het zandstrand wordt afgewisseld met rotsen waartegen de branding van de Pacific met veel gedruis tegenaan beukt en bij sommigen van de groep voor natte voeten zorgt.
erbarmelijke omstandigheden. In 1950 is er een grote trek naar Lima op gang gekomen, gelokt door mooie politieke beloften en als vlucht uit de bergstreken voor de moordende rebellen van het “Lichtend Pad”. Hier vonden de meesten niets dan teleurstelling en kwamen terecht van de regen in de drop. Nu nog breiden de sloppenwijken zich op een sluipende manier verder uit doordat desperados zonder schroom grond inpalmen door er een houten of zelfs kartonnen krot op te trekken. Zo was 15 jaar geleden Ancon dé chique badplaats van Lima, maar nu is het volledig ingepalmd door de sloppen. Dat het leven hier hard is, bewijst het feit dat één op vier bewoners lijdt aan een of andere chronische ziekte aan de luchtwegen. We zijn hier als toeristen niet welkom in deze buurt. Tot tweemaal toe wordt onze bus gestopt door de politie en onze chauffeur moet meer dan moeite doen om toch te mogen doorrijden. Karel houdt zich gedeisd, is nerveus en doet alsof hij uitleg aan het geven is.
bestaat uit een uitgestrekt complex van gebouwtjes, schitterend gelegen in de vallei, midden in de natuur en ver van de bewoonde wereld. Het is ooit begonnen als een familiehotelletje maar is voortdurend gegroeid en intussen opgenomen in de Libertadorketen, die het voorzien heeft van wat meer luxe en alle comfort. Toch heeft het geheel zijn familiale karakter en gezelligheid bewaard. Waar we ook kijken, het zijn postkaartgezichten en het is er doodstil; alleen het geluid van de rivier is hoorbaar, maar dat werkt al even rustgevend. Er staat een aantrekkelijk buffet op ons te wachten en we laten het ons smaken. We delen de tafel met Christiane en vernemen dat ze tamelijk recent weduwe is geworden en dat Johan haar huisarts is. Hij heeft haar deze reis aanbevolen om haar zinnen wat te verzetten en zo het verlies van haar echtgenoot beter te verwerken. Het weer is mooi en de zon zorgt voor een aangename, zelfs warme temperatuur. Onze kamer is volledig gelijkvloers en heeft een terrasje van waaruit we niets anders zien dan de imposante Colca-vallei en de hoge bergtoppen rondom. Hier genieten we 
even, maar zeer lang duurt het niet want al om 16 uur verdwijnt de zon achter de bergen en het wordt zeer snel koud. We voelen nu toch ook de vermoeidheid en het is mijn beurt om een Dafalgan te nemen. Ziek zijn we geen van beiden, maar Karel zegt dat ook diegenen die nu nog niets voelen, niet mogen denken dat ze al veilig zijn, het kan zelfs na 2 of 3 dagen nog komen. We zien wel. Eerder om te voorkomen ga ik wat op bed liggen om te rusten. Gelegen op mijn rug in bed, lijkt ons venster wel een groot schilderij met een prachtig berglandschap. Ik lig niet helemaal comfortabel want ik voel een hard voorwerp onder de dekens in mijn rug drukken. Grote hilariteit wanneer blijkt dat het een ouderwetse warmwaterkruik is. Dat voorspelt een koude nacht en ook de kleine elektrische radiator op de kamer zal hier wel niet voor niets staan.